1 Ya RAB, duamı işit, 2 Yakarışım sana erişsin.2 Sıkıntılı günümde yüzünü benden gizleme, 2 Kulak ver sesime, 2 Seslenince yanıt ver bana hemen.3 Çünkü günlerim duman gibi yok oluyor, 2 Kemiklerim ateş gibi yanıyor.4 Yüreğim kırgın yemiş ot gibi kurudu, 2 Ekmek yemeyi bile unuttum.5 Bir deri bir kemiğe döndüm 2 Acı acı inlemekten.6 Issız yerlerdeki ishakkuşunu andırıyorum, 2 Viranelerdeki kukumav gibiyim.7 Gözüme uyku girmiyor, 2 Damda yalnız kalmış bir kuş gibiyim.8 Düşmanlarım bütün gün bana hakaret ediyor, 2 Bana dil uzatanlar adımı lanet için kullanıyor.9 Kızıp öfkelendiğin için 2 Külü ekmek gibi yiyor, 2 İçeceğime gözyaşı katıyorum. 2 Beni kaldırıp bir yana attın.11 Günlerim akşam uzayan gölge gibi yitmekte, 2 Ot gibi sararmaktayım.12 Ama sen, sonsuza dek tahtında oturursun, ya RAB, 2 Ünün kuşaklar boyu sürer.13 Kalkıp Siyona sevecenlik göstereceksin, 2 Çünkü onu kayırmanın zamanıdır, beklenen zaman geldi.14 Kulların onun taşlarından hoşlanır, 2 Tozunu bile severler.15 Uluslar RABbin adından, 2 Yeryüzü kralları görkeminden korkacak.16 Çünkü RAB Siyonu yeniden kuracak, 2 Görkem içinde görünecek.17 Yoksulların duasına kulak verecek, 2 Yalvarışlarını asla hor görmeyecek.18 Bunlar gelecek kuşak için yazılsın, 2 Öyle ki, henüz doğmamış insanlar 2 RABbe övgüler sunsun.19 RAB yücelerdeki kutsal katından aşağı baktı, 2 Göklerden yeryüzünü gözetledi,20 Tutsakların iniltisini duymak, 2 Ölüm mahkûmlarını kurtarmak için.21 Böylece halklar ve krallıklar 2 RABbe tapınmak için toplanınca, 2 Onun adı Siyonda, 2 Övgüsü Yeruşalimde duyurulacak.23 RAB gücümü kırdı yaşam yolunda, 2 Ömrümü kısalttı.24 ‹‹Ey Tanrım, ömrümün ortasında canımı alma!›› dedim. 2 ‹‹Senin yılların kuşaklar boyu sürer!25 ‹‹Çok önceden attın dünyanın temellerini, 2 Gökler de senin ellerinin yapıtıdır.26 Onlar yok olacak, ama sen kalıcısın. 2 Hepsi bir giysi gibi eskiyecek. 2 Onları bir kaftan gibi değiştireceksin, 2 Geçip gidecekler.27 Ama sen hep aynısın, 2 Yılların tükenmeyecek.28 Gözetiminde yaşayacak kullarının çocukları, 2 Senin önünde duracak soyları.››

1 Prece de um aflito que desabafa sua angústia diante do Senhor. Senhor, ouvi a minha oração, e chegue até vós o meu clamor.2 Não oculteis de mim a vossa face no dia de minha angústia. Inclinai para mim o vosso ouvido. Quando vos invocar, acudi-me prontamente,3 porque meus dias se dissipam como a fumaça, e como um tição consomem-se os meus ossos.4 Queimando como erva, meu coração murcha, até me esqueço de comer meu pão.5 A violência de meus gemidos faz com que se me peguem à pele os ossos.6 Assemelho-me ao pelicano do deserto, sou como a coruja nas ruínas.7 Perdi o sono e gemo, como pássaro solitário no telhado.8 Insultam-me continuamente os inimigos, em seu furor me atiram imprecações.9 Como cinza do mesmo modo que pão, lágrimas se misturam à minha bebida,10 devido à vossa cólera indignada, pois me tomastes para me lançar ao longe.11 Os meus dias se esvaecem como a sombra da noite e me vou murchando como a relva.12 Vós, porém, Senhor, sois eterno, e vosso nome subsiste em todas as gerações.13 Levantai-vos, pois, e sede propício a Sião; é tempo de compadecer-vos dela, chegou a hora...14 porque vossos servos têm amor aos seus escombros e se condoem de suas ruínas.15 E as nações pagãs reverenciarão o vosso nome, Senhor, e os reis da terra prestarão homenagens à vossa glória.16 Quando o Senhor tiver reconstruído Sião, e aparecido em sua glória,17 quando ele aceitar a oração dos desvalidos e não mais rejeitar as suas súplicas,18 escrevam-se estes fatos para a geração futura, e louve o Senhor o povo que há de vir,19 porque o Senhor olhou do alto de seu santuário, do céu ele contemplou a terra;20 para escutar os gemidos dos cativos, para livrar da morte os condenados;21 para que seja aclamado em Sião o nome do Senhor, e em Jerusalém o seu louvor,22 no dia em que se hão de reunir os povos, e os reinos para servir o Senhor.23 Deus esgotou-me as forças no meio do caminho, abreviou-me os dias.24 Meu Deus, peço, não me leveis no meio da minha vida, vós cujos anos são eternos.25 No começo criastes a terra, e o céu é obra de vossas mãos.26 Um e outro passarão, enquanto vós ficareis. Tudo se acaba pelo uso como um traje. Como uma veste, vós os substituís e eles hão de sumir.27 Mas vós permaneceis o mesmo e vossos anos não têm fim.28 Os filhos de vossos servos habitarão seguros, e sua posteridade se perpetuará diante de vós.