Heremaia 15

Ka Heipū tonu te Whiunga

1 Nā, ka mea a Ihowā ki ahau: "Ahakoa i tū a Mohi rāua ko Hamuera ki tōku aroaro, e kore ahau e whai ngākau ki tēnei iwi. Makā atu rātou i tōku aroaro, kia haere atu rātou. 2 Nā, ki te mea rātou ki a koe, ‘Me haere mātou ki hea?’ kātahi koe ka mea ki a rātou, ‘Ko te kupu tēnei a Ihowā:

Ko ngā mea mō te mate, ki te mate,

ā, ko ngā mea mā te hoari, ki te hoari;

ko ngā mea hoki mō te hemokai, ki te hemokai;

ā, ko ngā mea mō te whakarau, ki te whakarau.’

3 "E whā hoki ngā tū mea e whakaritea e ahau mō rātou," e ai tā Ihowā, "ko te hoari hei whakamate, ko ngā kurī hei haehae, ā, ko ngā manu o te rangi, ko ngā kararehe hoki o te whenua hei kai, hei whakamōtī. 4 Ka tukua hoki rātou e ahau kia poipoia haeretia i waenga i ngā kīngitanga katoa o te whenua, mō tā Mānahi tama a Hetekia kīngi o Hūrā, mō tāna i mea ai ki Hiruhārama.

5 Ko wai oti e tohu i a koe, e Hiruhārama,

ko wai rānei e tangi ki a koe?

Ko wai e peka atu ki te ui,

kei te ora rānei koe?

6 Kua whakarērea ahau e koe," e ai tā Ihowā,

"kua hoki whakamuri koe.

Koia i totoro atu ai tōku ringa ki a koe, i whakamōtītia ai koe;

kua hōhā ahau ki te rīpenetā.

7 Kua pōwhiriwhiritia rātou e ahau ki te mea pōwhiriwhiri

i ngā kūwaha o te whenua;

kua whakapania rātou e ahau i te tamariki,

kua ngaro i ahau tāku iwi;

kāhore rātou i tahuri mai i ō rātou ara.

8 Ko ā rātou pouaru i tōku aroaro kua tokomaha atu

i te onepū o ngā moana;

kua kawea e ahau ki a rātou, hei hoariri mō te whaea o ngā taitama,

he kaipāhua i te poutūmārōtanga;

kua meinga e ahau kia pā whakarere

ki a ia te pāwera me te tūmatatenga.

9 Ngohe kau te wahine ka tokowhitu nei āna tamariki;

kua hemo tōna wairua;

kua rere tōna rā i te mea ko te awatea nei anō;

kua whakamā hoki ia, kua numinumi kau.

Ka tukua atu hoki e ahau ō rātou mōrehu ki te hoari

i te aroaro o ō rātou hoariri,"

e ai tā Ihowā.

Ka Amuamu anō a Heremaia, ā, ka Whakaahurua

10 Auē, tōku mate, e tōku whaea, i whānau mai ahau

i roto i a koe he tangata totohe,

he tangata ngangare ki te whenua katoa!

Kīhai ahau i whakatārewa atu i te moni whakatupu,

kīhai anō te moni whakatupu i whakatārewaina mai ki ahau;

otiia kei te kanga rātou katoa ki ahau.

11 I mea a Ihowā:

"He pono ka whakakahangia koe e ahau mō te pai;

he pono ka meinga e ahau te hoariri kia īnoi ki a koe

i te wā o te hē, i te wā o te mamae.

12 "E taea rānei e tētahi te wāhi te rino,

te rino o te raki, te parāhi rānei?

13 Ka hoatu e ahau ōu rawa me ōu taonga

hei taonga parakete, kāhore hoki he utu,

ā, hei mea tērā mō ōu hara katoa,

arā i ōu rohe katoa.

14 Ā, ka meinga rātou e ahau kia haere tahi me ōu hoariri

ki te whenua kīhai i mōhiotia e koe;

nō te mea kei te ngiha he ahi i ahau e riri nei,

kā tonu atu ki a koutou."

15 E Ihowā, e mōhio ana koe;

mahara ki ahau, tirohia ahau,

rapua he utu mō tōku matenga i ōku kaitūkino.

Kaua ahau e tangohia atu i a koe ka pūhoi nei ki te riri;

kia mōhio koe, mōu ahau i tāwaia ai.

16 I kitea āu kupu, ā, kainga ake e ahau,

ā, ki ahau hei whakakoa,

hei whakahari āu kupu mō tōku ngākau;

kua huaina hoki tōu ingoa mōku,

e Ihowā, e te Atua o ngā mano.

17 Kīhai ahau i noho i roto i te whakaminenga o te hunga whakahī,

kīhai i whakamanamana atu;

i noho mokemoke ahau, he whakaaro ki tōu ringa;

kua whakakīia nei hoki ahau e koe ki te riri.

18 He aha tōku mamae i mau tonu ai,

tōku patunga tē mahu ai,

tē pai ai ki te rongoā?

Ka rite rawa rānei koe ki ahau me te awa pāremoremo,

me ngā wai e kore e mau?

19 Mō reira ko te kupu tēnei a Ihowā:

"Ki te hoki koe nā ka whakahokia koe e ahau,

kia tū ai koe ki tōku aroaro,

ā, ki te tangohia atu e koe te mea utu nui i te mea kino,

ka rite koe ki tōku māngai.

Ko rātou e hoki ki a koe,

kaua ia koe e hoki ki a rātou.

20 Ka meinga hoki koe e ahau ki tēnei iwi

hei taiepa parāhi;

ā, ka whawhai rātou ki a koe,

otiia e kore rātou e kaha ki a koe;

nō te mea kei a koe ahau

hei whakaora i a koe, e mawhiti ai koe,"

e ai tā Ihowā.

21 "Ka meinga anō koe e ahau kia mawhiti i roto i te ringa o te hunga kino,

ka hokona anō koe e ahau i roto i te ringa o te hunga nanakia."

1 MAAR die Here het vir my gesê: Al staan Moses en Samuel voor my aangesig, my siel wil niks van hierdie volk weet nie; dryf hulle van my aangesig af weg, en laat hulle heengaan.

2 En as hulle jou vra: Waar moet ons heengaan? sê dan vir hulle: So spreek die Here: Wie vir die pes bestem is, na die pes; en wie vir die swaard, na die swaard; en wie vir die hongersnood, na die hongersnood; en wie vir die gevangenskap, na die gevangenskap.

3 En Ek sal oor hulle vier soorte besoekinge doen, spreek die Here: die swaard om dood te maak en die honde om weg te sleep en die voëls van die hemel en die wilde diere van die aarde om op te eet en te vernietig.

4 En Ek sal hulle 'n skrikbeeld maak vir al die koninkryke van die aarde vanweë Manasse, die seun van Hiskía, die koning van Juda, oor wat hy in Jerusalem gedoen het.

5 Want wie sal jou bejammer, o Jerusalem? Of wie sal met jou medelyde hê? Of wie sal uitdraai om na jou welstand te vra?

6 Jy het My verwerp, spreek die Here, jy het ál agteruitgegaan; daarom strek Ek my hand teen jou uit en verwoes jou; Ek is moeg om berou te hê.

7 En Ek wan hulle uit met 'n gaffel by die ingange van die land. Ek maak my volk kinderloos, maak hulle tot niet; hulle kom van hulle weë nie terug nie.

8 Hulle weduwees het vir My meer geword as die sand van die see; Ek bring vir hulle oor die moeder van die jong manskappe 'n verwoester op die middag; Ek laat skielik op haar val angs en verskrikkinge.

9 Sy wat sewe gebaar het, het weggekwyn; sy het magteloos neergesink; haar son het ondergegaan terwyl dit nog dag was; sy staan beskaamd en het rooi van skaamte geword. En hulle oorblyfsel gee Ek aan die swaard oor, voor hulle vyande, spreek die Here.

10 Wee my, my moeder, dat u my gebaar het — 'n man van twis en 'n man van stryd vir die hele land! Ek het nie uitgeleen nie, en hulle het nie aan my geleen nie; almal vloek my.

11 Die Here het gesê: Waarlik, Ek bevry jou ten goede; waarlik, Ek maak dat die vyand jou ootmoedig smeek in tyd van onheil en in tyd van benoudheid.

12 Kan 'n mens yster breek, yster uit die noorde, en koper?

13 Jou rykdom en jou skatte sal Ek as buit gee, sonder betaling; en dit weens al jou sondes en in jou hele grondgebied.

14 En Ek sal jou jou vyande laat dien in 'n land wat jy nie ken nie; want 'n vuur is aangesteek in my toorn, oor julle sal dit brand.

15 oHere, U weet dit; dink aan my en besoek my, en wreek my op my vervolgers. Neem my in u lankmoedigheid nie weg nie. Weet dat ek smaad dra om U ontwil.

16 Toe u woorde gevind is, het ek hulle opgeëet, en u woord was vir my vreugde en vrolikheid vir my hart; want u Naam is oor my uitgeroep, Here, God van die leërskare!

17 Ek het nie gesit in 'n vergadering van spotters of was nie uitgelate nie; vanweë u hand het ek alleen gesit, want U het my met grimmigheid vervul.

18 Waarom is my smart ewigdurend en my wond ongeneeslik? Dit weier om gesond te word. Sou U vir my waarlik wees soos 'n bedrieglike stroom, waters wat nie standhoudend is nie?

19 Daarom, so sê die Here: As jy terugkeer, sal Ek jou laat terugkeer, sal jy voor my aangesig staan; en as jy voortbring wat edel is, en niks onedels nie, sal jy soos my mond wees. Laat húlle na jou terugkeer, maar jy moet nie na hulle terugkeer nie.

20 En Ek sal jou 'n onneembare kopermuur vir hierdie volk maak; en hulle sal teen jou veg, maar jou nie oorweldig nie; want Ek is met jou om jou te verlos en om jou te red, spreek die Here.

21 En Ek sal jou red uit die hand van die goddelose mense en jou verlos uit die vuis van die tiranne.