1 Ey bütün halklar, dinleyin! 2 Kulak verin hepiniz, ey dünyada yaşayanlar,2 Halk çocukları, bey çocukları, 2 Zenginler, yoksullar!3 Bilgelik dökülecek ağzımdan, 2 Anlayış sağlayacak içimdeki düşünceler,4 Kulak vereceğim özdeyişlere, 2 Lirle yorumlayacağım bilmecemi.5 Niçin korkayım kötü günlerde 2 Niyeti bozuk düşmanlarım çevremi sarınca?6 Onlar varlıklarına güvenir, 2 Büyük servetleriyle böbürlenirler.7 Kimse kimsenin hayatının bedelini ödeyemez, 2 Tanrıya fidye veremez.8 Çünkü hayatın fidyesi büyüktür, 2 Kimse ödemeye yeltenmemeli.9 Böyle olmasa, 2 Sonsuza dek yaşar insan, 2 Mezar yüzü görmez.10 Kuşkusuz herkes biliyor bilgelerin öldüğünü, 2 Aptallarla budalaların yok olduğunu. 2 Mallarını başkalarına bırakıyorlar.11 Mezarları, sonsuza dek evleri, 2 Kuşaklar boyu konutları olacak, 2 Topraklarına kendi adlarını verseler bile. evleri, kuşaklar boyu konutları olacak››, Masoretik metin ‹‹ ‹Evlerimiz sonsuza dek kalacak› diye düşünüyorlar››.12 Bütün gösterişine karşın geçicidir insan, 2 Ölüp giden hayvanlar gibi.13 Budalaların yolu, 2 Onların sözünü onaylayanların sonu budur. |iSela14 Sürü gibi ölüler diyarına sürülecekler, 2 Ölüm güdecek onları. 2 Tan ağarınca doğrular onlara egemen olacak, 2 Cesetleri çürüyecek, 2 Ölüler diyarı onlara konut olacak.15 Ama Tanrı beni 2 Ölüler diyarının pençesinden kurtaracak 2 Ve yanına alacak. |iSela16 Korkma biri zenginleşirse, 2 Evinin görkemi artarsa.17 Çünkü ölünce hiçbir şey götüremez, 2 Görkemi onunla mezara gitmez.18 Yaşarken kendini mutlu saysa bile, 2 Başarılı olunca övülse bile.19 Atalarının kuşağına katılacak, 2 Onlar ki asla ışık yüzü görmeyecekler.20 Bütün gösterişine karşın anlayışsızdır insan, 2 Ölüp giden hayvanlar gibi.

1 Ao mestre de canto. Salmo dos filhos de Coré. Escutai, povos todos; atendei, todos vós que habitais a terra,2 humildes e poderosos, tanto ricos como pobres.3 Dirão os meus lábios palavras de sabedoria, e o meu coração meditará pensamentos profundos.4 Ouvirei, atento, as sentenças inspiradas por Deus; depois, ao som da lira, explicarei meu oráculo.5 Por que ter medo nos dias de infortúnio, quando me cerca a malícia dos meus inimigos?6 Eles confiam em seus bens, e se vangloriam das grandes riquezas.7 Mas nenhum homem a si mesmo pode salvar-se, nem pagar a Deus o seu resgate.8 Caríssimo é o preço da sua alma, jamais conseguirá9 prolongar indefinidamente a vida e escapar da morte,10 porque ele verá morrer o sábio, assim como o néscio e o insensato, deixando a outrem os seus bens.11 O túmulo será sua eterna morada, sua perpétua habitação, ainda que tenha dado a regiões inteiras o seu nome,12 pois não permanecerá o homem que vive na opulência: ele é semelhante ao gado que se abate.13 Este é o destino dos que estultamente em si confiam, tal é o fim dos que só vivem em delícias.14 Como um rebanho serão postos no lugar dos mortos; a morte é seu pastor e os justos dominarão sobre eles. Depressa desaparecerão suas figuras, a região dos mortos será sua morada.15 Deus, porém, livrará minha alma da habitação dos mortos, tomando-me consigo.16 Não temas quando alguém se torna rico, quando aumenta o luxo de sua casa.17 Em morrendo, nada levará consigo, nem sua fortuna descerá com ele aos infernos.18 Ainda que em vida a si se felicitasse: Hão de te aplaudir pelos bens que granjeaste.19 Ele irá para a companhia de seus pais, que nunca mais verão a luz.20 O homem que vive na opulência e não reflete é semelhante ao gado que se abate.