1 Yüksek sesle Tanrıya yakarıyorum, 2 Haykırıyorum beni duysun diye.2 Sıkıntılı günümde Rabbe yönelir, 2 Gece hiç durmadan ellerimi açarım, 2 Gönlüm avunmaz bir türlü.3 Tanrıyı anımsayınca inlerim, 2 Düşündükçe içim daralır. |iSela4 Açık tutuyorsun göz kapaklarımı, 2 Sıkıntıdan konuşamıyorum.5 Geçmiş günleri, 2 Yıllar öncesini düşünüyorum.6 Gece ilahilerimi anacağım, 2 Kendi kendimle konuşacağım, 2 İnceden inceye soracağım:7 ‹‹Rab sonsuza dek mi bizi reddedecek? 2 Lütfunu bir daha göstermeyecek mi?8 Sevgisi sonsuza dek mi yok oldu? 2 Sözü geçerli değil mi artık?9 Tanrı unuttu mu acımayı? 2 Sevecenliğinin yerini öfke mi aldı?›› |iSela10 Sonra kendi kendime, ‹‹İşte benim derdim bu!›› dedim, 2 ‹‹Yüceler Yücesi gücünü göstermiyor artık.››11 RABbin işlerini anacağım, 2 Evet, geçmişteki harikalarını anacağım.12 Yaptıkları üzerinde derin derin düşüneceğim, 2 Bütün işlerinin üzerinde dikkatle duracağım.13 Ey Tanrı, yolun kutsaldır! 2 Hangi ilah Tanrı kadar uludur?14 Harikalar yaratan Tanrı sensin, 2 Halklar arasında gücünü gösterdin.15 Güçlü bileğinle kendi halkını, 2 Yakup ve Yusuf oğullarını kurtardın. |iSela16 Sular seni görünce, ey Tanrı, 2 Sular seni görünce çalkalandı, 2 Enginler titredi.17 Bulutlar suyunu boşalttı, 2 Gökler gürledi, 2 Her yanda okların uçuştu.18 Kasırgada gürleyişin duyuldu, 2 Şimşekler dünyayı aydınlattı, 2 Yer titreyip sarsıldı.19 Kendine denizde, 2 Derin sularda yollar açtın, 2 Ama ayak izlerin belli değildi.20 Musa ve Harun'un eliyle 2 Halkını bir sürü gibi güttün.

1 Ao mestre de canto, segundo Iditum. Salmo de Asaf. Minha voz se eleva para Deus e clamo. Elevo minha voz a Deus para que ele me atenda;2 No dia de angústia procuro o Senhor. De noite minhas mãos se levantam para ele sem descanso; e, contudo, minha alma recusa toda consolação.3 Faz-me gemer a lembrança de Deus; na minha meditação, sinto o espírito desfalecer.4 Vós me conservais os olhos abertos, estou perturbado, falta-me a palavra.5 Penso nos dias passados,6 lembro-me dos anos idos. De noite reflito no fundo do coração e, meditando, indaga meu espírito:7 Porventura Deus nos rejeitará para sempre? Não mais há de nos ser propício?8 Estancou-se sua misericórdia para o bom? Estará sua promessa desfeita para sempre?9 Deus se terá esquecido de ter piedade? Ou sua cólera anulou sua clemência?10 E concluo então: O que me faz sofrer é que a destra do Altíssimo não é mais a mesma...11 Das ações do Senhor eu me recordo, lembro-me de suas maravilhas de outrora.12 Reflito em todas vossas obras, e em vossos prodígios eu medito.13 Ó Deus, santo é o vosso proceder. Que deus há tão grande quanto o nosso Deus?14 Vós sois o Deus dos prodígios, vosso poder manifestastes entre os povos.15 Com o poder de vosso braço resgatastes vosso povo, os filhos de Jacó e de José.16 As águas vos viram, Senhor, as águas vos viram; elas tremeram e as vagas se puseram em movimento.17 Em torrentes de água as nuvens se tornaram, elas fizeram ouvir a sua voz, de todos os lados fuzilaram vossas flechas.18 Na procela ribombaram os vossos trovões, os relâmpagos iluminaram o globo; abalou-se com o choque e tremeu a terra toda.19 Vós vos abristes um caminho pelo mar, uma senda no meio das muitas águas, permanecendo invisíveis vossos passos.20 Como um rebanho conduzistes vosso povo, pelas mãos de Moisés e de Aarão.