1 Kinalaunan, nagsalita si Job at isinumpa niya ang araw na siyaʼy isinilang. 2 Sinabi niya,

3 "Isinusumpa ko ang araw

na akoʼy ipinanganak.

4 Naging madilim na lang sana

ang araw na iyon

at hindi na sinikatan ng araw.

Kinalimutan na lang sana

ng Diyos sa langit ang araw na iyon.

5 Nanatili na lang sana itong madilim

o natatakpan ng makapal na ulap,

at nilukuban na lang sana

ng kadiliman ang kaliwanagan.

6 Kinuha na lang sana ng kadiliman

ang gabing iyon nang akoʼy isilang,

at hindi na sana napabilang

sa kalendaryo.

7 Hindi na nga lang sana ako

ipinanganak ng gabing iyon,

at wala rin sanang kasiyahan noon.

8 Sumpain nawa ang gabing iyon

ng mga manunumpa na nakakaalam

kung paano pakilusin ang Leviatan.*

9 Hindi na sana sumikat ang tala

sa umaga ng araw na iyon,

at hindi na sana dumating

ang bukang-liwayway.

10 Isinusumpa ko ang araw na iyon

dahil hindi niya pinigilan

ang pagsilang sa akin,

nang hindi ko na sana naranasan

ang ganitong paghihirap.

11 "Mabuti pang namatay na lang ako

sa sinapupunan ng aking ina.

12 Bakit pa ako kinalingaʼt pinasuso ng aking ina?

13 Kung namatay na sana ako noon,

tahimik na sana ako ngayon,

natutulog at nagpapahinga

14 kasama ng mga hari

at mga pinuno ng mundo

na nagtayo ng mga palasyo*

na giba na ngayon.*

15 Nagpapahinga na rin sana ako

kasama ng mga pinuno

na ang mga tahanan ay puno

ng mga gintoʼt pilak.

16 Mas mabuti pang akoʼy naging katulad

ng mga batang patay na

nang ipinanganak

at hindi na nakakita ng liwanag.

17 Doon sa lugar ng mga patay,

ang masama ay hindi na gumagawa

ng kasamaan

at ang mga pagod

ay nagpapahinga na.

18 Doon, ang mga bihag

ay nagpapahinga rin

at hindi na nila naririnig ang sigaw

ng taong pumipilit sa kanila

na magtrabaho.

19 Naroon ang lahat ng uri ng tao,

tanyag man o hindi.

At ang mga alipin ay malaya na

sa kanilang amo.

20 "Bakit pa pinapayagang mabuhay

ang taong nagtitiis at nagdurusa?

21 Hinahangad nilang mamatay

ngunit hindi naman nangyayari.

Inaasam nila ang kamatayan

nang higit pa sa nakatagong kayamanan.

22 Mas sasaya sila kapag

namatay na at nailibing.

23 Bakit kaya niloob pa ng Diyos

na mabuhay ang tao

nang hindi man lamang pinapaalam

ang kanyang kahahantungan?

24 Hindi ako makakain

dahil sa labis na pagdaramdam

at walang tigil ang aking pagdaing.

25 Ang kinatatakutan ko

ay dumating sa akin.

Ang inaalala ko

ay nangyari sa akin.

26 Wala akong kapayapaan

at katahimikan.

Wala akong kapahingahan,

pawang kabagabagan

ang aking nararanasan."