1 Ey Tanrı, neden bizi sonsuza dek reddettin? 2 Niçin otlağının koyunlarına karşı öfken tütmekte?2 Anımsa geçmişte sahiplendiğin topluluğu, 2 Kendi halkın olsun diye kurtardığın oymağı 2 Ve üzerine konut kurduğun Siyon Dağını.3 Yönelt adımlarını şu onarılmaz yıkıntılara doğru, 2 Düşman kutsal yerdeki her şeyi yıktı.4 Düşmanların bizimle buluştuğun yerde kükredi, 2 Zafer simgesi olarak kendi bayraklarını dikti.5 Gür bir ormana 2 Baltayla dalar gibiydiler.6 Baltayla, balyozla kırdılar, 2 Bütün oymaları.7 Ateşe verdiler tapınağını, 2 Yerle bir edip kutsallığını bozdular 2 Adının yaşadığı konutun.8 İçlerinden, ‹‹Hepsini ezelim!›› dediler. 2 Ülkede Tanrıyla buluşma yerlerinin tümünü yaktılar.9 Artık kutsal simgelerimizi görmüyoruz, 2 Peygamberler de yok oldu, 2 İçimizden kimse bilmiyor ne zamana dek...10 Ey Tanrı, ne zamana dek düşman sana sövecek, 2 Hasmın senin adını hor görecek?11 Niçin geri çekiyorsun elini? 2 Çıkar sağ elini bağrından, yok et onları!12 Ama geçmişten bu yana kralım sensin, ey Tanrı, 2 Yeryüzünde kurtuluş sağladın.13 Gücünle denizi yardın, 2 Canavarların kafasını sularda parçaladın.14 Livyatanın başlarını ezdin, 2 Çölde yaşayanlara onu yem ettin.15 Kaynaklar, dereler fışkırttın, 2 Sürekli akan ırmakları kuruttun.16 Gün senindir, gece de senin, 2 Ay ve güneşi sen yerleştirdin, kastediyor.17 Yeryüzünün bütün sınırlarını sen saptadın, 2 Yazı da kışı da yaratan sensin.18 Anımsa, ya RAB, düşmanın sana nasıl sövdüğünü, 2 Akılsız bir halkın, adını nasıl hor gördüğünü.19 Canavara teslim etme kumrunun canını, 2 Asla unutma düşkün kullarının yaşamını.20 Yaptığın antlaşmayı gözönüne al, 2 Çünkü ülkenin her karanlık köşesi 2 Zorbaların inleriyle dolmuş.21 Düşkünler boynu bükük geri çevrilmesin, 2 Mazlumlar, yoksullar adına övgüler dizsin.22 Kalk, ey Tanrı, davanı savun! 2 Anımsa akılsızların gün boyu sana nasıl sövdüğünü!23 Unutma hasımlarının yaygarasını, 2 Sana başkaldıranların durmadan yükselen patırtısını!
1 Hino de Asaf. Por que, Senhor, persistis em nos rejeitar? Por que se inflama vossa ira contra as ovelhas de vosso rebanho?2 Recordai-vos de vosso povo que elegestes outrora, da tribo que resgatastes para vossa possessão, da montanha de Sião onde fizestes vossa morada.3 Dirigi vossos passos a estes lugares definitivamente devastados; o inimigo tudo destruiu no santuário.4 Os adversários rugiam no local de vossas assembléias, como troféus hastearam suas bandeiras.5 Pareciam homens a vibrar o machado na floresta espessa.6 Rebentaram os portais do templo com malhos e martelos,7 atearam fogo ao vosso santuário, profanaram, arrasaram a morada do vosso nome.8 Disseram em seus corações: Destruamo-los todos juntos; incendiai todos os lugares santos da terra.9 Não vemos mais nossos emblemas, já não há nenhum profeta e ninguém entre nós que saiba até quando...10 Ó Deus, até quando nos insultará o inimigo? O adversário blasfemará vosso nome para sempre?11 Por que retirais a vossa mão? Por que guardais vossa destra em vosso seio?12 Entretanto, Deus é meu rei desde os tempos antigos, ele que opera a salvação por toda a terra.13 Vosso poder abriu o mar, esmagastes nas águas as cabeças de dragões.14 Quebrastes as cabeças do Leviatã, e as destes como pasto aos monstros do mar.15 Fizestes jorrar fontes e torrentes, secastes rios caudalosos.16 Vosso é o dia, a noite vos pertence: vós criastes a lua e o sol,17 Vós marcastes à terra seus confins, estabelecestes o inverno e o verão.18 Lembrai-vos: o inimigo vos insultou, Senhor, e um povo insensato ultrajou o vosso nome.19 Não abandoneis ao abutre a vida de vossa pomba, não esqueçais para sempre a vida de vossos pobres.20 Olhai para a vossa aliança, porque todos os recantos da terra são antros de violência.21 Que os oprimidos não voltem confundidos, que o pobre e o indigente possam louvar o vosso nome.22 Levantai-vos, ó Deus, defendei a vossa causa. Lembrai-vos das blasfêmias que continuamente vos dirige o insensato.23 Não olvideis os insultos de vossos adversários, e o tumulto crescente dos que se insurgem contra vós.