1 האָט געענטפֿערט אֶליפַֿז דער תֵּימָני, און האָט געזאָגט:

2 װעט אַ חכם ענטפֿערן מיט קענשאַפֿט פֿון לופֿט,

און אָנפֿילן מיט מזרח-װינט זײַן בױך?

3 טענהן רײד װאָס טױגן נישט,

און װערטער װאָס מע ברענגט קײן נוץ נישט מיט זײ?

4 אױך פֿאַרשטערסטו די יִרְאַת,

און מינערסט די פֿרומקײט פֿאַר אֵל.

5 װאָרעם דײַן זינד לערנט דײַן מױל,

און קלײַבסט אױס די צונג פֿון די ליסטיקע.

6 דײַן אײגן מױל מאַכט דיך שולדיק, און נישט איך,

און דײַנע ליפּן זאָגן עדות קעגן דיר.

7 ביסטו דער ערשטער מענטש געבאָרן געװאָרן?

אָדער ביסטו פֿאַר די בערג באַשאַפֿן געװאָרן?

8 האָסטו דעם סָוד פֿון אֱלוֹהַּ אײַנגעהערט,

און אַװעקגענומען צו זיך די חכמה?

9 װאָס אַזױנס װײסטו, װאָס מיר װײסן נישט?

פֿאַרשטײסטו, װאָס בײַ אונדז איז נישטאָ?

10 אי אַ גראָער קאָפּ אי אַ גרײַז איז דאָ צװישן אונדז,

עלטער פֿון דײַן פֿאָטער אין טעג.

11 זײַנען דיר װינציק די טרײסטונגען פֿון אֵל,

און דאָס װאָרט װאָס איז מילד צו דיר?

12 װאָס נעמט דיך דײַן האַרץ,

און װאָס װינקען דײַנע אױגן,

13 אַז דו קערסט קעגן אֵל דײַן גײַסט,

און לאָזט אַרױס רײד פֿון דײַן מױל?

14 װאָס איז אַ מענטש, אַז ער זאָל זײַן רײן?

און קען דען גערעכט זײַן אַ געבאָרענער פֿון אַ פֿרױ?

15 זע, אין זײַנע הײליקע גלױבט ער נישט,

און די הימלען זײַנען נישט רײן אין זײַנע אױגן,

16 הײַנט װי שױן דער אומװערדיקער און פֿאַרדאָרבענער,

דער מענטש, װאָס טרינקט אומרעכט װי װאַסער?

17 איך װעל דיר באַשײדן, הער מיר צו,

און װאָס איך האָב געזען װעל איך דערצײלן;

18 װאָס די חכמים גיבן איבער –

און פֿאַרהױלן נישט – פֿון זײערע עלטערן,

19 װאָס צו זײ אַלײן איז געגעבן געװאָרן דאָס לאַנד,

און קײן פֿרעמדער איז נישט דורכגעגאַנגען צװישן זײ.

20 אַלע זײַנע טעג איז אין ציטערניש דער רשע,

און געצײלטע יאָרן זײַנען אָנגעברײט דעם געװאַלטטוער.

21 אַ קֹול פֿון אַנגסטן איז אין זײַנע אױערן:

אין מיטן שלום װעט קומען אַ פֿאַרװיסטער אױף אים.

22 ער גלױבט נישט זיך אױסצודרײען פֿון פֿינצטערניש,

און ער איז אױסגעקליבן פֿאַרן שװערד.

23 ער װאָגלט אום נאָך ברױט: װוּ איז עס?

ער װײס אַז לעבן אים איז אָנגעברײט דער טאָג פֿון פֿינצטערניש.

24 אים שרעקן אַנגסט און דריקעניש,

זײ כאַפּן אים אָן װי אַ מלך אָנגעברײט צום קריג.

25 װײַל ער האָט אױסגעשטרעקט קעגן אֵל זײַן האַנט,

און קעגן שַדַי זיך געשטאַרקט;

26 געלאָפֿן קעגן אים מיט אַ שטאָלצן האַלדז,

מיט די דיקע רוקנס פֿון זײַנע שילדן.

27 װײַל ער האָט באַדעקט זײַן פּנים מיט זײַן פֿעטס,

און אָנגעלײגט פּלאָסטן אױפֿן לענד;

28 און ער האָט באַװױנט פֿאַרװיסטע שטעט,

הײַזער װאָס מע זיצט נישט אין זײ,

װאָס זײַנען געװען אָנגעברײט אױף הױפֿנס.

29 ער װעט נישט רײַך זײַן, און נישט באַשטײן װעט זײַן פֿאַרמעג,

און נישט נײַגן װעט זיך צו דער ערד זײער תּבֿואה.

30 ער װעט זיך נישט אָפּטאָן פֿון פֿינצטערניש;

זײַן שפּראָץ װעט פֿאַרטריקענען אַ פֿלאַם,

31 און ער װעט אָפּגעטאָן װערן דורך אַ הױך פֿון זײַן מױל.

זאָל נישט טרױען אױף נישט דער פֿאַרנאַרטער,

װאָרעם נישט װעט זײַן זײַן אײַנבײַט.

32 אײדער זײַן טאָג קומט, װעט עס דערפֿילט װערן,

און זײַן צװײַג װעט נישט גרין זײַן.

33 ער װעט אָפּשאָקלען װי אַ װײַנשטאָק זײַן אומצײַטיקס,

און אַראָפּװאַרפֿן װי אַן אײלבערטבױם זײַן בליִונג.

34 װאָרעם דאָס געזעמל פֿון די זינדיקע בלײַבט װיסט,

און אַ פֿײַער פֿאַרצערט די געצעלטן פֿון שוחד.

35 זײ טראָגן אומרעכט און געבערן אומגליק,

און זײער לײַב ברײט אָן פֿאַר זיך אָפּנאַרונג.