מִשְׁלֵי 1

20 די חכמה שרײַט אױף דער גאַס,

אין די מערק לאָזט זי אַרױס איר קֹול;

21 אין עק פֿון רױשיקע גאַסן רופֿט זי,

בײַ די טױעראײַנגאַנגען,

אין שטאָט, רעדט זי אירע רײד:

22 ביז װאַנען, איר פֿאַרנאַרטע, װעט איר ליב האָבן נאַרישקײט,

און די שפּעטער װעלן זיך גלוסטן געשפּעט,

און די נאַרן װעלן פֿײַנט האָבן װיסן?

23 קערט אײַך צו מײַן מוסר,

אָט װעל איך אױסגיסן מײַן גײַסט צו אײַך,

איך װעל אײַך מאַכן װיסן מײַנע װערטער.