Te Tono a Wahine Whakaaronui
1 Kua oti i te whakaaro nui tētahi whare mōna te hanga,
e whitu ngā pou kua oti te tārai e ia.
2 Kua oti āna kararehe te patu e ia, whakananu rawa tāna wāina;
kua oti anō tāna tēpu te whakapai.
3 Kua ungā e ia āna kōtiro, e karanga ana ia
i runga i ngā wāhi tiketike rawa o te pā.
4 "Ki te mea he kūware tētahi, me peka mai ia ki konei!"
Ko te tangata maharakore, ko tāna kupu tēnei ki a ia,
5 "Haere mai, kainga tāku taro,
inumia hoki te wāina kua oti nei te whakananu e ahau.
6 Kāti rā, e te hunga kūware, kia ora ai koutou;
haere hoki i te ara o te mātauranga."
Te Tangata Whakaaronui me te Tangata Whakahīhī
7 Ko ia e papaki ana i te tangata whakahīhī, ka whakamā;
ā, ko ia e riri ana i te tangata kino, ka piri mai he hē ki a ia.
8 Kaua e rīria te tangata whakahī, kei kino ia ki a koe;
rīria ko te tangata whakaaro nui, ā, ka aroha ia ki a koe.
9 Hoatu te mōhio ki te tangata whakaaro nui, ā, ka neke ake ōna whakaaro;
whakaakona te tangata tika, ā, ka nui ake tōna mōhio.
10 Ko te tīmatanga o te whakaaro nui ko te wehi ki a Ihowā;
ko te mātauranga, ko te mōhio ki te Mea Tapu.
11 Māku hoki ka maha ai ōu rā,
māku ka neke ake ai ngā tau e ora ai koe.
12 Ki te nui ōu whakaaro, mōu anō ōu whakaaro nui;
ki te whakahī koe, māu anake tāu pīkaunga.
He Tono a Wahine Kūware
13 Ko te wahine wairangi, he māngai nui ia;
he kūware ia, kāhore ōna mōhio ki te aha, ki te aha.
14 Noho ana ia i te kūwaha o tōna whare
i runga i te nohoanga i ngā wāhi tiketike o te pā;
15 kia karanga atu ai ia ki ngā tāngata e haere ana i te ara,
e mārō tonu ana ō rātou huarahi,
16 "Ko te kūware, peka mai ki konei!"
Tēnā ko te tangata whakaarokore,
ko tāna kupu tēnei ki a ia,
17 "He reka te wai tāhae,
ā, he āhuareka te taro kai huna."
18 Tē mōhio ia kei reira ngā tūpāpaku;
kei te rēinga riro ana i karanga ai.
A ceia da Sabedoria
1 A sabedoria já edificou a sua casa,
já lavrou as suas sete colunas.
2 Já abateu os seus animais
e misturou o seu vinho,
e já preparou
a sua mesa.
3 Já ordenou às suas criadas,
e está convidando desde as alturas
da cidade, dizendo:
4 Quem é simples,
volte-se para cá.
Aos faltos de senso diz:
5 Vinde, comei do meu pão,
e bebei do vinho que tenho misturado.
6 Deixai os insensatos e vivei;
e andai pelo caminho
do entendimento.
7 O que repreende o escarnecedor,
toma afronta para si;
e o que censura o ímpio
recebe a sua mancha.
8 Não repreendas o escarnecedor,
para que não te odeie;
repreende o sábio, e ele te amará.
9 Dá instrução ao sábio,
e ele se fará mais sábio;
ensina o justo
e ele aumentará
em doutrina.
10 O temor do Senhor é
o princípio da sabedoria,
e o conhecimento
do Santo a prudência.
11 Porque por meu intermédio
se multiplicam os teus dias,
e anos de vida se te aumentarão.
12 Se fores sábio,
para ti serás sábio;
e, se fores escarnecedor,
só tu o suportarás.
O chamado da loucura
13 A mulher louca
é alvoroçadora;
é simples e nada sabe.
14 Assenta-se à porta
da sua casa numa cadeira,
nas alturas da cidade,
15 E põe-se a chamar aos que vão pelo caminho,
e que passam reto pelas veredas, dizendo:
16 Quem é simples,
volte-se para cá.
E aos faltos de entendimento ela diz:
17 As águas roubadas são doces,
e o pão tomado
às escondidas é agradável.
18 Mas não sabem que ali estão os mortos;
os seus convidados estão
nas profundezas do inferno.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!