Te Hokinga Harikoa mai o ngā Manene
1 "I taua wā," e ai tā Ihowā, "ka waiho ahau hei Atua mō ngā hapū katoa o Īharaira, ko rātou hoki hei iwi māku."
2 Ko te kupu tēnei a Ihowā:
"Ko te iwi i toe i te hoari,
i kite i te manako ki te koraha; arā a Īharaira,
i ahau i haere atu ai ki te mea tānga manawa mōna."
3 I puta mai a Ihowā ki ahau i mua noa atu, i mea mai:
"Āe rā, he aroha pūmau tōku i aroha ai ahau ki a koe;
nā reira, te atawhai i kukume ai ahau i a koe.
4 Ka hangā anō koe e ahau, ā, ka oti koe te hanga,
e te wāhina o Īharaira.
Tērā anō koe ka whakapaipaia ki āu timipera,
ā, ka haere atu i roto i ngā kanikani a te hunga harakoa.
5 Tērā koe e whakatō anō he māra wāina
ki runga ki ngā maunga o Hamaria.
Ka whakatō ngā kaiwhakatō,
ā, ka kai i ōna hua.
6 Nō te mea tēnā anō te rā, e karanga ai ngā kaitiaki
i runga i ngā pukepuke o Ēparaima,
‘Whakatika, tātou ka haere ki runga,
ki Hiona, ki a Ihowā, ki tō tātou Atua.’ "
7 Ko te kupu hoki tēnei a Ihowā:
"Waiata i runga i te koa ki a Hākopa,
hāmama mō te metararahi o ngā iwi;
kōrerotia atu, whakamoemititia, mea atu,
‘E Ihowā, whakaorangia tāu iwi,
te mōrehu o Īharaira.’
8 Nanā, ka kawea mai rātou e ahau i te whenua ki te raki,
ka kohikohia mai i ngā tōpito o te whenua,
me ngā matapō, me ngā kopa,
me te wahine e hapū ana, me te wahine hoki e whakamamae ana, i ō rātou taha;
he hui nui tonu rātou e hoki mai ai ki konei.
9 Ka haere mai rātou me te tangi,
ā, ka ārahina rātou e ahau i runga i te īnoi.
Ka meinga rātou e ahau kia haere i te taha o ngā awa wai,
mā te ara tika e kore ai ō rātou waewae e tūtuki i reira;
nō te mea he pāpā ahau ki a Īharaira,
ā, ko Ēparaima tāku mātāmua.
10 "Whakarongo ki te kupu a Ihowā, e ngā iwi,
kōrerotia hoki ki ngā motu o tawhiti,
mea atu, ‘Ko te kaitītaritari o Īharaira, māna rātou e whakawhāiti,
māna rātou e tiaki, ka rite ki tā te hēpara i tāna kāhui.’
11 Kua hokona nei hoki a Hākopa e Ihowā, utua ana e ia,
tangohia mai ana i roto i te ringa o te mea i kaha rawa i a ia.
12 Nā, ka haere mai rātou ka waiata i te wāhi tiketike o Hiona,
ka rere huihui ki te pai o Ihowā,
ki te wīti, ki te wāina, ki te hinu,
ā, ki ngā kūao hipi, kūao kau:
ā, ka rite ō rātou wairua ki te kāri kua oti te whakamākūkū;
ā, ka tino mutu rawa tā rātou tangi.
13 Kātahi te wāhina ka koa ki te kanikani,
me ngā taitama ngātahi ko ngā kaumātua.
Ka meinga hoki e ahau tā rātou tangi hei koa,
ka whakamārietia rātou, ā, ka meinga rātou kia hari i ō rātou mamae.
14 Ka whakatinaia e ahau te wairua o ngā tohunga ki te ngako,
ka mākona anō tōku iwi i tōku pai,"
e ai tā Ihowā.
15 Ko te kupu tēnei a Ihowā:
"I rangona he reo ki Rama,
he uhunga, he tangi, tīwerawera ana,
ko Rahera e tangi ana ki āna tamariki,
ā, kīhai i pai kia whakamārietia mō āna tamariki,
kua kāhore nei."
16 Ko te kupu tēnei a Ihowā:
"Whakamutua te tangi o tōu reo,
ngā roimata hoki i ōu kanohi;
nō te mea ka whai utu tāu mahi,"
e ai tā Ihowā:
"ā, ka hoki mai anō rātou i te whenua o te hoariri.
17 Ka whai tūmanakohanga hoki tōu mutunga,"
e ai tā Ihowā:
"ā, ka hoki mai āu tamariki ki tō rātou ake rohe.
18 "He pono kua rongo ahau i a Ēparaima e tangi ana ki a ia anō, pēnei:
‘Kua pākia ahau e koe, ā, i pākia ahau,
pērā i te kūao kau kīhai i whakaakona ki te ioka.
Whakatahuritia ahau, ā, ka tahuri ahau;
ko koe nei hoki a Ihowā, tōku Atua.
19 He pono i muri i tōku tahuritanga, i rīpenetā ahau;
ā, i muri i tōku whakaakoranga i papaki ahau ki tōku hūhā.
I whakamā ahau, āe rā, i numinumi kau,
nō te mea e waha ana e ahau te ingoa kino o tōku taitamarikitanga.’
20 He tamaiti matenui ianei a Ēparaima nāku?
He tamaiti āhuareka ianei?
Nō te mea ka kōrero ana ahau i te hē mōna,
mau tonu tōku māharahara ki a ia.
Nō reira ōku whēkau i oho ai ki a ia;
he pono ka tohungia ia e ahau,"
e ai tā Ihowā.
21 "Whakatūria ake ētahi tohu ara māu;
hangā he pou waitohu.
E anga tōu ngākau ki te huanui,
ki te ara i haere ai koe.
Hoki mai, e te wāhina o Īharaira,
hoki mai anō ki ēnei pā ōu.
22 Kia pēhea te roa o tōu kōpikopiko,
e te tamāhine tāhurihuri kē?
Kua hangā hoki e Ihowā he mea hou ki runga ki te whenua –
ka karapoti te wahine i te tāne."
23 Ko te kupu tēnei a Ihowā o ngā mano, a te Atua o Īharaira: "Tēnei ake ka kōrerotia anō tēnei kupu ki te whenua o Hūrā, ki ōna pā hoki, ina whakahokia mai rātou e ahau i te whakarau: ‘Kia manaaki a Ihowā i a koe, e te nohoanga o te tika, e te maunga o te tapu!’ 24 Ā, ka noho tahi a Hūrā me ōna pā katoa ki reira; te hunga ngaki i te whenua me te hunga anō e haere tahi ana me ngā kāhui. 25 Kua tino whakamākonatia hoki e ahau te wairua ruha, kua whakakīia anō ngā wairua katoa e pōuri ana."
26 I konei ka maranga ahau, ā, ka titiro; nā, he reka ki ahau tāku moe.
Te Whiunga i ia Tangata
27 "Nanā, kei te haere mai ngā rā," e ai tā Ihowā, "e whakatōkia ai e ahau te whare o Īharaira me te whare o Hūrā ki te purapura tangata, ki te purapura kararehe. 28 Nā, ka pērā i ahau i tiaki ai i a rātou i mua, he mea kia hūtia ake, kia wāhia iho, kia turakina ki raro, kia whakangaromia, kia tūkinotia; ka pērā anō tāku tiaki i a rātou, he mea kia hangā, kia whakatōkia," e ai tā Ihowā. 29 "I aua rā ka mutu tā rātou kī:
‘Kua kai ngā mātua i ngā karepe kaiota,
ā, mōniania ana ngā niho o ngā tamariki.’
30 Engari, ka mate tēnei, tēnei, i runga i tōna kino, i tōna kino; ko ngā tāngata katoa e kai ana i te karepe kaiota, ko ōna niho anō e mōniania."
He Kawenata Hou
31 "Nanā, kei te haere mai ngā rā," e ai tā Ihowā, "e whakaritea ai e ahau he kawenata hou ki te whare o Īharaira, ki te whare hoki o Hūrā. 32 E kore anō ia e rite ki te kawenata i whakaritea e ahau ki ō rātou mātua i te rā i pupuri ai ahau ki ō rātou ringa, ā, kawea mai ana rātou i te whenua o Īhipa – whakatakā ana e rātou taua kawenata āku, ahakoa i waiho ahau hei tahu mārena mā rātou," e ai tā Ihowā. 33 "Engari ko te kawenata tēnei e whakaritea e ahau ki te whare o Īharaira i muri i aua rā," e ai tā Ihowā. "Ka hoatu e ahau tāku ture ki ō rātou wāhi i roto, ka tuhituhia anō ki tō rātou ngākau; ā, ko ahau hei Atua mō rātou, ko rātou hei iwi māku. 34 I muri nei kāhore he whakaako a tētahi i tōna hoa tata, a tētahi i tōna teina, kāhore he kī atu, ‘Kia mōhio ki a Ihowā,’ ka mōhio hoki rātou katoa ki ahau, i te iti o rātou tae noa ki te mea rahi rawa," e ai tā Ihowā. "Nō te mea ka whakarērea noatia e ahau tō rātou kino, ā, heoi anō ōku mahara ki tō rātou hara."
35 Ko te kupu tēnei a Ihowā,
nāna nei i hōmai te rā
hei whakamārama i te awatea,
me ngā tikanga o te marama, o ngā whetū,
hei whakamārama i te pō,
nāna hoki i whakatūtehu te moana,
i nganga ai ōna ngaru –
ko Ihowā o ngā mano tōna ingoa:
36 "Ki te mawehe atu ēnei tikanga
i tōku aroaro," e ai tā Ihowā,
"ko reira anō ka kore te uri o Īharaira
hei iwi i tōku aroaro ā ake ake."
37 Ko te kupu tēnei a Ihowā:
"Mehemea e taea ana te rūri te rangi i runga,
te rapu hoki ngā tūranga o te whenua i raro,
kātahi hoki ahau ka paopao ki ngā uri katoa o Īharaira
mō ngā mea katoa kua mahia e rātou,"
e ai tā Ihowā.
Ko Hiruhārama e Whakanuia ake
38 "Nanā, kei te haere mai ngā rā," e ai tā Ihowā, "e hangā ai te pā hei mea ki a Ihowā, i te Pourewa atu o Hananēre tae noa ki te Kūwaha o te Koki. 39 Ā, ka tae tonu atu te aho rūri, tika tonu atu ki te pukepuke ki Karepe, taiāwhio tonu atu ki Koata. 40 Nā, ko te raorao katoa i ngā tūpāpaku, i ngā pungarehu, ā, ko ngā māra katoa hoki, ā tae noa ki te awa, ki Kitirono, ki te koki i te Kūwaha Hōiho whaka te rāwhiti, ka tapu katoa ki a Ihowā. E kore e hūtia ake, e kore anō e wāhia iho ā ake ake."
1 IN dié tyd, spreek die Here, sal Ek vir al die geslagte van Israel 'n God wees, en hulle sal vir My 'n volk wees.
2 So sê die Here: Die volk van diegene wat van die swaard vrygeraak het, het genade gevind in die woestyn, op weg om sy rus te geniet, naamlik Israel.
3 Die Here het aan my verskyn uit die verte: Ja, Ek het jou liefgehad met 'n ewige liefde; daarom het Ek jou getrek met goedertierenheid.
4 Ek sal jou weer bou, en jy sal gebou word, o jonkvrou van Israel! Jy sal jou weer versier met jou tamboeryne en uittrek in die koordans van die spelers.
5 Jy sal weer wingerde plant op die berge van Samaría; die planters sal plant en die vrugte geniet.
6 Want die dag is daar dat die oppassers op die berge van Efraim roep: Maak julle klaar en laat ons optrek na Sion, na die Here onse God.
7 Want so sê die Here: Jubel oor Jakob van vreugde, en juig oor die hoof van die nasies; laat dit hoor, sing lof en sê: o Here, verlos u volk, die oorblyfsel van Israel!
8 Kyk, Ek bring hulle aan uit die Noordland en sal hulle bymekaar laat kom uit die agterhoeke van die aarde; blindes en lammes, swangeres en barendes onder hulle, almal saam; in 'n groot vergadering sal hulle terugkom hiernatoe.
9 Hulle sal kom met geween, en met smekinge sal Ek hulle lei; Ek sal hulle bring by waterstrome, op 'n gelyk pad waarop hulle nie sal struikel nie; want Ek is vir Israel 'n Vader, en Efraim is my eersgeborene.
10 Hoor die woord van die Here, o nasies, en verkondig in die kuslande wat ver is, en sê: Hy wat Israel verstrooi het, sal hom vergader en hom bewaak soos 'n herder sy kudde.
11 Want die Here het Jakob losgekoop en hom verlos uit die hand van hom wat sterker was as hy.
12 En hulle sal kom en op die hoogte van Sion jubel en toestroom na die seëninge van die Here, na die koring en die mos en die olie en na die jong skape en beeste; en hulle siel sal wees soos 'n welbesproeide tuin, en hulle sal verder nie meer kwyn nie.
13 Dan sal die jonkvrou haar verheug in die koordans, ja, die jongmanne en die oues tesame; en Ek sal hulle rou in vreugde verander en hulle troos en hulle tot blydskap bring uit hulle kommer.
14 En Ek sal die siel van die priesters verkwik met vettigheid, en my volk sal versadig word met my seëninge, spreek die Here.
15 So sê die Here: 'n Stem word gehoor in Rama, geklaag, bitter geween; Ragel ween oor haar kinders; sy weier om getroos te word oor haar kinders, omdat hulle daar nie is nie.
16 So sê die Here: Bedwing jou stem van geween en jou oë van trane; want daar is loon vir jou arbeid, spreek die Here; en hulle sal uit die land van die vyand terugkom.
17 Ja, daar is verwagting vir jou nakomelinge, spreek die Here; en die kinders sal terugkom na hulle grondgebied.
18 Sekerlik het Ek Efraim hoor weeklaag: U het my getugtig en ek het my laat tugtig soos 'n ongeleerde kalf. Bekeer my, dan sal ek my bekeer, want U is die Here my God.
19 Want nadat ek tot inkeer gekom het, het ek berou gehad; en nadat ek tot insig gekom het, het ek op die heup geslaan; ek het beskaamd gestaan, ja, ook in die skande gekom, omdat ek die smaad van my jeug dra.
20 Is Efraim vir My 'n dierbare seun of 'n troetelkind? Want so dikwels as Ek teen hom spreek, dink Ek nog altyd aan hom; daarom is my ingewande oor hom in beroering; Ek sal My sekerlik oor hom ontferm, spreek die Here.
21 Rig vir jou mylpale op, maak vir jou padwysers, let op die grootpad, die pad wat jy geloop het. Kom terug, o jonkvrou van Israel, kom terug na hierdie stede van jou!
22 Hoe lank sal jy bly aarsel, o afkerige dogter? Want die Here het iets nuuts op die aarde geskape: Die vrou sal die man beskerm.
23 So sê die Here van die leërskare, die God van Israel: Weer sal hulle hierdie woord sê in die land Juda en in die stede daarvan, as Ek hulle lot verander: Mag die Here jou seën, o woning van geregtigheid, heilige berg!
24 En Juda en al sy stede sal daarin woon, almal saam; die landbouers en die wat met troppe vee rondtrek.
25 Want Ek verkwik die vermoeide siel en elke kwynende siel versadig Ek.
26 (Hierop het ek wakker geword en opgekyk, en my slaap was vir my soet.)
27 Kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat Ek die huis van Israel en die huis van Juda sal besaai met saad van mense en van diere.
28 En soos Ek oor hulle wakker was om uit te ruk en om te gooi en te verwoes en te vernietig en skade aan te doen, so sal Ek oor hulle wakker wees om te bou en te plant, spreek die Here.
29 In dié dae sal hulle nie meer sê nie: Die vaders het groen druiwe geëet, en die tande van die kinders het stomp geword.
30 Maar elkeen sal weens sy eie ongeregtigheid sterwe; elke mens wat die groen druiwe eet, sy tande sal stomp word.
31 Kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat Ek met die huis van Israel en die huis van Juda 'n nuwe verbond sal sluit;
32 nie soos die verbond wat Ek met hulle vaders gesluit het op dié dag toe Ek hulle hand gegryp het om hulle uit Egipteland uit te lei nie — my verbond wat húlle verbreek het, alhoewel Ék gebieder oor hulle was, spreek die Here.
33 Maar dit is die verbond wat Ek ná dié dae met die huis van Israel sal sluit, spreek die Here: Ek gee my wet in hulle binneste en skrywe dit op hulle hart; en Ek sal vir hulle 'n God wees, en hulle sal vir My 'n volk wees.
34 En hulle sal nie meer elkeen sy naaste en elkeen sy broer leer nie en sê: Ken die Here; want hulle sal My almal ken, klein en groot onder hulle, spreek die Here; want Ek sal hulle ongeregtigheid vergewe en aan hulle sonde nie meer dink nie.
35 So sê die Here wat die son gee tot 'n lig oordag, die ordeninge van die maan en van die sterre tot 'n lig in die nag; wat die see in beroering bring, sodat sy golwe bruis, Here van die leërskare is sy Naam:
36 As hierdie verordeninge voor my aangesig sal wyk, spreek die Here, dan sal die nageslag van Israel ook ophou om 'n volk te wees voor my aangesig vir altyd.
37 So sê die Here: As die hemele daarbo gemeet en die fondamente van die aarde daaronder nagespeur kan word, dan sal Ek ook die hele nageslag van Israel verwerp weens alles wat hulle gedoen het, spreek die Here.
38 Kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat die stad vir die Here herbou sal word, van die toring Hanáneël af tot by die Hoekpoort.
39 En die meetsnoer sal verder reguit aanloop tot by die heuwel Gareb en swaai na Goa toe.
40 En die hele dal van die lyke en van die as, en al die velde tot by die spruit Kidron, tot by die hoek van die Perdepoort teen die ooste, sal aan die Here heilig wees; dit sal nie weer uitgeruk of verwoes word in ewigheid nie.
/images/a/WG5FS9VaSWVnVmV3VI8yP)
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)