Heremaia 2

Ka Tohe a Ihowā ki a Īharaira kia Rīpenetā

1 I puta anō te kupu a Ihowā ki ahau, i mea: 2 "Haere, karanga ki ngā taringa o Hiruhārama, mea atu, Ko te kupu tēnei a Ihowā:

E mahara ana ahau ki a koe,

ki te mahi pai a tōu tamarikitanga,

ki te aroha i tōu mārenatanga,

i a koe i aru i ahau i te koraha,

i te whenua kīhai i whakatōkia.

3 He tapu a Īharaira ki a Ihowā,

ko ngā mātāmua ia o ōna hua.

Ko te hunga katoa e kai ana i a ia,

ka kīia he hē tā rātou;

ka pā te kino ki a rātou,"

e ai tā Ihowā.

4 Whakarongo ki te kupu a Ihowā, e te whare o Hākopa,

e ngā hapū katoa o te whare o Īharaira.

5 Ko te kupu tēnei a Ihowā:

"He aha tāku kino i mau i ō koutou mātua,

i matara atu ai rātou i ahau,

i whai ai rātou i te horihori,

ā, horihori iho rātou?

6 Kāhore hoki ā rātou kīanga ake, ‘Kei hea a Ihowā,

nāna nei tātou i kawe mai i te whenua o Īhipa,

nāna nei tātou i ārahi i te koraha,

i te whenua tītōhea, he maha nei ngā rua,

i te whenua o te matewai, o te ātārangi o te mate,

i te whenua kīhai i haerea e te tangata,

kīhai anō i nohoia e te tangata?’

7 Ā, nāku koutou i kawe mai ki te whenua maha ōna hua,

ki te kai i ōna hua, i ōna mea papai.

Nā, i tō koutou taenga mai, kei te whakapoke i tōku whenua,

meinga ana e koutou tōku wāhi tupu hei mea whakarihariha.

8 Kāhore ngā tohunga i kī, ‘Kei hea a Ihowā?’

Ko ngā kairahurahu o te ture, kāhore i mātau ki ahau;

kua hē hoki ngā rangatira ki ahau;

ko ngā poropiti, nā Paara ngā tikanga i poropiti ai rātou,

whāia ana e rātou ngā mea kāhore nei he pai.

9 "Mō reira ka totohe anō ahau ki a koutou,"

e ai tā Ihowā,

"ka totohe hoki ahau ki ngā tama a ā koutou tama.

10 Tēnā rā, whiti atu ki ngā motu o Kitimi titiro ai;

unga tāngata anō ki Kerara, ka whakaaroaro mārie;

tirohia hoki mehemea tērā anō te rite o tēnei mea i mua.

11 I whakaputaia kētia rānei ōna atua e tētahi iwi,

ehara nei anō i te atua?

Nā, ko tōku iwi, kua whakaputaina kētia e rātou tō rātou korōria

hei mea kāhore ōna pai.

12 Mīharo mai, e ngā rangi, ki tēnei,

kia nui hoki te wehi, kia ngaro noa iho,"

e ai tā Ihowā.

13 "Ka rua hoki ngā hē kua mahia nei e tāku iwi:

Ko ahau, ko te puna o ngā wai ora

kua mahue i a rātou,

haua iho e rātou ētahi poka, he poka pakaru,

e kore nei e mau te wai ki roto.

14 He pononga rānei a Īharaira? He pononga i whānau ki te whare?

He aha ia i waiho ai hei pāhuatanga?

15 Kua ngengere ngā raiona kūao ki a ia,

kua hāmama;

ā, kua meinga e rātou tōna whenua kia ururua;

kua tahuna ōna pā, kāhore hoki he tangata noho i reira.

16 I pakaru anō tōu tumuaki

i ngā tamariki o Nopo, o Tahapanehe.

17 He teka ianei nāu anō tēnei i mahi ki a koe,

i te mea nāu i whakarere a Ihowā, tōu Atua,

i a ia e ārahi ana i a koe i te ara?

18 Tēnā rā ko te aha māu i te ara ki Īhipa

i inu ai koe i ngā wai o Hihoro?

He aha rānei māu i te ara ki Ahiria,

i inu ai koe i ngā wai o te awa?

19 Ko tōu hē anō hei riri i tāu,

ko ōu tahuritanga kētanga anō hei papaki i a koe.

Kia mōhio koe, kia kite hoki,

he mea kino, he mea kawa,

kei tāu whakarerenga i a Ihowā, i tōu Atua,

kāhore hoki ōu wehi ki ahau,"

e ai tā te Ariki, tā Ihowā o ngā mano.

20 "I wāhia hoki tōu ioka e ahau i mua,

motumotuhia ana e ahau ōu here;

ā, kī mai ana koe, ‘E kore ahau e mahi!’

Heoi, i runga koe i ngā pukepuke tiketike katoa,

i raro hoki i ngā rākau kōuru nui katoa,

e koropiko ana, e kairau ana.

21 He wāina pai anō koe i tāku whakatōkanga i a koe,

he momo pai katoa.

Nā te aha koe i puta kē ai ki ahau,

he mea kua heke te tupu, he wāina kē?

22 Ahakoa i horoi koe i a koe ki te hōura,

ā, nui noa tāu hopi,

e mau ana anō tōu hē ki tōku aroaro,"

e ai tā te Ariki, tā Ihowā.

23 "He pēhea tāu kī, ‘Kāhore ōku poke,

kīhai ahau i whai i a Paarimi’?

Tirohia iho ōu ara i te raorao,

kia mōhio ki āu mahi –

tōu rite, kei te kāmera tere, kōpikopiko tonu ōna ara;

24 kei te kāihe mohoao kua mōhio ki te koraha,

e hongi ana i te hau mō tōna hiahia;

ka matenui ia ko wai hei whakahoki i a ia?

Ko te hunga katoa e rapu ana i a ia

e kore e whakangenge noa i a rātou;

i tōna marama anō ka kitea ia e rātou.

25 Kaiponuhia tōu waewae, kei kore te hū,

tōu korokoro hoki kei mate i te wai.

Nā, kei te mea koe, ‘Kua hē!

Kāhore; he tāngata kē hoki āku i aroha ai,

ā, ko rātou tāku e whai ai.’

26 "Ka whakamā te tāhae ina mau,

ka pēnā anō te whare o Īharaira, ka whakamā –

rātou ko ō rātou kīngi, ko ō rātou rangatira,

ko ō rātou tohunga, ko ō rātou poropiti.

27 I a rātou e mea nā ki te rākau, ‘Ko koe tōku pāpā,’

ki te kāmaka, ‘I whānau ahau i roto i a koe.’

Hurihia ake e rātou ko te kōhamo ki ahau,

kāhore hoki te aroaro;

heoi i te wā e hē ai rātou, ka kī mai rātou,

‘Whakatika ki te whakaora i a mātou.’

28 Kei hea rā ōu atua i hangā e koe mōu?

Kia whakatika rātou, ki te mea ka ora koe

i a rātou i te wā e hē ai koe.

Rite tonu hoki ki ōu pā

te maha o ōu atua, e Hūrā.

29 "He aha te mea e totohe ai koutou ki ahau?

Kua mahi kē koutou katoa i te kino ki ahau,"

e ai tā Ihowā.

30 "Maumau whiu noa ahau i ā koutou tamariki;

kīhai rātou i ākona.

Ko tā koutou hoari nāna i kai ō koutou poropiti,

i pērā anō me tā te raiona kai kino.

31 "E te whakatupuranga nei, whakaaroa te kupu a Ihowā!

He koraha rānei ahau ki a Īharaira,

he whenua pōuri kerekere?

He aha tāku iwi i mea ai, ‘Kua matara mātou;

heoi anō ō mātou taenga atu ki a koe’?

32 E wareware rānei te kōtiro ki āna whakapaipai,

te wahine mārena hou ki ōna whītiki?

Ko tāku iwi ia kua wareware ki ahau,

e kore ngā rā e taea te tatau.

33 Tāu mahi ki te whakapai i tōu ara hei rapunga i te aroha!

Nā, kei te whakaako koe i ngā wāhine kikino anō hoki ki ōu ara.

34 Kua kitea anō ki ngā remu o ōu kākahu

te toto o ngā wairua o ngā ware harakore.

Kīhai i kitea e ahau i te wāhi i pakaru ai,

engari i runga i ēnei katoa.

35 Heoi, kei te kī nā koe, ‘He harakore nei ahau;

he pono e tahuri kē atu ana tōna riri i ahau.’

Nanā, ka whakawā ahau i a koe,

mō tāu kīanga, ‘Kāhore ōku hara.’

36 He aha koe i kōpikopiko rawa ai,

i mea ai kia pōkaia kētia he ara mōu?

Ka whakamā anō koe ki Īhipa,

ka pērā me koe i whakamā rā ki Ahiria.

37 Inā, ka haere atu anō koe i reira,

i runga anō ōu ringa i tōu mātenga,

nō te mea kua paopao a Ihowā ki ōu whakawhirinakitanga,

e kore anō koe e whai wāhi i ēnā."

God bestraf Israel.

1 EN die woord van die Here het tot my gekom en gesê:

2 Gaan en roep uit voor die ore van Jerusalem en sê: So spreek die Here: Ek onthou die geneentheid van jou jeug, die liefde van jou bruidstyd, toe jy agter My aan geloop het in die woestyn, in 'n onbesaaide land.

3 Israel was vir die Here 'n heiligheid, die eerstelinge van sy opbrings; almal wat hom opeet, sal skuld op hulle laai, onheil sal oor hulle kom, spreek die Here.

4 Hoor die woord van die Here, huis van Jakob, en alle geslagte van die huis van Israel!

5 So sê die Here: Watter onreg het julle vaders in My gevind, dat hulle ver van My afgewyk en agter nietige afgode aan geloop het en self nietig geword het?

6 En hulle het nie gesê nie: Waar is die Here wat ons uit Egipteland laat optrek het, ons in die woestyn gelei het, in 'n land van wildernis en kuile, in 'n land van droogte en doodskaduwee, in 'n land waar niemand deurtrek en waar geen mens woon nie?

7 En Ek het julle gebring in 'n land van tuine, om die vrugte en die goeie daarvan te eet; maar toe julle inkom, het julle my land verontreinig en my erfenis 'n gruwel gemaak.

8 Die priesters het nie gesê: Waar is die Here nie? En die wat die wet handhaaf, het My nie geken nie; en die vorste het teen My oortree, en die profete het geprofeteer deur Baäl en agter dinge aan geloop wat geen voordeel bring nie.

9 Daarom sal Ek nog met julle twis, spreek die Here; en met julle kindskinders sal Ek twis.

10 Want gaan oor na die eilande van die Kittiërs, en kyk; en stuur na Kedar, en gee daar goed ag op; en kyk of so iets gebeur het:

11 of 'n nasie sy gode verruil — wat nie eers gode is nie. Maar my volk het sy heerlikheid verruil vir wat geen voordeel bring nie.

12 Verbaas julle hieroor, o hemele, en huiwer, verstyf heeltemal van skrik, spreek die Here.

13 Want my volk het twee verkeerde dinge gedoen: My, die fontein van lewende water, het hulle verlaat om vir hulle reënbakke uit te kap, gebarste reënbakke wat geen water hou nie.

14 Is Israel 'n dienskneg? Of is hy 'n bediende wat in die huis gebore is? Waarom het hy dan 'n buit geword?

15 Die jong leeus het oor hom gebrul, hulle het hul stem laat hoor en van sy land 'n woesteny gemaak; sy stede is verwoes, sonder inwoner.

16 Ook skeer die kinders van Nof en Tagpánhes jou die hoofskedel kaal.

17 Het jou verlating van die Here jou God in die tyd toe Hy jou op die pad gelei het, jou dit nie berokken nie?

18 Wat het jy dan nou te doen met die pad na Egipte, om die water van die Nyl te drink? En wat het jy te doen met die pad na Assur, om die waters van die Eufraat te drink?

19 Jou eie boosheid sal jou tugtig, en jou afkerighede sal jou straf; weet dan en sien dat dit verkeerd en bitter is dat jy die Here jou God verlaat het, en dat my vrees nie by jou is nie, spreek die Here, die Here van die leërskare.

20 Want van ouds af het jy jou juk verbreek, jou stroppe stukkend geruk. En jy het gesê: Ek sal nie dien nie; want op elke hoë heuwel en onder elke groen boom gaan jy lê om te hoereer.

21 Nogtans het Ek jou geplant as 'n edele wingerdstok, as heeltemal egte saad; maar hoe is jy vir My verander in wilde lote van 'n vreemde wingerdstok!

22 Want al sou jy jou was met loog en baie seep vir jou neem, tog bly jou ongeregtigheid 'n vlek voor my aangesig, spreek die Here Here.

23 Hoe kan jy sê: Ek is nie verontreinig nie; ek het nie agter die Baäls aan geloop nie? Kyk jou weg in die dal; weet wat jy gedoen het, jou vinnige jong kameelkoei wat rond hardloop!

24 'n Wilde-eselin, gewend aan die woestyn, wat in haar heftige begeerte die wind opsnuiwe — haar hittigheid, wie sal dit keer? Almal wat haar soek, hoef hulle nie te vermoei nie; in haar maand sal hulle haar kry.

25 Hou jou voet terug, dat dit sy skoen nie verloor nie; en jou keel, dat dit nie dors word nie. Maar jy sê: Dit is tevergeefs, nee; want ek het vreemdes lief en sal agter hulle aan loop.

26 Soos 'n dief in die skande kom as hy uitgevind word, so het die huis van Israel in die skande gekom; hulle, hulle konings, hulle vorste en hulle priesters en hulle profete,

27 wat vir 'n stuk hout sê: Jy is my vader; en vir 'n klip: Jy het my gebaar. Want hulle het My die rug toegekeer en nie die aangesig nie. Maar in die tyd van hulle onheil sê hulle: Staan op en verlos ons!

28 Waar is dan jou gode wat jy vir jou gemaak het? Laat hulle opstaan as hulle jou kan verlos in die tyd van jou onheil; want volgens die getal van jou stede is jou gode, o Juda!

29 Waarom twis julle met My? Julle almal het teen My oortree, spreek die Here.

30 Tevergeefs het Ek julle kinders geslaan; hulle het geen tugtiging aangeneem nie; julle swaard het julle profete verslind soos 'n verskeurende leeu.

31 o Geslag, verneem die woord van die Here! Het Ek vir Israel 'n woestyn geword of 'n land van duisternis? Waarom sê my volk dan: Ons swerf vry rond, ons sal nie meer na U toe kom nie?

32 Kan 'n jonkvrou haar versiersel vergeet, 'n bruid haar pronkgordel? Maar my volk het My vergeet, dae sonder getal.

33 Hoe goed kry jy jou pad om liefde te soek! Daarom het jy ook jou weë aan die slegte dinge gewend gemaak.

34 Ook is aan jou some die bloed gevind van die siele van onskuldige armes; nie by 'n plek waar ingebreek is, het Ek dit gevind nie, maar by hierdie almal.

35 Nogtans het jy gesê: Ek is tog onskuldig; gewis het sy toorn hom van my afgewend. Kyk, Ek sal met jou na die gereg gaan, omdat jy sê: Ek het nie gesondig nie.

36 Wat loop jy so baie weg om jou pad te verander? Jy sal ook deur Egipte in die skande kom soos jy deur Assur in die skande gekom het.

37 Ook daarvan sal jy uitgaan met jou hande op jou hoof; want die Here het hulle verwerp op wie jy vertrou, en jy sal met hulle geen voorspoed hê nie.