Heremaia 27

Te Tohu o te Ioka

1 I te tīmatanga o te kīngitanga o Iehoiakimi tama a Hōhia kīngi o Hūrā ka puta mai tēnei kupu a Ihowā ki a Heremaia, i mea ia: 2 Ko te kupu tēnei a Ihowā ki ahau: "Hangā he here, he ioka mōu, ka whakanoho ai ki tōu kakī. 3 Nā, tukua ki te kīngi o Ēroma, ki te kīngi o Moapa, ki te kīngi o ngā tama a Āmona, ki te kīngi o Tāira, ki te kīngi hoki o Hairona. Mā te ringa o ngā karere e haere mai ana ki Hiruhārama, ki a Terekia kīngi o Hūrā, e māu. 4 Me whakahau anō rātou e koe kia kī atu ki ō rātou ariki: ‘Ko te kupu tēnei a Ihowā o ngā mano, a te Atua o Īharaira: Kia pēnei tā koutou kī atu ki ō koutou ariki: 5 Nāku i hanga te whenua, te tangata me te kararehe i runga i te mata o te whenua, nā tōku kaha nui, nā tōku ringa mārō tonu; nā, e hoatu ana e ahau ki tāku e pai ai. 6 Nā ināianei, kua oti te hoatu e ahau ēnei whenua katoa ki te ringa o Nepukaneha kīngi o Papurōna, ki tāku pononga; ā, kua hoatu anō e ahau ngā kīrehe o te pārae ki a ia kia whakamahia e ia. 7 Ā, ka mahi ngā iwi katoa ki a ia, ki tāna tama, ki te tama anō hoki a tāna tama, kia taka rā anō te wā o tōna ake whenua; ā, hei reira ia whakamahia ai e ngā iwi maha, e ngā kīngi nunui hoki.

8 " ‘Nā, ko te iwi, ā, ko te kīngitanga, e kore e mahi ki taua Nepukaneha kīngi o Papurōna, e kore hoki e tuku i ō rātou kakī ki raro ki te ioka a te kīngi o Papurōna, ka whiua e ahau taua iwi, e ai tā Ihowā, ki te hoari, ki te hemokai, ki te mate urutā, kia mōtī rā anō rātou i ahau ki tōna ringa. 9 Tēnā ko koutou, kaua koutou e rongo ki ō koutou poropiti, ki ō koutou tohunga tūāhu, ki ō koutou moemoeā, ki ō koutou tohunga kapua, ki ō koutou tohunga mākutu, e kōrero nā ki a koutou, e mea nā, "E kore koutou e mahi ki te kīngi o Papurōna." 10 Nō te mea e poropiti ana rātou i te teka ki a koutou, he mea kia matara atu ai koutou i tō koutou oneone; kia peia ai hoki koutou e ahau, kia ngaro ai. 11 Engari ko te iwi e tuku ana i ō rātou kakī ki raro ki te ioka a te kīngi o Papurōna, ā, ka mahi ki a ia, ka waiho rātou e ahau ki tō rātou oneone, e ai tā Ihowā; ā, ka ngakia e rātou, ka noho hoki rātou ki reira.’ "

12 Nā, rite tonu ki ēnei kupu katoa tāku i kōrero ai ki a Terekia kīngi o Hūrā, i mea ahau: "Tukua atu ō koutou kakī ki raro ki te ioka a te kīngi o Papurōna; e mahi ki a ia, ki a rātou ko tōna iwi, ā, ka ora koutou. 13 Kia mate koutou hei aha, koutou ko tōu iwi i te hoari, i te hemokai, i te mate urutā, i tā Ihowā i kī ai mō te iwi e kore nei e mahi ki te kīngi o Papurōna? 14 Kaua hoki e rongo ki ngā kupu a ngā poropiti e kōrero nā ki a koutou, e mea nā, ‘E kore koutou e mahi ki te kīngi o Papurōna,’ e poropiti teka ana hoki rātou ki a koutou. 15 ‘Ehara hoki rātou i ahau i unga atu,’ e ai tā Ihowā, ‘otiia kei te poropiti teka rātou i runga i tōku ingoa. He mea kia peia ai koutou e ahau, ā, kia ngaro ai koutou, me ngā poropiti e poropiti nā ki a koutou.’ "

16 I kōrero anō ahau ki ngā tohunga, ki tēnei iwi katoa, i mea, "Ko te kupu tēnei a Ihowā: Kei rongo koutou ki ngā kupu a ō koutou poropiti e poropiti nā ki a koutou, e mea nā, ‘Nanā, ka tata te whakahokia mai ngā oko o te whare o Ihowā i Papurōna.’ He poropiti teka hoki tā rātou ki a koutou. 17 Kei whakarongo ki a rātou; e mahi ki te kīngi o Papurōna, kia ora ai koutou. Kia ururuatia tēnei pā hei aha? 18 Otirā, ki te mea he poropiti rātou, ki te mea kei a rātou te kupu a Ihowā, me īnoi rātou ināianei ki a Ihowā o ngā mano, kia kaua ngā oko e toe nei ki te whare o Ihowā, ki te whare o te kīngi o Hūrā, ki Hiruhārama, e tae ki Papurōna. 19 Ina hoki te kupu a Ihowā o ngā mano mō ngā pou, mō te moana, mō ngā tūranga, ā, mō ngā toenga o ngā oko kua mahue nei ki tēnei pā, 20 kīhai nei i riro i a Nepukaneha kīngi o Papurōna i tāna whakaraunga atu i a Hekonia tama a Iehoiakimi; kīngi o Hūrā i roto i Hiruhārama ki Papurōna, rātou ko ngā rangatira katoa o Hūrā, o Hiruhārama – 21 āe rā, ko te kupu tēnei a Ihowā o ngā mano, a te Atua o Īharaira, mō ngā oko e toe nei ki te whare o Ihowā, ki te whare hoki o te kīngi o Hūrā, ki Hiruhārama: 22 ‘Ka kawea aua mea ki Papurōna, ka takoto hoki ki reira, taea noatia te rā e pā ai ahau ki a rātou,’ e ai tā Ihowā. ‘Hei reira ka maua mai e ahau, ka whakahokia mai ki tēnei wāhi.’ "

Jeremia se raad is onderwerping aan die koning van Babel.

1 IN die begin van die regering van Sedekía, die seun van Josía, koning van Juda, het van die Here hierdie woord tot Jeremia gekom:

2 So het die Here vir my gesê: Maak vir jou stroppe en jukke, en sit dit op jou nek;

3 en stuur dit na die koning van Edom en na die koning van Moab en na die koning van die kinders van Ammon en na die koning van Tirus en na die koning van Sidon deur middel van die gesante wat in Jerusalem gekom het na Sedekía, die koning van Juda;

4 en gee hulle opdrag aan hul gebieders, met die woorde: So spreek die Here van die leërskare, die God van Israel: So moet julle aan jul gebieders sê:

5 Ek het die aarde, die mens en die diere wat op die aarde is, gemaak deur my grote krag en deur my uitgestrekte arm, en Ek gee dit aan wie dit reg is in my oë.

6 En nou het Ék al hierdie lande gegee in die hand van Nebukadnésar, die koning van Babel, my dienaar; ja, selfs die wilde diere van die veld het Ek aan hom gegee om hom te dien.

7 En al die nasies sal hom dien en sy seun en sy seun se seun, totdat die tyd van sý land ook kom, dat dit diensbaar gemaak sal word deur magtige nasies en groot konings.

8 En die nasie en die koninkryk wat hom, Nebukadnésar, die koning van Babel, nie sal dien nie, en wat sy nek nie sal steek onder die juk van die koning van Babel nie — oor daardie nasie sal Ek, spreek die Here, besoeking doen met die swaard en die hongersnood en die pes, totdat Ek hulle heeltemal in sy mag gebring het.

9 Júlle moet dan nie luister na julle profete en na julle waarsêers en na julle dromers en na julle goëlaars en na julle towenaars nie, wat met julle spreek en sê: Julle sal die koning van Babel nie dien nie.

10 Want hulle profeteer leuens vir julle om julle ver te laat wees uit julle land, sodat Ek julle verdrywe en julle omkom.

11 Maar die nasie wat sy nek sal bring onder die juk van die koning van Babel en hom sal dien, dié sal Ek in sy land laat bly, spreek die Here, en hulle sal dit bewerk en daarin woon.

12 Daarna het ek met Sedekía, die koning van Juda, volgens al hierdie woorde gespreek en gesê: Bring julle nekke onder die juk van die koning van Babel, en dien hom en sy volk, dat julle kan lewe.

13 Waarom moet julle sterwe, u en u volk, deur die swaard, die hongersnood en die pes, soos die Here gespreek het van die nasie wat die koning van Babel nie sal dien nie?

14 Luister dan nie na die woorde van die profete nie, wat met julle spreek en sê: Julle sal die koning van Babel nie dien nie; want hulle profeteer leuens vir julle.

15 Want Ek het hulle nie gestuur nie, spreek die Here, en hulle profeteer vals in my Naam, dat Ek julle kan verdrywe en dat julle kan omkom, julle en die profete wat vir julle profeteer.

16 Ook het ek met die priesters en hierdie hele volk gespreek en gesê: So spreek die Here: Luister nie na die woorde van julle profete nie, wat vir julle profeteer en sê: Kyk, die voorwerpe van die huis van die Here sal nou gou uit Babel teruggebring word; want hulle profeteer leuens vir julle.

17 Luister nie na hulle nie, dien die koning van Babel, en lewe. Waarom moet hierdie stad 'n puinhoop word?

18 Maar as hulle profete is, en as die woord van die Here by hulle is, laat hulle tog die Here van die leërskare dringend smeek, dat die voorwerpe wat in die huis van die Here en die huis van die koning van Juda en in Jerusalem oorgebly het, nie in Babel kom nie.

19 Want so sê die Here van die leërskare van die pilare en van die see en van die afspoelwaentjies en van die ander voorwerpe wat in hierdie stad oorgebly het,

20 wat Nebukadnésar, die koning van Babel, nie weggeneem het nie toe hy Jegónja, die seun van Jójakim, die koning van Juda, uit Jerusalem in ballingskap weggevoer het na Babel toe, saam met al die edeles van Juda en Jerusalem —

21 want so sê die Here van die leërskare, die God van Israel, aangaande die voorwerpe wat in die huis van die Here en die huis van die koning van Juda en in Jerusalem oorgebly het:

22 Na Babel sal dit gebring word, en daar sal dit bly tot op die dag dat Ek daarop ag sal gee, spreek die Here, en dit opvoer en terugbring na hierdie plek.