שְמוּאֵל א 2

1 און חנה האָט מתפּלל געװען, און האָט געזאָגט:

מײַן האַרץ איז לוסטיק דורך ה׳,

מײַן האָרן איז דערהױבן דורך ה׳;

מײַן מױל איז ברײט אַקעגן מײַנע פֿײַנט,

װאָרעם איך פֿרײ זיך מיט דײַן הילף.

2 נישטאָ אַ הײליקער װי ה׳,

װאָרעם חוץ דיר איז נישטאָ;

און נישטאָ אַ פֿעלדז װי אלוקינו.

3 נישט מערן זאָלט איר הױכהאָפֿערדיקע רײד,

נישט אַרױס זאָל פֿאַרשײַטס פֿון אײַער מױל.

װאָרעם אַן אֵל פֿון װיסענשאַפֿט איז ה׳,

און פֿון אים װערן מעשׂים געװױגן.

4 דער בױגן פֿון גיבוֹרים װערט צעבראָכן.

און געשטרױכלטע גורטן אָן קראַפֿט.

5 זאַטע פֿאַרדינגען זיך אום ברױט,

און הונגעריקע רוען אָפּ;

בעת די עקרה געבערט זיבן,

װערט די רײַכע אין קינדער פֿאַרװעלקט.

6 ה׳ טײט און ה׳ מאַכט לעבעדיק,

ער מאַכט נידערן אין שְׁאֹול און ברענגט אױף.

7 ה׳ מאַכט אָרעם און מאַכט רײַך,

ער דערנידערט און דערהײבט.

8 ער ריכט אױף פֿון שטױב דעם אָרעמאַן.

פֿון מיסט הײבט ער אױף דעם אבֿיון,

זײ צו זעצן מיט פֿירשטן,

און אַ טראָן פֿון כּבֿוד מאַכט ער זײ אַרבן;

װאָרעם ה׳ס זײַנען די גרונטפֿעסטן פֿון דער ערד.

און ער האָט אױף זײ די װעלט געשטעלט.

9 די פֿיס פֿון זײַנע פֿרומע באַהיט ער,

און רשעים װערן אין חושך פֿאַרשניטן;

װאָרעם נישט מיט כּוֹח איז אַ מענטש שטאַרק.

10 די װאָס קריגן אױף ה׳ װערן צעבראָכן;

ער דונערט אין הימל אױף זײ;

ה׳ משפּט די עקן פֿון דער ערד,

און גיט מאַכט צו זײַן מלך,

און דערהײבט דעם האָרן פֿון זײַן געזאַלבטן.