1 Ya RAB, beni kurtaran Tanrı, 2 Gece gündüz sana yakarıyorum.2 Duam sana erişsin, 2 Kulak ver yakarışıma.3 Çünkü sıkıntıya doydum, 2 Canım ölüler diyarına yaklaştı.4 Ölüm çukuruna inenler arasında sayılıyorum, 2 Tükenmiş gibiyim;5 Ölüler arasına atılmış, 2 Artık anımsamadığın, 2 İlginden yoksun, 2 Mezarda yatan cesetler gibiyim.6 Beni çukurun dibine, 2 Karanlıklara, derinliklere attın.7 Öfken üzerime çöktü, 2 Dalga dalga kızgınlığınla beni ezdin. |iSela8 Yakınlarımı benden uzaklaştırdın, 2 İğrenç kıldın beni gözlerinde. 2 Kapalı kaldım, çıkamıyorum.9 Üzüntüden gözlerimin feri sönüyor, 2 Her gün sana yakarıyorum, ya RAB, 2 Ellerimi sana açıyorum.10 Harikalarını ölülere mi göstereceksin? 2 Ölüler mi kalkıp seni övecek? |iSela11 Sevgin mezarda, 2 Sadakatin yıkım diyarında duyurulur mu?12 Karanlıklarda harikaların, 2 Unutulmuşluk diyarında doğruluğun bilinir mi?13 Ama ben, ya RAB, yardıma çağırıyorum seni, 2 Sabah duam sana varıyor.14 Niçin beni reddediyorsun, ya RAB, 2 Neden yüzünü benden gizliyorsun?15 Düşkünüm, gençliğimden beri ölümle burun burunayım, 2 Dehşetlerinin altında tükendim.16 Şiddetli gazabın üzerimden geçti, 2 Saçtığın dehşet beni yedi bitirdi.17 Bütün gün su gibi kuşattılar beni, 2 Çevremi tümüyle sardılar.18 Eşi dostu benden uzaklaştırdın, 2 Tek dostum karanlık kaldı.

1 Canto. Salmo dei figliuoli di Kore. Per il Capo de’ musici. Da cantarsi mestamente. Cantico di Heman, l’Ezrahita. O Eterno, Dio della mia salvezza, io grido giorno e notte nel tuo cospetto.2 Venga la mia preghiera dinanzi a te, inclina il tuo orecchio al mio grido;3 poiché l’anima mia è sazia di mali, e la mia vita è giunta presso al soggiorno dei morti.4 Io son contato fra quelli che scendon nella fossa; son come un uomo che non ha più forza.5 Prostrato sto fra i morti, come gli uccisi che giaccion nella tomba, de’ quali tu non ti ricordi più, e che son fuor della portata della tua mano.6 Tu m’hai posto nella fossa più profonda, in luoghi tenebrosi, negli abissi.7 L’ira tua pesa su me, e tu m’hai abbattuto con tutti i tuoi flutti. Sela.8 Tu hai allontanato da me i miei conoscenti, m’hai reso un’abominazione per loro. Io son rinchiuso e non posso uscire.9 L’occhio mio si consuma per l’afflizione; io t’invoco ogni giorno, o Eterno, stendo verso te le mie mani.10 Opererai tu qualche miracolo per i morti? I trapassati risorgeranno essi a celebrarti? Sela.11 La tua benignità sarà ella narrata nel sepolcro, o la tua fedeltà nel luogo della distruzione?12 Le tue maraviglie saranno esse note nelle tenebre, e la tua giustizia nella terra dell’oblìo?13 Ma, quant’è a me, o Eterno, io grido a te, e la mattina la mia preghiera ti viene incontro.14 Perché, o Eterno, rigetti tu l’anima mia? Perché nascondi il tuo volto da me?15 Io sono afflitto, e morente fin da giovane; io porto il peso dei tuoi terrori e sono smarrito.16 I tuoi furori mi son passati addosso; i tuoi terrori m’annientano,17 mi circondano come acque ogni giorno, mi attornian tutti assieme.18 Hai allontanato da me amici e compagni; i miei conoscenti sono le tenebre.