1 Όποιος το νόμο εφαρμόζει, είναι σαν να προσφέρει θυσίες πολλαπλές· κι αυτός που υπακούει στις εντολές είναι σαν να προσφέρει θυσία κοινωνίας. 2 Αυτός που ανταποδίδει την ευεργεσία, είναι σαν να προσφέρει θυσία από σιμιγδάλι· κι αυτός που κάνει ελεημοσύνη, σαν να προσφέρει θυσία ευχαριστίας. 3 Όποιος κρατιέται μακριά από την κακία, είναι αρεστός στον Κύριο· κι όποιος την αδικία αποφεύγει, μ’ αυτόν τον τρόπο του προσφέρει θυσία εξιλέωσης. 4 Ωστόσο, μην παρουσιαστείς μπροστά στον Κύριο με αδειανά τα χέρια, γιατί αυτός έχει εντολή δοσμένη για όλες αυτές τις προσφορές. 5 Όταν προσφέρει ο δίκαιος θυσία, το λίπος καίγεται στο θυσιαστήριο κι η ευωδιά της ανεβαίνει μπροστά στον Ύψιστο. 6 Του δίκαιου ανθρώπου η θυσία είν’ ευπρόσδεκτη, κι ο Κύριος δε θα παραβλέψει το μέρος της θυσίας που καίγεται γι’ αυτόν. 7 Με γενναιοδωρία να τιμάς τον Κύριο και μη φειδωλευτείς όταν τα πρωτογεννήματα προσφέρεις της συγκομιδής σου. 8 Σε κάθε προσφορά σου να έχεις πρόσωπο χαρούμενο και με χαρά στον Κύριο ν’ αφιερώνεις το δέκατο απ’ τα εισοδήματά σου. 9 Δώσε στον Ύψιστο, καθώς εκείνος σου έχει δώσει: πλουσιοπάροχα, όσο περνά απ’ το χέρι σου. 10 Γιατί ο Κύριος τα ξαναδίνει πίσω και θα σ’ τα ανταποδώσει στο επταπλάσιο.

11 Μην προσπαθείς με δώρα τον Κύριο να εξαγοράσεις· δεν πρόκειται να τα δεχτεί. 12 Και μην έχεις πεποίθηση στην άδικη θυσία, γιατί ο Κύριος είναι δικαστής που δε χαρίζεται σε πρόσωπα. 13 Δε θα μεροληπτήσει ενάντια στον φτωχό, την προσευχή του αδικημένου θα εισακούσει. 14 Δε θ’ αδιαφορήσει για του ορφανού τη δέηση ούτε και για τη χήρα που σε παράπονα ξεσπά. 15 Όταν τα δάκρυα της χήρας κυλούν στα μάγουλά της, πέφτει η κατακραυγή της πάνω σ’ αυτόν που τα προκάλεσε.

16 Αυτός που υπηρετεί τον Κύριο θα γίνει αποδεκτός μετά χαράς κι η δέησή του ως στα σύννεφα θα φτάσει. 17 Η προσευχή του ταπεινού τα σύννεφα διασχίζει κι ωσότου το σκοπό του να πετύχει, δεν πρόκειται να παρηγορηθεί. 18 Και δε θα σταματήσει, ώσπου να επέμβει ο Ύψιστος και ν’ απονείμει δικαιοσύνη στο λαό του.

19 Ο Κύριος δε θ’ αργήσει· ούτε για πολύ τους εγκληματίες θ’ ανεχθεί. 20 Θα σπάσει τα πλευρά των άσπλαχνων και τιμωρία στα έθνη ν’ ανταποδώσει. 21 Το πλήθος θα εξαφανίσει των υπερηφάνων και θα συντρίψει των αδίκων την ισχύ· 22 θ’ ανταποδώσει στον καθένα ανάλογα με τις πράξεις του και θα κρίνει τα έργα των ανθρώπων ανάλογα με τις προθέσεις τους. 23 Ο Κύριος δικαιοσύνη θ’ αποδώσει στο λαό του και με χαρά θα τον γεμίσει, γιατ’ είναι σπλαχνικός. 24 Η ευσπλαχνία είναι καλή στον καιρό της στενοχώριας· σαν της βροχής τα σύννεφα σε καιρό αναβροχιάς.

1 He that keepeth the law bringeth offerings enough: he that taketh heed to the commandment offereth a peace offering.

2 He that requiteth a goodturn offereth fine flour; and he that giveth alms sacrificeth praise.

3 To depart from wickedness is a thing pleasing to the Lord; and to forsake unrighteousness is a propitiation.

4 Thou shalt not appear empty before the Lord.

5 For all these things are to be done because of the commandment.

6 The offering of the righteous maketh the altar fat, and the sweet savour thereof is before the most High.

7 The sacrifice of a just man is acceptable. and the memorial thereof shall never be forgotten.

8 Give the Lord his honour with a good eye, and diminish not the firstfruits of thine hands.

9 In all thy gifts shew a cheerful countenance, and dedicate thy tithes with gladness.

10 Give unto the most High according as he hath enriched thee; and as thou hast gotten, give with a cheerful eye.

11 For the Lord recompenseth, and will give thee seven times as much.

12 Do not think to corrupt with gifts; for such he will not receive: and trust not to unrighteous sacrifices; for the Lord is judge, and with him is no respect of persons.

13 He will not accept any person against a poor man, but will hear the prayer of the oppressed.

14 He will not despise the supplication of the fatherless; nor the widow, when she poureth out her complaint.

15 Do not the tears run down the widow’s cheeks? and is not her cry against him that causeth them to fall?

16 He that serveth the Lord shall be accepted with favour, and his prayer shall reach unto the clouds.

17 The prayer of the humble pierceth the clouds: and till it come nigh, he will not be comforted; and will not depart, till the most High shall behold to judge righteously, and execute judgment.

18 For the Lord will not be slack, neither will the Mighty be patient toward them, till he have smitten in sunder the loins of the unmerciful, and repayed vengeance to the heathen; till he have taken away the multitude of the proud, and broken the sceptre of the unrighteous;

19 Till he have rendered to every man according to his deeds, and to the works of men according to their devices; till he have judged the cause of his people, and made them to rejoice in his mercy.

20 Mercy is seasonable in the time of affliction, as clouds of rain in the time of drought.