1 Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που με τα λόγια του δε σφάλλει, και δεν τον βασανίζουν τύψεις για τις αμαρτίες του. 2 Ευτυχισμένος είν’ αυτός, που δεν τον μέμφεται η συνείδησή του και την ελπίδα του δεν έχασε.

3 Για τον φιλάργυρο καλό δεν είν’ ο πλούτος· και τ’ αγαθά τι χρειάζονται σ’ άνθρωπο φθονερό; 4 Εκείνος που μαζεύει στερώντας τον εαυτό του, γι’ άλλους μαζεύει· με τα δικά του αγαθά άλλοι θα ζήσουν μέσα σε χλιδή. 5 Εκείνος που είναι σκληρός για τον εαυτό του, για ποιον θα ’ναι καλός; Δε θ’ απολαύσει ούτε τ’ αγαθά του. 6 Άνθρωπος δεν υπάρχει πιο κακός από κείνον που βασανίζει τον εαυτό του· κι ετούτο είναι της κακίας του το τίμημα. 7 Ακόμα κι όταν κάνει το καλό, το κάνει κατά λάθος· στο τέλος φανερώνει την κακία του. 8 Είναι κακός εκείνος που έχει μάτι φθονερό, που στρέφει απ’ αλλού το πρόσωπό του και τους ανθρώπους τους περιφρονεί. 9 Το μάτι του πλεονέκτη μ’ όσα έχει δε χορταίνει, κι η απληστία τού στεγνώνει την ψυχή. 10 Τσιγκουνεύεται κάποιος το ψωμί του, κι αυτό του λείπει απ’ το τραπέζι του.

11 Παιδί μου, σύμφωνα με τις δυνάμεις σου να ζεις καλά και δώρα άξια στον Κύριο να προσφέρεις. 12 Να σκέφτεσαι πως δεν αργεί ο θάνατος να ’ρθεί, και την απόφαση του άδη δεν την ξέρεις. 13 Όσο ζεις να ευεργετείς το φίλο σου κι όσο μπορείς το χέρι σου ν’ απλώνεις, να του δίνεις. 14 Στον εαυτό σου μη στερείς την ευτυχία μιας μέρας και μη χάνεις την ευκαιρία ν’ απολαύσεις μια νόμιμη επιθυμία. 15 Όσα με μόχθο απόχτησες, σε άλλον θα τ’ αφήσεις· και τ’ αγαθά του κόπου σου θα μοιραστούν με κλήρο. 16 Δώσε και πάρε, γέμισε την ψυχή σου από χαρά, γιατί δε θα ’ναι δυνατό απόλαυση στον άδη να ζητήσεις. 17 Κάθε άνθρωπος γερνάει, παλιώνει σαν το ρούχο· ο αιώνιος νόμος είναι να πεθάνεις. 18 Σ’ ένα δέντρο πυκνόφυλλο βλασταίνουν φύλλα, άλλα πέφτουν κι άλλα ξαναφυτρώνουν· έτσι συμβαίνει και με των ανθρώπων τις γενιές· η μια πεθαίνει, γεννιέται η άλλη. 19 Κάθε έργο αφού σαπίσει χάνεται· κι εκείνος που το εργάζεται, μαζί μ’ αυτό θα φύγει.

20 Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που τη σοφία μελετάει και σκέφτεται με σύνεση, 21 που μέσα του στοχάζεται τους δρόμους της και συλλογίζεται τα μυστικά της. 22 Πίσω της τρέχει σαν ανιχνευτής, και στήνει για το διάβα της καρτέρι. 23 Κοιτάζει μέσ’ απ’ τα παραθυρά της και βάζει αυτί στις πόρτες της. 24 Πάει και κατοικεί κοντά στο σπίτι της, πάνω στους τοίχους της στηρίζει τη σκηνή του, 25 κοντά της στήνει τη σκηνή του και μένει μόνιμα σ’ ένα κατάλυμα ευτυχίας· 26 κάτω απ’ την προστασία της βάζει τα παιδιά του και κάτω απ’ τα κλαδιά της καταφεύγει. 27 Τον προστατεύει η σοφία απ’ το λιοπύρι και στη δική της δόξα μέσα κατοικεί.

1 Blessed is the man that hath not slipped with his mouth, and is not pricked with the multitude of sins.

2 Blessed is he whose conscience hath not condemned him, and who is not fallen from his hope in the Lord.

3 Riches are not comely for a niggard: and what should an envious man do with money?

4 He that gathereth by defrauding his own soul gathereth for others, that shall spend his goods riotously.

5 He that is evil to himself, to whom will he be good? he shall not take pleasure in his goods.

6 There is none worse than he that envieth himself; and this is a recompence of his wickedness.

7 And if he doeth good, he doeth it unwillingly; and at the last he will declare his wickedness.

8 The envious man hath a wicked eye; he turneth away his face, and despiseth men.

9 A covetous man’s eye is not satisfied with his portion; and the iniquity of the wicked drieth up his soul.

10 A wicked eye envieth his bread, and he is a niggard at his table.

11 My son, according to thy ability do good to thyself, and give the Lord his due offering.

12 Remember that death will not be long in coming, and that the covenant of the grave is not shewed unto thee.

13 Do good unto thy friend before thou die, and according to thy ability stretch out thy hand and give to him.

14 Defraud not thyself of the good day, and let not the part of a good desire overpass thee.

15 Shalt thou not leave thy travails unto another? and thy labours to be divided by lot?

16 Give, and take, and sanctify thy soul; for there is no seeking of dainties in the grave.

17 All flesh waxeth old as a garment: for the covenant from the beginning is, Thou shalt die the death.

18 As of the green leaves on a thick tree, some fall, and some grow; so is the generation of flesh and blood, one cometh to an end, and another is born.

19 Every work rotteth and consumeth away, and the worker thereof shall go withal.

20 Blessed is the man that doth meditate good things in wisdom, and that reasoneth of holy things by his understanding.

21 He that considereth her ways in his heart shall also have understanding in her secrets.

22 Go after her as one that traceth, and lie in wait in her ways.

23 He that prieth in at her windows shall also hearken at her doors.

24 He that doth lodge near her house shall also fasten a pin in her walls.

25 He shall pitch his tent nigh unto her, and shall lodge in a lodging where good things are.

26 He shall set his children under her shelter, and shall lodge under her branches.

27 By her he shall be covered from heat, and in her glory shall he dwell.