1 Pagkatapos, sinabi ni Job,

2 "Hanggang ngayoʼy labis pa rin

ang hinaing ko.

Pinahihirapan pa rin ako ng Diyos

sa kabila ng labis kong pagdaing.

3 Kung alam ko lang

kung saan ko siya hahanapin;

kung makakapunta lang sana ako

sa kinaroroonan niya,

4 sasabihin ko sa kanya ang aking kaso

at ilalahad ang aking katuwiran.

5 Gusto kong malaman

kung ano ang isasagot niya sa akin

at gusto ko ring maintindihan

ang sasabihin niya.

6 Makikipagtalo kaya siya sa akin

gamit ang kapangyarihan niya?

Hindi! Hindi niya iyon gagawin,

kundi pakikinggan niya ako.

7 Ang taong matuwid na tulad ko

ay maaaring mangatuwiran

sa harap ng aking hukom,

at palalayain niya ako nang lubusan.

8 "Akoʼy pumunta sa silangan,

ngunit wala siya roon;

pumunta ako sa kanluran,

ngunit hindi ko siya makita.

9 Hindi ko siya natagpuan sa hilaga,

sapagkat siyaʼy nakakubli.

Hinanap ko siya sa timog,

ngunit siyaʼy natatakpan.

10 Ngunit alam niya

ang aking ginagawa.

Pagkatapos niya akong subukan,

makikita niyang malinis ako

tulad ng purong ginto.

11 Sinunod ko ang kanyang

mga hakbang;

hindi ko ito sinuway.

12 Sinusunod ko ang kanyang mga utos,

at iniingatan ko ito sa aking puso.

Pinahahalagahan ko ang mga salita niya

nang higit pa sa pang-araw-araw

kong pagkain.

13 "Ngunit malaya ang Diyos

na gawin ang nais niyang gawin;

walang sinumang makahahadlang sa kanya.

14 Kaya gagawin niya

ang binabalak niyang gawin sa akin,

at marami pa siyang planong

gagawin sa akin.

15 Kaya natatakot ako sa kanya.

At kapag iniisip ko ito,

lalo akong natatakot.

16 Pinahihina ng Diyos ang aking puso,

tinatakot ako ng Makapangyarihan.

17 Ngunit hindi ako mananahimik

kahit na akoʼy pinapalibutan ng kadiliman,

kahit na akoʼy binabalot ng karimlan.