1 RABbe övgüler sun, ey gönlüm! 2 Ya RAB Tanrım, ne ulusun! 2 Görkem ve yücelik kuşanmışsın,2 Bir kaftana bürünür gibi ışığa bürünmüşsün. 2 Gökleri bir çadır gibi geren,3 Evini yukarıdaki sular üzerine kuran, 2 Bulutları kendine savaş arabası yapan, 2 Rüzgarın kanatları üzerinde gezen,4 Rüzgarları kendine haberci, 2 Yıldırımları hizmetkâr eden sensin. eden sensin›› ya da ‹‹Meleklerini rüzgarlar, hizmetkârlarını ateş alevleri yapan sensin››.5 Yeryüzünü temeller üzerine kurdun, 2 Asla sarsılmasın diye.6 Engini ona bir giysi gibi giydirdin, 2 Sular dağların üzerinde durdu.7 Sen kükreyince sular kaçtı, 2 Göğü gürletince hemen çekildi.8 Dağları aşıp derelere aktı, 2 Onlar için belirlediğin yerlere doğru.9 Bir sınır koydun önlerine, 2 Geçmesinler, gelip yeryüzünü bir daha kaplamasınlar diye.10 Vadilerde fışkırttığın pınarlar, 2 Dağların arasından akar.11 Bütün kır hayvanlarını suvarır, 2 Yaban eşeklerinin susuzluğunu giderirler.12 Kuşlar yanlarında yuva kurar, 2 Dalların arasında ötüşürler.13 Gökteki evinden dağları sularsın, 2 Yeryüzü işlerinin meyvesine doyar.14 Hayvanlar için ot, 2 İnsanların yararı için bitkiler yetiştirirsin; 2 İnsanlar ekmeğini topraktan çıkarsın diye,15 Yüreklerini sevindiren şarabı, 2 Yüzlerini güldüren zeytinyağını, 2 Güçlerini artıran ekmeği hep sen verirsin.16 RABbin ağaçları, 2 Kendi diktiği Lübnan sedirleri suya doyar.17 Kuşlar orada yuva yapar, 2 Leyleğin evi ise çamlardadır.18 Yüksek dağlar dağ keçilerinin uğrağı, 2 Kayalar kaya tavşanlarının sığınağıdır.19 Mevsimleri göstersin diye ayı, 2 Batacağı zamanı bilen güneşi yarattın.20 Karartırsın ortalığı, gece olur, 2 Başlar kıpırdamaya orman hayvanları.21 Genç aslan av peşinde kükrer, 2 Tanrıdan yiyecek ister.22 Güneş doğunca 2 İnlerine çekilir, yatarlar.23 İnsan işine gider, 2 Akşama dek çalışmak için.24 Ya RAB, ne çok eserin var! 2 Hepsini bilgece yaptın; 2 Yeryüzü yarattıklarınla dolu.25 İşte uçsuz bucaksız denizler, 2 İçinde kaynaşan sayısız canlılar, 2 Büyük küçük yaratıklar.26 Orada gemiler dolaşır, 2 İçinde oynaşsın diye yarattığın Livyatan da orada.27 Hepsi seni bekliyor, 2 Yiyeceklerini zamanında veresin diye.28 Sen verince onlar toplar, 2 Sen elini açınca onlar iyiliğe doyar.29 Yüzünü gizleyince dehşete kapılırlar, 2 Soluklarını kesince ölüp toprak olurlar.30 Ruhunu gönderince var olurlar, 2 Yeryüzüne yeni yaşam verirsin.31 RABbin görkemi sonsuza dek sürsün! 2 Sevinsin RAB yaptıklarıyla!32 O bakınca yeryüzü titrer, 2 O dokununca dağlar tüter.33 Ömrümce RABbe ezgiler söyleyecek, 2 Var oldukça Tanrımı ilahilerle öveceğim.34 Düşüncem ona hoş görünsün, 2 Sevincim RAB olsun!35 Tükensin dünyadaki günahlılar, 2 Yok olsun artık kötüler! 2 RAB'be övgüler sun, ey gönlüm! 2 RAB'be övgüler sunun!

1 Anima mia, benedici l’Eterno! O Eterno, mio Dio, tu sei sommamente grande; sei vestito di splendore e di maestà.2 Egli s’ammanta di luce come d’una veste; distende i cieli come un padiglione;3 egli costruisce le sue alte stanze nelle acque; fa delle nuvole il suo carro, s’avanza sulle ali del vento;4 fa dei venti i suoi messaggeri, delle fiamme di fuoco i suoi ministri.5 Egli ha fondato la terra sulle sue basi; non sarà smossa mai in perpetuo.6 Tu l’avevi coperta dell’abisso come d’una veste, le acque s’erano fermate sui monti.7 Alla tua minaccia esse si ritirarono, alla voce del tuo tuono fuggirono spaventate.8 Le montagne sorsero, le valli s’abbassarono nel luogo che tu avevi stabilito per loro.9 Tu hai posto alle acque un limite che non trapasseranno; esse non torneranno a coprire la terra.10 Egli manda fonti nelle valli, ed esse scorrono fra le montagne;11 abbeverano tutte le bestie della campagna, gli asini selvatici vi si dissetano.12 Presso a quelle si riparano gli uccelli del cielo; di mezzo alle fronde fanno udir la loro voce.13 Egli adacqua i monti dall’alto delle sue stanze, la terra è saziata col frutto delle tue opere.14 Egli fa germogliar l’erba per il bestiame e le piante per il servizio dell’uomo, facendo uscir dalla terra il nutrimento,15 e il vino che rallegra il cuor dell’uomo, e l’olio che gli fa risplender la faccia, e il pane che sostenta il cuore dei mortali.16 Gli alberi dell’Eterno sono saziati, i cedri del Libano, ch’egli ha piantati.17 Gli uccelli vi fanno i loro nidi; la cicogna fa dei cipressi la sua dimora;18 le alte montagne son per i camosci, le rocce sono il rifugio de’ conigli.19 Egli ha fatto la luna per le stagioni; il sole conosce il suo tramonto.20 Tu mandi le tenebre e vien la notte, nella quale tutte le bestie delle foreste si mettono in moto.21 I leoncelli ruggono dietro la preda e chiedono il loro pasto a Dio.22 Si leva il sole, esse si ritirano e vanno a giacere nei loro covi.23 L’uomo esce all’opera sua e al suo lavoro fino alla sera.24 Quanto son numerose le tue opere, o Eterno! Tu le hai fatte tutte con sapienza; la terra è piena delle tue ricchezze.25 Ecco il mare, grande ed ampio, dove si muovon creature senza numero, animali piccoli e grandi.26 Là vogano le navi e quel leviatan che hai creato per scherzare in esso.27 Tutti quanti sperano in te che tu dia loro il lor cibo a suo tempo.28 Tu lo dài loro ed essi lo raccolgono; tu apri la mano ed essi son saziati di beni.29 Tu nascondi la tua faccia, essi sono smarriti; tu ritiri il loro fiato, ed essi muoiono e tornano nella loro polvere.30 Tu mandi il tuo spirito, essi sono creati, e tu rinnovi la faccia della terra.31 Duri in perpetuo la gloria dell’Eterno, si rallegri l’Eterno nelle opere sue!32 Egli riguarda la terra, ed essa trema; egli tocca i monti, ed essi fumano.33 Io canterò all’Eterno finché io viva; salmeggerò al mio Dio finché io esista.34 Possa la mia meditazione essergli gradita! Io mi rallegrerò nell’Eterno.35 Spariscano i peccatori dalla terra, e gli empi non siano più! Anima mia, benedici l’Eterno. Alleluia.