1 Ko tā te wahine whakaaro nui he hanga i tōna whare;
ko tā te wahine wairangi, ko ōna ringa hei wāhi iho.
2 Ko te tangata e haere ana i runga i tōna tika, e wehi ana i a Ihowā;
ko te tangata he parori kē ōna ara e whakahāwea ana ki a ia.
3 Kei te māngai o te wairangi he patu whakapehapeha;
mā ngā ngutu ia o te hunga whakaaro nui rātou ka ora ai.
4 Ki te kāhore he kau, ka mā te takotoranga kai;
mā te kaha ia o te kau ka nui ai ngā hua.
5 E kore te kaiwhakaatu pono e teka;
ka puaki ia te teka i te kaiwhakaatu teka.
6 E rapu ana te tangata whakahī i te whakaaro nui, heoi kāhore e kitea e ia;
ki te tangata mātau ia he māmā noa te mātauranga.
7 Haere atu ki te aroaro o te kūware,
ina kāhore e kitea e koe he ngutu mātau ōna.
8 Ko te whakaaro nui o te tangata tūpato, he mātau ki tōna ara;
ko te wairangi o ngā kūware, he tinihanga.
9 Ko tā ngā wairangi he kata ki te hē;
nā, kei te hunga tika te whakaaro pai.
10 E mōhio ana te ngākau ki tōna ake mamae,
e kore anō hoki tōna koa e pikitia e te tangata kē.
11 Ka whakangaromia te whare o te hunga kino;
ka tupu ia te tēneti o te hunga tika.
12 He huarahi anō tērā e tika ana ki tā te tangata titiro,
ko tōna mutunga ia ko ngā huarahi ki te mate.
13 Ahakoa e kata ana, e mamae ana te ngākau;
ā, ko te mutunga o te koa, he pōuri.
14 Ko te tangata i te ngākau tahuri kē, ka mākona i ōna ara ake;
ā, ko te tangata pai ka mākona i tāna ake anō.
15 Ko tā te kūware he whakapono ki ngā kupu katoa;
tēnā ko te tangata tūpato, ka āta titiro ki tāna hīkoi.
16 E wehi ana te tangata whakaaro nui, ka neke atu i te kino;
ko te kūware ia ka whakahī, ka tohe.
17 Ko te tangata riri wawe ka mahi i te wairangi;
ka kinongia anō hoki te tangata i ngā rauhanga kino.
18 He wairangi te whakarerenga iho mō ngā kūware;
ko te tangata tūpato ia ka karaunatia ki te mātauranga.
19 E piko ana te hunga kino ki te aroaro o te hunga pai;
ā, ko te hunga hē ki ngā kūwaha o te tangata tika.
20 E kinongia ana te rawakore e tōna hoa ake nei anō;
he tokomaha ia ngā tāngata e aroha ana ki te tangata taonga.
21 Ko te tangata e whakahāwea ana ki tōna hoa, e hara ana;
ko te tangata ia e atawhai ana ki ngā rawakore, ka hari.
22 He teka ianei e kotiti kē ana ngā kaiwhakatakoto i te kino?
He atawhai ia, he pono, kei ngā kaihanga i te pai.
23 He hua tō ngā māuiuitanga katoa;
tēnā ko te kōrero o ngā ngutu e ahu ana ki te rawakore.
24 Hei karauna mō ngā whakaaro nui ō rātou taonga;
ko te wairangi ia o ngā kūware, he wairangi kau.
25 Ka ora ngā wairua i te kaiwhakaatu pono;
ko te tangata kōrero teka ia e mea ana kia tinihanga.
26 Ū tonu, kaha tonu te whakaaro ina wehi ki a Ihowā;
ka whai rerenga atu anō hoki āna tamariki.
27 He puna ora te wehi ki a Ihowā,
e mahue ai ngā reti o te mate.
28 Mā te nui o te iwi ka whai hōnore ai te kīngi;
mā te kore o te iwi ka taka ai te rangatira.
29 He mātauranga nui tō te tangata manawanui;
ko te tangata riri wawe ia, e whakaneke ake ana ia i te wairangi.
30 He ora ki ngā kikokiko te ngākau ora;
ko te hae ia, he pirau ki ngā wheua.
31 Ko te tangata e tūkino ana i te ware, he tāwai tāna ki tōna Kaihanga;
ko te tangata ia e atawhai ana i te rawakore, e whakahōnore ana i a ia.
32 E uakina iho ana te tangata kino i runga i tōna hē;
ko te tangata tika ia ka whai tūmanakohanga i tōna matenga.
33 Ka noho te whakaaro nui ki te ngākau o te tangata mātau;
engari ko te mea kei te wāhi ki roto o ngā kūware e whakaaturia ana.
34 Mā te tika ka kake ai te iwi;
mā te hara ia ka ingoa kino ai ngā iwi.
35 Ka manako te kīngi ki te pononga mahara;
ā, ka riri ki te tangata i takea ai te whakamā.
1 Toda mulher sábia edifica a sua casa;
mas a tola a derruba
com as próprias mãos.
2 O que anda na retidão
teme ao Senhor,
mas o que se desvia
de seus caminhos o despreza.
3 Na boca do tolo está
a punição da soberba,
mas os sábios
se conservam
pelos próprios lábios.
4 Não havendo bois
o estábulo fica limpo,
mas pela força do boi há
abundância de colheita.
5 A verdadeira testemunha não mentirá,
mas a testemunha falsa
se desboca em mentiras.
6 O escarnecedor busca sabedoria
e não acha nenhuma,
para o prudente, porém,
o conhecimento é fácil.
7 Vai-te de diante do homem insensato,
porque nele não acharás
lábios de conhecimento.
8 A sabedoria
do prudente é entender
o seu caminho,
mas a estultícia
dos insensatos é engano.
9 Os insensatos zombam do pecado,
mas entre os retos
há benevolência.
10 O coração conhece
a sua própria amargura,
e o estranho não
participará no íntimo
da sua alegria.
11 A casa dos ímpios se desfará,
mas a tenda dos retos florescerá.
12 Há um caminho que
ao homem parece direito,
mas o fim dele são
os caminhos da morte.
13 Até no riso
o coração sente dor
e o fim da alegria é tristeza.
14 O que no seu coração
comete deslize,
se enfada dos seus caminhos,
mas o homem bom
fica satisfeito
com o seu proceder.
15 O simples dá crédito
a cada palavra,
mas o prudente atenta
para os seus passos.
16 O sábio teme,
e desvia-se do mal,
mas o tolo se encoleriza,
e dá-se por seguro.
17 O que se indigna
à toa fará doidices,
e o homem de maus
intentos será odiado.
18 Os simples herdarão a estultícia,
mas os prudentes serão
coroados de conhecimento.
19 Os maus inclinam-se
diante dos bons,
e os ímpios diante
das portas dos justos.
20 O pobre é odiado
até pelo seu próximo,
porém os amigos dos ricos são muitos.
21 O que despreza
ao seu próximo peca,
mas o que se compadece
dos humildes é bem-aventurado.
22 Porventura não erram
os que praticam o mal?
Mas beneficência
e fidelidade haverá
para os que praticam o bem.
23 Em todo trabalho há proveito,
mas ficar só em palavras
leva à pobreza.
24 A coroa dos sábios é a sua riqueza,
a estultícia dos tolos
é só estultícia.
25 A testemunha verdadeira
livra as almas,
mas o que se desboca
em mentiras é enganador.
26 No temor do Senhor há firme confiança
e ele será um refúgio
para seus filhos.
27 O temor do Senhor
é fonte de vida,
para desviar dos laços da morte.
28 Na multidão do povo
está a glória do rei,
mas na falta de povo
a ruína do príncipe.
29 O que tarda em irar-se é
grande em entendimento,
mas o que é de espírito
impaciente mostra
a sua loucura.
30 O sentimento sadio
é vida para o corpo,
mas a inveja é
podridão para os ossos.
31 O que oprime o pobre
insulta àquele que o criou,
mas o que se compadece
do necessitado o honra.
32 Pela sua própria malícia
é lançado fora o perverso,
mas o justo até na morte
se mantém confiante.
33 No coração do prudente
a sabedoria permanece,
mas o que está no interior
dos tolos se faz conhecido.
34 A justiça exalta os povos,
mas o pecado é
a vergonha das nações.
35 O rei se alegra no servo prudente,
mas sobre o que o envergonha
cairá o seu furor.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!