1 જયારે એવું નક્કી કરવામાં આવ્યું કે આપણે ઈટાલી તરફ જઈશું. તેથી પાઉલ અને બીજા કેટલાએક કેદીઓને જુલિયસ નામે એક સૂબેદારના હાથમાં સોંપવામાં આવે. તે પાદશાહિ પલટણનો હતો. 2 અમે અદ્રમુન્તિયાના વહાણમાં બેઠાં, તે આસિયા પ્રાંતના કિનારા બંદરોએ જવાનું હતું. અને અમે સમુદ્રમાં મુસાફરી શરૂ કરી. મકદોનિયા પ્રાંતના થેસ્સાલોનિકાનો અરિસ્તાર્ખસ પણ અમારી સાથે હતો,

3 બીજે દિવસે અમે સિદોન પહોચ્યા. ત્યારે સૂબેદાર જુલિયસે પાઉલ પ્રત્યે ઘણી મમતા દર્શાવી અને તેને તેના મિત્રોને મળવા જવાની રજા આપી, જેથી તેઓ તેની જરૂરિયાતો પૂરી કરી શકે. 4 ત્યાંથી અમે ફરીથી સમુદ્રમાં ગયાં પવન સામો હોવાને લીધે અમે સાયપ્રસના કિનારા તરફ ગયા. 5 અમે કિલીકિયા અને પામ્ફૂલિયા પ્રદેશનાં દરિયાકાંઠે થઈને અમે લુસિયાના મુરા બંદરે પહોંચ્યા. 6 ત્યાં સૂબેદારને તે ઈટાલી તરફ જતું આલેકઝાન્ડ્રિયાનું એક વહાણ મળ્યું તેણે અમને તેમાં બેસાડી દીધા. 7 કેટલાક દિવસો સુધી અમે ધીમે ધીમે આગળ વધ્યાં, કનીદસ પહોંચવામાં ઘણી મુશ્કેલી પડી. પણ જોરદાર પવન હોવાથી અમે ક્રીતની બાજુમાં રહીને સાલ્મોન બંદર પસાર કરીને આગળ વધ્યાં. 8 ભારે મુશ્કેલીથી દરિયા કિનારે આગળ વધ્યાં અને લાસિયા શહેરની પાસે સુંદર બંદર નામનાં એક સ્થળે આવ્યા.

9 ત્યાં સમય ઘણો ગયો હતો, અને વહાણ ચલાવવું ઘણું જોખમ ભરેલું હતું. કેમકે ઉપવાસનો દિવસ વીતી ગયો હતો. પાઉલે તેઓને ચેતવણી આપી, 10 "ભાઈઓ હું જોઈ શકું છું કે આપણી મુસાફરી વિનાશક બનવાની છે અને વહાણ, માલસામાન અને આપણા પોતાના જીવને નુકશાન થશે." 11 પણ સૂબેદારે પાઉલે જે કહ્યું તે સાંભળવા કરતાં વહાણનાં કપ્તાન અને માલિકનાં કહેવા પર વધારે ધ્યાન આપ્યું. 12 વળી સુંદર બંદર શિયાળો ગાળવાં માટે અનુકૂળ નહિ હોવાથી, મોટાભાગના ખલાસીઓએ આગળ જઈને ફેનીકસ બંદરે શિયાળો ગાળવાંનું નક્કી કયુઁ. ફેનીકસ ક્રીતનું એક સારું બંદર હતું. તેનું મુખ નૈઋત્ય અને વાયવ્ય ખૂણાઓ તરફ હતું.

13 જયારે દક્ષિણ દિશા તરફથી મંદ પવન શરૂ થયો, ત્યારે અમારી ઇચ્છા પ્રમાણે થશે એમ સમજીને. તેઓએ લંગર છોડી ને અમે ક્રીતના કિનારે હંકાયુઁ. 14 થોડી જ વાર પછી ટાપુ પરથી યરાકુલોન નામનો પવન ફૂંકાવા લાગ્યો. 15 વહાણ આંધીમાં સપડાઈ ગયું અને પવનમાં આગળ વધી શક્યું નહિ; તેથી અમે માગઁ આપીને તેને ઘસડાવાં દીધું. 16 જયારે અમે કૌદા નામનાં એક નાનાં ટાપુની ઓથમાં થઈને પસાર થયા, ત્યારે અમે મહામુશ્કેલીથી જીવન રક્ષક હોડીને સલામત રાખી શકયાં. 17 તેથી માણસોએ તેને વહાણમાં ઉચક્યું પછી વહાણને બાંધવા તેઓએ દોરડાં નાખ્યાં. તેઓને બીક હતી કે વહાણ સુર્તિસના રેતી પટ્ટામાં અથડાય જશે. તેથી તેઓએ લંગર નીચે કયાઁ અને વહાણને પવનમાં તણાવા દીધું. 18 તોફાનથી અમને એટલી તકલીફ પડી કે બીજે દિવસે વહાણમાંનો સામાન દરિયામાં નાંખી દેવા માંડયો. 19 ત્રીજે દિવસે તેઓએ પોતાના હાથે વહાણનાં સામાનને પાણીમાં ફેકી દિઘો. 20 જયારે ઘણાં દિવસો સુધી સૂયઁ કે તારા દેખાયા નહિ અને તોફાન સતત ચાલુ રહ્યું, ત્યારે અમે બચાવની કોઈ આશા રહી નહિ.

21 ઘણાં દિવસો સુધી જયારે કોઈએ કશું જ ખાધું નહિ, ત્યારે તેમની આગળ ઊભા થઇને પાઉલે કહ્યું, "ભાઈઓ, તમારે મારી સલાહ ધ્યાનમાં લેવા જેવી હતી, ક્રીત બંદરેથી નીકળવું જોઈતું ન હતું. જો એમ કર્યું હોત તો તમે આ આફત અને વિનાશમાંથી ઊગરી ગયા હોત. 22 પણ હું તમને વિનંતી કરું છું કે તમે હિંમત રાખો, કારણ કે આપણામાંના કોઈની જાનહાનિ થવાની નથી; માત્ર વહાણ જ નાશ પામશે. 23 કેમકે હું જે ઈશ્વરનો છું અને જેની સેવા કરું છું તેમનો એક દૂત ગઈ રાત્રે મારી પાસે આવીને ઊભો રહ્યો. 24 અને કહ્યું, ‘પાઉલ, તું ગભરાઈશ નહિ. તારે કૈસરની આગળ હાજર થવાનું છે અને ઈશ્વરે તારી સાથે વહાણમાં બેઠેલા બધા લોકોના જીવ તને આપ્યા છે.’ 25 તેથી ભાઈઓ તમે હિંમત રાખો, કેમકે મને ઈશ્વર પર વિશ્વાસ છે કે તેમણે જે કહ્યું છે તે પ્રમાણે જ થશે. 26 તેમ છતાં આપણે કોઇ એક ટાપુ પર અથડાવવુ પડશે."

27 ચૌદમી રાત્રે અમે આંદ્રિયા સમુદ્ર પાર કરી રહયાં હતા, ત્યારે મધરાતનાં સુમારે ખલાસીઓને લાગ્યું કે અમે કોઈ જમીન પાસે આવી પહોંચ્યા છીએ. 28 તેઓએ પાણી માપ્યું અને જોયું કે પાણીની ઊંડાઈ એકસો વીસ ફૂટ હતી. થોડે આગળ જઈને ફરી માપ લીધું અને પાણીની ઊંડાઈ નેવું ફૂટ હતી. 29 આપણે ખડકો સાથે અથડાય જઈશું એ ડરથી તેઓએ વહાણનાં પાછલાં ભાગ પરથી ચાર લંગર નીચે ઉતાર્યા અને દિવસ ઉગવા માટે પ્રાથઁના કરી. 30 ખલાસીઓએ વહાણમાંથી નાસી જવાની યોજના કરી અને વહાણનાં આગલા ભાગેથી જાણે કે લંગર નાંખતા હોય એવો દેખાવ કરીને જીવન રક્ષક હોડીને સમુદ્રમાં ઉતારી. 31 પછી પાઉલે સૈનિકોને અને સૂબેદારને કહ્યું કે, "જો આ માણસો વહાણમાં નહિ રહે તો તમે બચી શકશો નહિ." 32 તેથી સૈનિકોએ જીવન હોડીનાં દોરડાં કાપી નાંખ્યાં અને હોડીને સમુદ્રમાં તણાઈ જવા દીધી.

33 સવાર પડતા પહેલાં પાઉલે દરેક જણને ખોરાક લેવાં માટે વિનંતી કરી, તેણે કહ્યું, "છેલ્લા ચૌદ દિવસથી તમે મંથર ગતીમાં છો અને ખાધા વગર રહયાં છો, તમે કંઈ પણ ખાધું નથી. 34 હવે હું તમને વિનંતી કરું છું કે તમે થોડું ખાઓ, કેમકે બચવા માટે તમારે તેની જરુર છે. તમારાંમાંથી કોઈનાં માથાનો એક પણ વાળ ઓછો થવાનો નથી!" 35 એમ કહીને તેણે રોટલી લીધી, અને બધાની સામે ઈશ્વરનો આભાર માન્યો અને તેને ભાંગીને તેમાંથી ખાધી. 36 ત્યારે બધાને હિંમત આવી અને તેઓએ પોતે પણ કંઇ ખાઘું. 37 વહાણમાં બધા મળીને બસો છોંતેર હતા. 38 જયારે તેઓએ ધરાયને ભોજન કર્યા પછી તેઓએ અનાજ સમુદ્રમાં ફેંકીને વહાણને હલકું બનાવ્યું.

39 જયારે દિવસ ઉગ્યો ત્યારે તેઓએ પ્રદેશને ઓળખી શક્યાં નહિ પણ તેઓએ રેતીના કાંઠાવાળી એક ખાડી જોઈ. અને જો શકય હોય તો ત્યાં વહાણને જમીન પર ધકેલી દેવાનું નક્કી કયુઁ. 40 તેઓએ લંગરોને કાપી નાંખીને તેમને સમુદ્રમાં રહેવા દીધા. અને સુકાન સાથે બાંધેલા દોરડાં ઢીલાં કર્યા અને સઢ ચઢાવીને કિનારા તરફ વહાણને આગળ હંકાયુઁ, 41 પણ વહાણ રેતીના ઢગલા સાથે અથડાયું અને રેતીમાં ખૂંપી ગયું. વહાણનો આગળનો ભાગ મજબુત રીતે અટકી ગયો અને હલ્યો નહિ, અને મોજાંના મારને લીધે વહાણનો પાછલો ભાગ ભાંગી ગયો.

42 સૈનિકોએ કેદીઓ તરીને નાસી ન જાય તે માટે તેમને મારી નાખવાની યોજના બનાવી. 43 પણ સૂબેદાર પાઉલને બચાવવાં માગતો હતો; તેથી તેણે તેમની યોજના સંપૂણઁ કરતા અટકાવ્યા, તેણે હુકમ કર્યા કે જેઓને તરતાં આવડે છે, તેઓ વહાણમાંથી કૂદી પડે અને તરીને કિનારે જાય. 44 બાકીનાઓ લાકડાનાં પાટિયાં તથા તૂટેલાં વહાણનાં લાકડાંને સહારે કિનારે જાય. એમ બધા સહીસલામત કિનારે પહોંચી ગયા.