1 אַז דו װעסט אַרױסגײן אױף מלחמה אַקעגן דײַן פֿײַנט, און װעסט זען פֿערד און רײַטװעגן, פֿאָלק מער פֿון דיר, זאָלסטו נישט מורא האָבן פֿאַר זײ, װאָרעם ה׳ דײַן ג-ט איז מיט דיר, דער װאָס האָט דיך אױפֿגעבראַכט פֿון לאַנד מִצרַיִם. 2 און עס װעט זײַן, װי איר דערנענטערט זיך צו דער מלחמה, אַזױ זאָל גענענען דער כּהן, און זאָל רעדן צום פֿאָלק, 3 און זאָגן צו זײ: הער, יִשׂרָאֵל, איר גענענט הײַנט אױף מלחמה אַקעגן אײַערע פֿײַנט, זאָל נישט שלאַף װערן אײַערע האַרץ; איר זאָלט נישט מורא האָבן און נישט אײַלן און זיך נישט שרעקן פֿאַר זײ; 4 װאָרעם ה׳ אלוקיכם איז דער װאָס גײט מיט אײַך, מלחמה צו האַלטן פֿאַר אײַך אַקעגן אײַערע פֿײַנט, אײַך צו העלפֿן. 5 און די אױפֿזעער זאָלן רעדן צום פֿאָלק, אַזױ צו זאָגן: איז װער עמיצער דאָ װאָס האָט געבױט אַ נײַ הױז, און האָט עס נישט באַנײַט? זאָל ער גײן און זיך אומקערן צו זײַן הײם, טאָמער שטאַרבט ער אין מלחמה, און אַן אַנדער מאַן װעט עס באַנײַען.

6 אָדער איז װער עמיצער דאָ װאָס האָט געפֿלאַנצט אַ װײַנגאָרטן, און האָט אים נישט אָנגעהױבן? זאָל ער גײן און זיך אומקערן צו זײַן הײם, טאָמער שטאַרבט ער אין מלחמה, און אַן אַנדער מאַן װעט עס אָנהײבן. 7 אָדער איז װער עמיצער דאָ װאָס האָט פֿאַרקנַסט אַ װײַב, און האָט זי נישט גענומען? זאָל ער גײן און זיך אומקערן צו זײַן הײם, טאָמער שטאַרבט ער אין מלחמה, און אַן אַנדער מאַן װעט זי נעמען.

8 און די אױפֿזעער זאָלן װײַטער רעדן צום פֿאָלק, און זאָגן: איז װער עמיצער דאָ װאָס איז שרעקעדיק און װײכהאַרציק? זאָל ער גײן און זיך אומקערן צו זײַן הײם, כּדי דאָס האַרץ פֿון זײַנע ברידער זאָל נישט צעגײן אַזױ װי זײַן האַרץ. 9 און עס װעט זײַן, װי די אױפֿזעער ענדיקן רעדן צום פֿאָלק, אַזױ זאָלן זײ אױפֿזעצן חיל-לידער איבערן פֿאָלק.

10 אַז דו װעסט גענענען צו אַ שטאָט, צו האַלטן מלחמה אױף איר, זאָלסטו איר צורופֿן שלום. 11 און עס װעט זײַן, אױב זי װעט דיר ענטפֿערן שלום, און װעט דיר עפֿענען, איז, דאָס גאַנצע פֿאָלק, װאָס געפֿינט זיך אין איר, זאָל דיר װערן צו צינז און דיר דינען. 12 אױב אָבער זי װעט נישט אײַנגײן אױף שלום מיט דיר, און װעט מאַכן מלחמה מיט דיר, זאָלסטו לעגערן אױף איר; 13 און אַז ה׳ דײַן ג-ט װעט זי געבן אין דײַן האַנט, זאָלסטו טײטן אַלע אירע מאַנספּאַרשױנען מיטן שאַרף פֿון שװערד. 14 נאָר די װײַבער און די קלײנע קינדער, און די בהמות, און אַלץ װאָס װעט זײַן אין דער שטאָט, איר גאַנצן רױב, זאָלסטו רױבן פֿאַר דיר; און זאָלסט עסן דעם רױב פֿון דײַנע פֿײַנט, װאָס ה׳ דײַן ג-ט האָט דיר געגעבן.

15 אַזױ זאָלסטו טאָן צו אַלע שטעט װאָס זײַנען זײער װײַט פֿון דיר, װאָס זײ זײַנען נישט פֿון די שטעט פֿון די היגע פֿעלקער. 16 אָבער פֿון די שטעט פֿון די היגע אומות, װאָס ה׳ דײַן ג-ט גיט דיר פֿאַר אַ נחלה, זאָלסטו נישט לאָזן לעבן קײן אָטעם. 17 נײַערט פֿאַרװיסטן זאָלסטו זײ פֿאַרװיסטן: דעם חִתּי, און דעם אֶמוֹרי, דעם כּנַעֲני, און דעם פּרִזי, דעם חִוִי, און דעם יבֿוסי, אַזױ װי ה׳ דײַן ג-ט האָט דיר באַפֿױלן; 18 כּדי זײ זאָלן אײַך נישט לערנען צו טאָן אַזױ װי אַלע זײערע אומװערדיקײטן װאָס זײ האָבן געטאָן צו זײערע ג‑טער, און איר װעט זינדיקן צו ה׳ אלוקיכם.

19 אַז דו װעסט לעגערן אױף אַ שטאָט פֿיל טעג צו האַלטן מלחמה אױף איר, כּדי זי אײַנצונעמען, זאָלסטו נישט צעשטערן אירע בײמער דורך אױפֿהײבן דערױף אַ האַק; װײַל עסן פֿון זײ מעגסטו, אָבער זײ אָפּהאַקן טאָרסטו נישט; װאָרעם איז דער בױם פֿון פֿעלד אַ מענטש, צו זײַן אין באַלעגערונג פֿון דיר? 20 בלױז אַ בױם װאָס דו װײסט, אַז ער איז נישט אַ בױם צו עסן, אים מעגסטו צעשטערן און אָפּהאַקן, און בױען באַלאַגערװערק אַרום דער שטאָט װאָס האַלט מיט דיר מלחמה, ביז איר נידערונג.