Pular para o conteúdo
Publicidade

Jó 14

AVM

He Poto noa te Oranga

1 "Ko te tangata i whānau i te wahine,

he torutoru ōna ; tonu anō i te raruraru,

2 ānō he puāwai ia e puta mai ana, e kotia iho ana;

rere ana ia, ānō he ātārangi, kāhore hoki he tūmautanga.

3 E titiro mai anō rānei ōu kanohi ki te pēnei?

E mea rānei koe i ahau kia whakawā tāua ki a tāua?

4 Ko wai hei hōmai i te mea i roto i te mea poke?

Hore rawa.

5 Kua rite hoki ngā mōna;

kei a koe te maha o ōna marama.

Takoto rawa i a koe te tikanga mōna,

ā, e kore ia e whiti ki tua.

6 Tahuri atu te titiro i a ia,

kia ai ōna pārīrātanga,

kia āta tutuki ai tōna ,

kia rite ai ki ō te kaimahi.

7 "Ka ai hoki he whakaaronga ki te rākau i tapahia,

tērā anō e pariri, e kore anō hoki e mutu te wana o tōna pihi.

8 Ahakoa kua tawhitotia tōna pakiaka ki te whenua,

ā, kua mate tōna tinana i roto i te oneone;

9 heoi, te haunga o te wai ka pihi,

ka kōkiri ōna peka ānō ko te mea tupu.

10 Ko te tangata ia, mate iho, marere noa iho;

āe, ka hemo te tangata, ā, kei hea ia?

11 Pērā i ngā wai e mai nei i te moana,

i te awa e mimiti ana, ka maroke;

12 e pērā ana anō te tangata, e takoto ana,

ā, kāhore he whakatikanga ake.

Kāhore he marangatanga ake rātou,

ā kia kore anō ngā rangi;

e kore anō rātou e ara i rātou moe.

13 "Auē, kia hunā noatia oti ahau e koe ki te ,

kia waihotia noatia iho ahau e koe kia ngaro ana,

kia hoki anō tōu riri;

kia rohea noatia mai e koe tētahi mōku,

ā, ka mahara mai ai anō ki ahau!

14 Ki te mate te tangata, e ora anō rānei ia?

Ka tatari ahau i ngā katoa o tōku ngananga,

kia tae mai anō he whakaputanga mōku.

15 Māu e karanga, kia whakaō atu ai ahau;

kāhore hoki e kore ka matenui koe ki te mahi a ōu ringa.

16 Ināianei hoki e taua ana e koe ōku hīkoinga;

he teka ianei e matatau tonu mai ana koe ki tōku hara?

17 Hīri rawa tōku ki roto ki te pūtea,

tuitui rawa e koe tōku kino.

18 "He pono ko te maunga e horo ana e memeha noa ake ana,

e nekehia ana te toka i tōna wāhi.

19 E ngau ana te wai i ngā kōhatu;

tōna puhaketanga e horoi atu te puehu o te whenua;

ā, whakangaromia iho e koe te tūmanako a te tangata.

20 Taea ana ia e koe ake tonu atu,

ā, pahure ana ia;

puta ana i a koe tōna mata,

ā, tonoa atu ana ia kia haere.

21 Ko te whakahōnoretanga o āna tama,

kāhore e mōhiotia e ia;

ka hoki iho rātou hei ware,

heoi kāhore tētahi aha o rātou e maharatia e ia.

22 E mamae anō ia te kikokiko o tōna tinana,

ā, ka tangi tōna wairua i roto i a ia."

1 O homem nascido de mulher vive pouco tempo e é cheio de misérias.

2 É como a flor que germina e logo fenece, uma sombra que foge sem parar.

3 E é sobre ele que abres os olhos, e o chamas a juízo contigo!

4 Quem fará sair o puro do impuro? Ninguém!

5 Se seus dias estão contados, se em teu poder está o número dos seus meses, e fixado um limite que ele não ultrapassará,

6 afasta dele os teus olhos e deixa-o, até que acabe o seu dia como o operário.

7 Para a árvore esperança: cortada, pode reverdecer e os seus ramos brotam.

8 Quando sua raiz tiver envelhecido na terra e seu tronco estiver morto no solo,

9 ao contato com a água, reverdece e distenderá ramos como uma planta nova.

10 Mas quando o homem morre, fica inerte; o mortal expira, e o que é feito dele?

11 As águas podem faltar nos lagos, o rio pode secar e sumir,

12 assim o homem se deita para não mais levantar. Durante toda a duração do céu, ele não despertará, jamais sairá de seu sono.

13 Quem me dera que me escondesses na região dos mortos, ao abrigo, até que tua cólera tivesse passado, e me fixasses um limite em que te lembrasses de mim!

14 O homem, uma vez morto, porventura tornará a viver? Todo o tempo de meu combate eu esperaria, até que me vies sem substituir.

15 Tu me chamarias e eu te responderia; estenderias a tua destra para a obra de tuas mãos.

16 Mas agora contas os meus passos e observas todos os meus pecados.

17 Tu selaste como numa bolsa os meus crimes, puseste um sinal sobre minhas iniquidades.

18 Mas a montanha desmorona e cai, e o rochedo muda de lugar;

19 as águas escavam as pedras, o aluvião leva a terra móvel: assim aniquilas a esperança do homem.

20 Tu o pões por terra, e ele se vai embora para sempre; tu o desfiguras e o expulsas.

21 Estejam os seus filhos honrados, e ele não o sabe; sejam eles humilhados, mas ele não faz caso.

22 É somente por ele que sua carne sofre, e sua alma se lamenta por ele".

Veja também