1 तैखन अय्यूबे अपने दोस्तन जुवाब दित्तो,
2 "तुस किताली तगर मेरे प्राणन दुख देते राले;
ते गल्लन सेइं मीं चूर-चूर केरेले?
3 दश बार तुस लोक मेरी सिर्फ निन्दा केरते राए,
तुसन शर्म न एज्जे, कि तुस मीं सेइं साथी सकत बर्ताव केरतथ?
4 मन्नू कि मीं करां गलती भोइ,
फिर भी तै गलती त मेरे दोग्गे पुड़ राली।
5 अगर तुस सच़्च़े मेरे खलाफ अपनि बडीयाई केरतथ
ते सबूत देइतां मेरी निन्दा केरतथ,
6 त इन ज़ाना कि परमेशरे अवं बिछ़ोड़ो,
ते अवं अपने जाले मां फसाव।
7 हेरा, अवं ज़ुलम! ज़ुलम! चिन्डां मारतो रहताईं, पन कोई न शुने;
अवं मद्दतरे लेई फरियाद केरतो रहताईं, पन कोई न्याय न केरे।
8 तैने मेरी बत एरी बन्द की, कि अवं अग्रोवं च़ेलि न बेटि,
ते मेरी बत्तन मां आंधरू कियूं।
9 मेरी आदर तैने मीं करां थसोड़ी,
ते मेरे दोग्गे पुड़ां ताज उसालू।
10 तैने अवं च़ेवरे पासना ट्लोड़ो, बस अवं गातो राव,
ते मेरी उमीद तैने बुट्टेरी ज़ेरि ज़ीलना ढ्लूड़ी।
11 तैने मीं पुड़ अपनि सरक भड़काई
ते अपने दुश्मन्न मां मीं गन्ते।
12 तैसेरे जथेईं अकोट्ठे भोइतां मेरे खलाफ मोरच़ो बन्धोरोए,
ते मेरे डेरेरे च़ेवरे पासन डेरे बनेवरेन।
13 तैने मेरे ढ्ला मीं करां दूर कियोरेन,
ते ज़ैना मेरी ज़ान-पिशानरे थिये, तैना बिलकुल अनज़ान भोइ जेवरेन।
14 मेरे रिश्तेदारेईं अवं शारोरोईं
ते मेरे ट्लारे दोस्तेईं अवं बिसरी छ़डोरोईं
15 ज़ैना मेहमान मेरे घरे मां राथे थिये,
तैना, बल्के मेरी नौकरैनी भी मीं अनज़ान गन्ने लेगोरिन;
तैन केरि नज़री मां अवं परदेशी भोइ जेवरोईं।
16 ज़ैखन अवं अपने नौकरे कुजाताईं, तैखन तै जुवाब न दे;
मीं तैस सेइं छंदे केरने पेतन।
17 मेरो शाह मेरी कौन्शी
ते मेरी मुशक मेरे ढ्लां केरे नज़री मां भिट्टी लगतीए।
18 निक्के बच्चे भी मीं घटिया समझ़तन।
ते ज़ैखन अवं ज़ोताईं, तैखन तैना मेरे खलाफ गल्लां केरतन।
19 मेरे सब खास दोस्त मीं सेइं नफरत केरतन
ते ज़ैन सेइं मीं प्यार कियो तैना बेदलोइतां मेरे खलाफत केरनेबाले भोइ जेवरेन।
20 मेरी चमड़ी ते मास मेरी हेड्डन सेइं लेग्गी जेवं,
ते अवं बड़े मुश्किली सेइं बच़ोरोई।
21 हे मेरे दोस्तव! मीं पुड़ दया केरा, दया केरा,
किजोकि परमेशरेरो हथ मेरे खलाफ भोवरोए।
22 तुस परमेशरेरे ज़ेरे किजो मीं पत्ती पेवरेथ?
ते मेरे मासे सेइं किजो रज़्ज़ोरे नईं?
23 भलू भोथो, कि मेरी गल्लां लिखी गैथी;
भलू भोथू, कि तैना किताबी मां लिखी गैथी,
24 ते लोंहेरी टैंकी ते सीसे सेइं तैना हमेशारे
लेई चट्टानी पुड़ घेड़ी गैथी।
25 मीं त पूरू याकीने, कि मेरो छुटानेबालो परमेशर ज़ींतोए,
ते तै आखरी मां धेरती पुड़ खड़ो भोल्हो।
26 ते अपनि चमड़ी एन्च़रां नाश भोनेरां बाद भी,
अवं जिसमे मां भोइतां परमेशरेरू दर्शन केरेलो।
27 तैसेरू दर्शन अवं एप्पु एपनी एछ़्छ़न सेइं अपने लेई केरेलो,
ते न कोई होरो।
अगर मेरो दिल अन्तरे अन्तर चूर-चूर भी भोइ गाए,
28 फिरी भी मीं मां त मुसीबतरू ज़ील मैलते!
ते तुस ज़ैन ज़ोतथ अस इस किजो सताम!
29 त तुस तलवारी करां डरा,
किजोकि सरकी सेइं तलवारारी सज़ाह मैलतीए,
ज़ैस सेइं तुस ज़ानथ कि न्याय भोते।"