1 ध्याने सेइं शुना, अक राज़ो एजनेबालोए ज़ै धार्मिकताई सेइं राज़ केरेलो, ते हाकिम न्याय सेइं हुकूमत केरेले। 2 तैन मरां हर अक हाकिम ऐंधी करां छ़पनेरी ठार, ते तूफाने करां बच़नेरी ठार भोल्हो; या बगैर पैनेरे प्रदेशे मां पैनेरे झरने ते हेछी गेर्मी बाले धेरती पुड़ बेड्डी चट्टानरी छाव। 3 तैसेरे राज़ केरनेरे दौरान, लोकां केरि एछ़्छ़ी ज़ैना लेही सेखतिन बन्द न भोल्ही, ते तैन केरे कन ज़ैना शुन्तन तैना ध्याने सेइं शुनेले। 4 लूश केरनेबालां केरे मन ज्ञानेरी गल्लां समझ़ेले, ते खैखे लोकां केरि ज़बान रोड़ेच़ारे गल्लां केरेली। 5 बेवकूफन जो फिरी कधी शरीफ न ज़ोले, ते न कंजूसन जो दानी ज़ोले। 6 किजोकि बेवकूफ त बेवकूफरी गल्लां केरते, कि मने बुरी योजना बनातो रहते कि तै बुरां कम्मां केरे ते यहोवारे खलाफ झूठ ज़ोए, ते नियन्ने खाली पेट राने दे ते ट्लिशोरो पानी पीने करां रोके। 7 बुरे मैन्हेरे तरीके बुरे भोतन, तै बुरी योजना बनाते, ताके गरीबन झूठी गल्लन सेइं नाश केरे, हालांकी तैना ठीक ते नम्रता सेइं भी ज़ोतन। 8 पन मद्दगार मैन्हु रोड़ो इरादो रखते, ते अपने रोड़े कम्मन पुड़ टिकोरो रहते।
9 हे यरूशलेम नगरेरी सुखी कौन्शव, उठा ते मेरी गल्लां शुना, ते हे बे फिक्र कौन्शव मेरी गल्लन पुड़ ध्यान देथ। 10 हे बेपरवाह कौन्शव साले करां किछ च़िरेरां बाद तुसन पुड़ मुसीबत एज्जेली, किजोकि न दाछ़री फसल भोल्ही ते न बुट्टन पुड़ फल लग्गेलो। 11 हे बे सुखी कौन्शव, ते हे बे फिक्र कौन्शव, बे आराम भोथ; अपना लिगड़ां केरे बदले दुख बांदो केरनेरे लेई अपने लख्खे टाट पलैट्टां। 12 हरा भरां ऊडारां केरे लेई ते फलदार दाछ़री बागां केरे लेई अपनि छाती कुट्टा। 13 ते मेरे लोकां केरि नगरेरे लेई मातम केरा, किजोकि तैस मां बेशुमार कंटां केरां झ़ैल्लां लग्गेलां। 14 किजोकि राज़ेरो मेहल शारो गालो, ते रोनकी सेइं भेरतां नगर सुनसान भोइ गालू, ते पहाड़ी ते तैन पुड़ पहरेदारां केरे घरां कुढां भोइ गालां ते जंगली गधां केरि आराम केरनेरी ठारां भोल्ही, ते पैलतू जानबरां केरे चरागां तैस वक्ते बेनोरी रहेली, 15 ज़ांतगर परमेशर असन पुड़ अपनो आत्मा न भेज़े, ते सुनसान जगाह फल देनेबाली बाग न बने, ते फल देनेबाली बाग सुनसान ठार न बेनि गाए। 16 तैखन तैस सुनसान जगाई मां न्याय बसेलो, ते तैस फल देनेबाली बागी मां धार्मिकता राली। 17 ते धार्मिकतारो फल शान्ति भोल्ही, ते तैसेरो अस्सर हमेशारो चैन ते बे फिक्र रानू भोल्हु। 18 मेरे लोक शैन्तरे इस जगाई पुड़ बे फिक्र राले, ते आरामेरी जगाई मां सुखे सेइं राले। 19 पन जंगलेरे नाश भोनेरे वक्ते आण पेली, ते नगर पूरे तरीके सेइं नाश भोइ गालू। 20 पन धन आथ तुस, ज़ैना हर नहरी सेइं साथी आसे-पासे बीज़ बेतथ ते दांत ते गधे आज़ाद भोइतां च़ारतथ।