1 Ο Κύριος έπλασε τον άνθρωπο από χώμα

και τον έκανε να ξαναγυρνά σ’ αυτό.

2 Έδωσε στους ανθρώπους μέρες μετρημένες

και ορισμένον χρόνο,

μα κι εξουσία τούς χάρισε

πάνω σε καθετί που βρίσκεται στη γη.

3 Τους έντυσε με δύναμη, όπως κι ο ίδιος έχει,

και σύμφωνα με την εικόνα του τους έπλασε.

4 Μέσα σε κάθε ζωντανό οργανισμό

το φόβο έβαλε του ανθρώπου,

ώστε να εξουσιάζει

πάνω στα άγρια θηρία και στα πουλιά.

5 [Τους δόθηκε η γνώση να χρησιμοποιούν

τις πέντε του Κυρίου ενέργειες·

ως έκτη ενέργεια τους μοίρασε το νου

κι ως έβδομη το λογικό,

για να ερμηνεύουν τις ενέργειές του].

6 Κρίση τους έδωσε, γλώσσα, μάτια κι αυτιά,

νου για να σκέφτονται.

7 Τους γέμισε με γνώση και με φρόνηση,

και το καλό τούς έδειξε και το κακό.

8 Το σεβασμό του έβαλε μες στις καρδιές τους,

για να τους δείξει το μεγαλείο των έργων του,

9 [και αφορμή τους έδωσε αιώνια να περηφανεύονται

για τα εκπληκτικά του έργα],

10 για να διηγούνται τη λαμπρότητα των έργων του

και να υμνούν το άγιο όνομά του.

11 Έδωσε ο Κύριος στους ανθρώπους κοντά σ’ αυτά τη γνώση

και το νόμο τούς δώρισε, που τη ζωή τούς δίνει,

έτσι που να στοχάζονται πως τώρα είναι θνητοί.

12 Μαζί τους έκανε αιώνια διαθήκη

και τους φανέρωσε τις εντολές του,

τις δίκαιες αποφάσεις του.

13 Τα μάτια τους ατένισαν το μεγαλείο της δόξας του

και το αφτί τους άκουσε την ένδοξη φωνή του.

14 Τους είπε: «Φυλαχτείτε από την κάθε αδικία»·

και τους παρέδωσε εντολές

σε σχέση του καθένα με τον διπλανό του.

15 Τα έργα των ανθρώπων είναι γνωστά στον Κύριο για πάντα· δε γίνεται απ’ τα μάτια του να κρυφτούν. 16 [Από παιδιά ο δρόμος τους τούς φέρνει στο κακό και δεν μπορούν ν’ αλλάξουν την πέτρινή τους την καρδιά με σάρκινη, γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να πράξει το καλό]. 17 Σε κάθε έθνος όρισε έναν αρχηγό, μα ο Ισραήλ είναι του Κυρίου το μερίδιο. 18 [Είναι ο πρωτότοκός του· τον τρέφει με τη διδαχή και της αγάπης του το φως αδιάκοπα του δίνει]. 19 Όλα τα έργα των ανθρώπων είν’ φανερά στον Κύριο λες και ο ήλιος τα φωτίζει· τα βλέμματά του τη ζωή τους συνέχεια την παρακολουθούν. 20 Κανενός οι αδικίες δεν έμειναν κρυφές από τον Κύριο· όλων τις αμαρτίες τις γνωρίζει. 21 [Μα είναι καλός ο Κύριος και γνωρίζει το πλάσμα του· δεν το αφανίζει, δεν το εγκαταλείπει, μα το σπλαχνίζεται]. 22 Η ελεημοσύνη ενός ανθρώπου είναι μπρος στο Θεό πολύτιμη σαν σφραγιδόλιθος· θα διαφυλάξει μιαν ευεργεσία ως κόρην οφθαλμού. 23 Στο τέλος ο Κύριος θα σηκωθεί να ξεπληρώσει στους ανθρώπους τα έργα τους, θα φέρει πάνω στο κεφάλι τους την ανταπόδοσή τους. 24 Όμως σ’ αυτούς που μετανοούν δίνει την ευκαιρία να επιστρέψουν και ενθαρρύνει εκείνους που δεν έχουν άλλη αντοχή.

25 Γύρνα ξανά στον Κύριο και τις αμαρτίες παράτησέ τις· μπροστά του προσευχήσου κι ελάττωσε τις παραβάσεις σου. 26 Έλα πάλι στον Ύψιστο κι άσε τις αδικίες, και μίσησε μ’ όλη τη δύναμή σου κάθε πράξη αισχρή. 27 Στον άδη ποιος τον Κύριο θα υμνήσει, τη θέση παίρνοντας των ζωντανών, αυτών που ζουν και τον ευχαριστούνε; 28 Απ’ τον νεκρό, απ’ αυτόν που δεν είναι πια στην ύπαρξη, κάθε δοξολογία χάνεται· μόνον αυτός που ζει κι είναι γερός, μπορεί να υμνεί τον Κύριο. 29 Πόσο το έλεος του Κυρίου είναι μεγάλο και η συγγνώμη του για κείνους που σ’ αυτόν ξαναγυρνούν! 30 Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν όλα να τα πετύχει, γιατί κανείς δεν είναι αθάνατος. 31 Υπάρχει τίποτε απ’ τον ήλιο φωτεινότερο; Κι όμως το φως του χάνεται· έτσι και του ανθρώπου του θνητού ο νους μπορεί απ’ το πονηρό να σκοτεινιάσει. 32 Ο Κύριος επιβλέπει τις δυνάμεις τις ουράνιες, αλλά οι άνθρωποι όλοι χώμα είναι και στάχτη.

1 The Lord created man of the earth, and turned him into it again.

2 He gave them few days, and a short time, and power also over the things therein.

3 He endued them with strength by themselves, and made them according to his image,

4 And put the fear of man upon all flesh, and gave him dominion over beasts and fowls.

5 They received the use of the five operations of the Lord, and in the sixth place he imparted them understanding, and in the seventh speech, an interpreter of the cogitations thereof.

6 Counsel, and a tongue, and eyes, ears, and a heart, gave he them to understand.

7 Withal he filled them with the knowledge of understanding, and shewed them good and evil.

8 He set his eye upon their hearts, that he might shew them the greatness of his works.

9 He gave them to glory in his marvellous acts for ever, that they might declare his works with understanding.

10 And the elect shall praise his holy name.

11 Beside this he gave them knowledge, and the law of life for an heritage.

12 He made an everlasting covenant with them, and shewed them his judgments.

13 Their eyes saw the majesty of his glory, and their ears heard his glorious voice.

14 And he said unto them, Beware of all unrighteousness; and he gave every man commandment concerning his neighbour.

15 Their ways are ever before him, and shall not be hid from his eyes.

16 Every man from his youth is given to evil; neither could they make to themselves fleshy hearts for stony.

17 For in the division of the nations of the whole earth he set a ruler over every people; but Israel is the Lord’s portion:

18 Whom, being his firstborn, he nourisheth with discipline, and giving him the light of his love doth not forsake him.

19 Therefore all their works are as the sun before him, and his eyes are continually upon their ways.

20 None of their unrighteous deeds are hid from him, but all their sins are before the Lord

21 But the Lord being gracious and knowing his workmanship, neither left nor forsook them, but spared them.

22 The alms of a man is as a signet with him, and he will keep the good deeds of man as the apple of the eye, and give repentance to his sons and daughters.

23 Afterwards he will rise up and reward them, and render their recompence upon their heads.

24 But unto them that repent, he granted them return, and comforted those that failed in patience.

25 Return unto the Lord, and forsake thy sins, make thy prayer before his face, and offend less.

26 Turn again to the most High, and turn away from iniquity: for he will lead thee out of darkness into the light of health, and hate thou abomination vehemently.

27 Who shall praise the most High in the grave, instead of them which live and give thanks?

28 Thanksgiving perisheth from the dead, as from one that is not: the living and sound in heart shall praise the Lord.

29 How great is the lovingkindness of the Lord our God, and his compassion unto such as turn unto him in holiness!

30 For all things cannot be in men, because the son of man is not immortal.

31 What is brighter than the sun? yet the light thereof faileth; and flesh and blood will imagine evil.

32 He vieweth the power of the height of heaven; and all men are but earth and ashes.