1 Η Σοφία θα πλέξει η ίδια το εγκώμιό της και μες στη μέση του λαού της θα καυχηθεί. 2 Στη σύναξη του Υψίστου θα μιλήσει και μπροστά στη στρατιά του θα παινευτεί:

3 Εγώ βγήκα απ’ το στόμα του Υψίστου

και σαν ομίχλη σκέπασα τη γη.

4 Εγώ κατοίκησα ψηλά στον ουρανό

κι ο θρόνος μου ήταν μες στη στήλη της νεφέλης.

5 Μόνη μου έτρεξα το γύρο του ουρανού,

περπάτησα στα βάθη της αβύσσου.

6 Τα κύματα της θάλασσας κι ολάκερη η γη

κι όλοι οι λαοί και τα έθνη ήταν στην εξουσία μου.

7 Σ’ ετούτα όλα ανάμεσα ζήτησα τόπο ν’ αναπαυτώ·

και γύρεψα σε τίνος γη να κατοικήσω.

8 Τότε ο δημιουργός του σύμπαντος με πρόσταξε

κι αυτός που μ’ έπλασε μ’ έβαλε να κατασκηνώσω

ανάμεσα στους απογόνους του Ιακώβ,

στου Ισραήλ τη χώρα.

9 Πριν απ’ το χρόνο, απ’ την αρχή, με δημιούργησε,

κι αιώνια θα υπάρχω.

10 Μες στην αγία σκηνή λειτούργησα μπροστά του,

κι έτσι εγκαταστάθηκα στη Σιών,

11 κι ασκώ την εξουσία μου στην Ιερουσαλήμ·

στην πόλη την αγαπημένη

βρήκε για μένα κατοικία μόνιμη.

12 Και ρίζωσα σε τιμημένο ένα λαό,

που ήταν μερίδιο και κληρονομία του Κυρίου.

13 Σαν κέδρος ψήλωσα στο Λίβανο,

σαν κυπαρίσσι στα βουνά του Αερμών.

14 Σαν φοίνικας στο Αιγγαδί μεγάλωσα,

και σαν τις τριανταφυλλιές στην Ιεριχώ·

σαν όμορφη ελιά στην πεδιάδα

και σαν πλατάνι ψήλωσα.

15 Σαν την κανέλα και σαν τον ασπάλαθρο

σκόρπισα οσμή ευωδιαστή,

και καθώς σμύρνα διαλεχτή έχυσα το άρωμά μου,

καθώς ο γάλβανος, ο όνυχας κι ο στύρακας

κι όπως η μυρουδιά του λιβανιού

μες στη σκηνή του Μαρτυρίου.*ασπάλαθρος, γάλβανος, όνυχας, στύρακας. Αρωματικές φυτικές ύλες (πρβλ. Εξ 30:34· Ασμ 4:13-14).

16 Εγώ σαν σχίνος τα κλαδιά μου τ’ άπλωσα,

κλαδιά όλο δόξα και κλαδιά χαριτωμένα.

17 Καθώς κλήμα που βλάστησε τη χάρη είμ’ εγώ,

και τ’ άνθη μου έδωσαν λαμπρούς

και πλούσιους καρπούς.

18 [Είμαι μητέρα εγώ της όμορφης αγάπης,

του σεβασμού, της γνώσης

και της ελπίδας της αγνής.

Αφού λοιπόν αιώνια υπάρχω,

σ’ όλα μου τα παιδιά προσφέρομαι,

σ’ αυτά που είναι ορισμένα από το Θεό].

19 Σ’ εμένα ελάτε εσείς που με ποθείτε,

χορτάστε απ’ τους καρπούς μου.

20 Πράγματι, η ανάμνησή μου κι απ’ το μέλι είναι γλυκύτερη·

κι η απόκτησή μου πιο γλυκιά

κι απ’ την κερήθρα.

21 Όσοι με τρών’ θα συνεχίσουν να πεινούν,

κι όσοι με πίνουν δε θα πάψουν να διψάνε.

22 Όποιος σ’ εμένα υπακούει δεν θα ντροπιαστεί,

κι αυτοί που εργάζονται όπως λέω εγώ,

δε θ’ αμαρτήσουν.

23 Όλ’ αυτά περιέχονται στο βιβλίο της διαθήκης του Θεού, του Υψίστου· είναι ο νόμος που όρισε για μας ο Μωυσής, να τον έχουν κληρονομιά οι συναθροίσεις του Ιακώβ. 24 [Μην πάψετε να είστε ισχυροί όπως το θέλει ο Κύριος και συνδεθείτε πιο πολύ μ’ αυτόν, για να σας κάνει δυνατούς. Ο Κύριος ο παντοδύναμος είν’ ο μοναδικός Θεός· έξω απ’ αυτόν, άλλος να σώζει δεν υπάρχει]. 25 Αυτός ο νόμος κάνει τη σοφία να ξεχειλίζει σαν τον Φισών και σαν τον Τίγρι την εποχή των νέων καρπών· 26 αυτός τη νοημοσύνη κάνει να πλημμυρίζει σαν τον Ευφράτη και σαν τον Ιορδάνη, τον καιρό του θερισμού. 27 Αυτός τη διδαχή σκορπάει σε κύματα καθώς ο Νείλος,*καθώς ο Νείλος, κατά το συριακό κείμενο. Οι Ο΄ έχουν «καθώς το φως». ως ο Γηών στου τρύγου τον καιρό.

28 Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος εκείνος που να γνωρίσει τη σοφία σε βάθος δεν κατάφερε, ούτε να την εξιχνιάσει. 29 Πράγματι, κι απ’ τη θάλασσα πιο απέραντη είν’ η σκέψη της, τα σχέδιά της πιο βαθιά κι απ’ τον απύθμενο ωκεανό.

30 Κι εγώ που τη σοφία δέχτηκα, μοιάζω κανάλι κάποιου ποταμού και μοιάζω αυλάκι που μπαίνει σε δεντρόκηπο. 31 Είπα: «Το περιβόλι μου θα το ποτίσω και τις πρασιές μου θα τις πλημμυρίσω με νερό». Και να, που το κανάλι μου έγινε ποτάμι και το ποτάμι μου έγινε θάλασσα! 32 Θα συνεχίσω να κάνω τη διδαχή να λάμπει σαν αυγή και να σκορπίζει ως μακριά το φως της. 33 Θα συνεχίσω να σκορπώ τη διδαχή σαν προφητεία, στις μέλλουσες γενιές θα την εμπιστευτώ. 34 Βλέπετε, δεν κουράστηκα μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για όλους εκείνους, που τη σοφία αναζητούν.

1 Wisdom shall praise herself, and shall glory in the midst of her people.

2 In the congregation of the most High shall she open her mouth, and triumph before his power.

3 I came out of the mouth of the most High, and covered the earth as a cloud.

4 I dwelt in high places, and my throne is in a cloudy pillar.

5 I alone compassed the circuit of heaven, and walked in the bottom of the deep.

6 In the waves of the sea and in all the earth, and in every people and nation, I got a possession.

7 With all these I sought rest: and in whose inheritance shall I abide?

8 So the Creator of all things gave me a commandment, and he that made me caused my tabernacle to rest, and said, Let thy dwelling be in Jacob, and thine inheritance in Israel.

9 He created me from the beginning before the world, and I shall never fail.

10 In the holy tabernacle I served before him; and so was I established in Sion.

11 Likewise in the beloved city he gave me rest, and in Jerusalem was my power.

12 And I took root in an honourable people, even in the portion of the Lord’s inheritance.

13 I was exalted like a cedar in Libanus, and as a cypress tree upon the mountains of Hermon.

14 I was exalted like a palm tree in En-gaddi, and as a rose plant in Jericho, as a fair olive tree in a pleasant field, and grew up as a plane tree by the water.

15 I gave a sweet smell like cinnamon and aspalathus, and I yielded a pleasant odour like the best myrrh, as galbanum, and onyx, and sweet storax, and as the fume of frankincense in the tabernacle.

16 As the turpentine tree I stretched out my branches, and my branches are the branches of honour and grace.

17 As the vine brought I forth pleasant savour, and my flowers are the fruit of honour and riches.

18 I am the mother of fair love, and fear, and knowledge, and holy hope: I therefore, being eternal, am given to all my children which are named of him.

19 Come unto me, all ye that be desirous of me, and fill yourselves with my fruits.

20 For my memorial is sweeter than honey, and mine inheritance than the honeycomb.

21 They that eat me shall yet be hungry, and they that drink me shall yet be thirsty.

22 He that obeyeth me shall never be confounded, and they that work by me shall not do amiss.

23 All these things are the book of the covenant of the most high God, even the law which Moses commanded for an heritage unto the congregations of Jacob.

24 Faint not to be strong in the Lord; that he may confirm you, cleave unto him: for the Lord Almighty is God alone, and beside him there is no other Saviour.

25 He filleth all things with his wisdom, as Phison and as Tigris in the time of the new fruits.

26 He maketh the understanding to abound like Euphrates, and as Jordan in the time of the harvest.

27 He maketh the doctrine of knowledge appear as the light, and as Geon in the time of vintage.

28 The first man knew her not perfectly: no more shall the last find her out.

29 For her thoughts are more than the sea, and her counsels profounder than the great deep.

30 I also came out as a brook from a river, and as a conduit into a garden.

31 I said, I will water my best garden, and will water abundantly my garden bed: and, lo, my brook became a river, and my river became a sea.

32 I will yet make doctrine to shine as the morning, and will send forth her light afar off.

33 I will yet pour out doctrine as prophecy, and leave it to all ages for ever.

34 Behold that I have not laboured for myself only, but for all them that seek wisdom.