1 Bendize, ó minha alma,

ao Senhor!

Senhor Deus meu, tu és magnificentíssimo;

estás vestido

de glória e de majestade.

2 Ele se cobre

de luz como de um vestido,

estende

os céus como uma cortina.

3 Põe nas águas as vigas das suas câmaras;

faz

das nuvens o seu carro,

anda sobre as asas do vento.

4 Faz dos seus anjos espíritos,

dos seus

ministros um fogo abrasador.

5 Lançou os fundamentos da terra;

ela

não vacilará em tempo algum.

6 Tu a cobriste com o abismo,

como com um vestido;

as águas estavam

sobre os montes.

7 À tua repreensão fugiram;

à voz

do teu trovão

se apressaram.

8 Subiram aos montes,

desceram aos vales,

até ao lugar

que para elas fundaste.

9 Termo lhes puseste,

que não ultrapassarão,

para que não tornem mais

a cobrir a terra.

10 Tu, que fazes sair

as fontes nos vales,

as quais correm entre os montes.

11 Dão de beber

a todo o animal do campo;

os jumentos monteses matam

a sua sede.

12 Junto delas

as aves do céu terão

a sua habitação,

cantando entre os ramos.

13 Ele rega os montes desde

as suas câmaras;

a terra farta-se

do fruto das suas obras.

14 Faz crescer

a erva para o gado,

e a verdura para

o serviço do homem,

para fazer sair

da terra o pão,

15 E o vinho que alegra o coração do homem,

e o azeite que faz reluzir o seu rosto,

e o pão que fortalece o coração do homem.

16 As árvores

do Senhor fartam-se de seiva,

os cedros

do Líbano que ele plantou,

17 Onde as aves se aninham;

quanto à cegonha,

a sua casa é

nas faias.

18 Os altos montes são

para as cabras monteses,

e os rochedos são refúgio

para os coelhos.

19 Designou a lua para as estações;

o sol conhece o seu ocaso.

20 Ordenas a escuridão,

e faz-se noite, na qual saem todos

os animais da selva.

21 Os leõezinhos bramam pela presa,

e de Deus buscam o seu sustento.

22 Nasce o sol e logo se acolhem,

e se deitam nos seus covis.

23 Então sai o homem

à sua obra e ao seu trabalho,

até à tarde.

24 Ó Senhor, quão variadas são as tuas obras!

Todas

as coisas fizeste com sabedoria;

cheia está a terra das tuas riquezas.

25 Assim é este mar grande e muito espaçoso,

onde há seres sem número,

animais pequenos e grandes.

26 Ali andam os navios;

e o leviatã

que formaste para nele folgar.

27 Todos esperam de ti,

que lhes dês

o seu sustento em tempo oportuno.

28 Dando-lho tu, eles o recolhem;

abres a tua mão,

e se enchem de bens.

29 Escondes o teu rosto,

e ficam perturbados;

se lhes tiras o fôlego, morrem,

e voltam

para o seu pó.

30 Envias o teu Espírito,

e são criados,

e assim renovas a face da terra.

31 A glória do Senhor durará

para sempre;

o Senhor se alegrará nas suas obras.

32 Olhando ele para a terra,

ela treme;

tocando nos montes,

logo fumegam.

33 Cantarei

ao Senhor enquanto eu viver;

cantarei louvores ao meu Deus,

enquanto eu tiver existência.

34 A minha meditação acerca

dele será suave;

eu me alegrarei no Senhor.

35 Desapareçam da terra os pecadores,

e os ímpios

não sejam mais.

Bendize, ó minha alma, ao Senhor.

Louvai ao Senhor.

1 LOOF die Here, o my siel! Here my God, U is baie groot! Met majesteit en heerlikheid is U bekleed —

2 wat Uself omhul met die lig soos met 'n kleed, wat die hemel uitspan soos 'n tentdoek;

3 wat sy solders bou in die waters, wat van die wolke sy wa maak, wat op die vleuels van die wind wandel,

4 wat van die winde sy boodskappers maak, van vuurvlamme sy dienaars.

5 Hy het die aarde gegrond op sy grondveste, sodat dit vir ewig en altyd nie wankel nie.

6 U het dit met die wêreldvloed soos met 'n kleed oordek; die waters het bo-oor die berge gestaan.

7 Vir u dreiging het hulle gevlug, vir die stem van u donder het hulle weggeskrik —

8 berge het opgerys, laagtes het weggesak — na die plek wat U vir hulle reggemaak het.

9 'n Grens het U gestel waar hulle nie oor mag gaan nie; hulle mag die aarde nie weer oordek nie.

10 Hy wat die fonteine uitstuur in die holtes: tussen die berge loop hulle deur.

11 Hulle laat al die diere van die veld drink; die wilde-esels les hulle dors.

12 By hulle woon die voëls van die hemel; tussen die takke uit laat hulle die stem hoor.

13 Hy laat die berge drink uit sy boonste kamers; die aarde word versadig uit die vrug van u werke.

14 Hy laat gras uitspruit vir die diere en die plante tot diens van die mens: om broodkoring uit die aarde te laat voortkom,

15 en dat wyn die mens se hart kan bly maak; om die aangesig te laat blink van olie, en dat brood die mens se hart kan versterk.

16 Die bome van die Here word versadig, die seders van die Líbanon wat Hy geplant het;

17 waar die voëls hulle neste maak, die ooievaar wie se huis die sipresse is.

18 Die hoë berge is vir die steenbokke, die rotse is 'n skuilplek vir die dasse.

19 Hy het die maan gemaak vir die vaste tye; die son ken sy tyd om onder te gaan.

20 U beskik die duisternis, en dit word nag, waarin al die diere van die bos uitkruip.

21 Die jong leeus brul om roof en begeer hulle voedsel van God.

22 As die son opgaan, dan trek hulle hul terug en gaan lê in hul slaapplekke.

23 Die mens gaan uit na sy werk en na sy arbeid tot die aand toe.

24 Hoe talryk is u werke, o Here! U het hulle almal met wysheid gemaak; die aarde is vol van u skepsele!

25 Daar is die see, groot en alkante toe wyd — daar is 'n gewemel sonder getal, klein diere saam met grotes.

26 Daar gaan die skepe en die Leviátan wat U geformeer het om daarin te speel.

27 Hulle almal wag op U, dat U hulle voedsel kan gee op die regte tyd.

28 U gee dit aan hulle, hulle tel dit op; U maak u hand oop, hulle word versadig met die goeie.

29 U verberg u aangesig, hulle word verskrik; U neem hulle asem weg, hulle sterwe en keer terug tot hul stof.

30 U stuur u Gees uit, hulle word geskape; en U maak die gelaat van die aarde nuut.

31 Laat die heerlikheid van die Here vir ewig wees, laat die Here bly wees oor sy werke,

32 Hy wat die aarde aankyk, en dit bewe; Hy raak die berge aan, en hulle rook.

33 Ek wil sing tot eer van die Here solank as ek lewe, ek wil psalmsing tot eer van my God solank as ek daar is.

34 Mag my oordenking Hom welgevallig wees; ék sal bly wees in die Here!

35 Mag die sondaars omkom van die aarde en die goddelose mense nie meer wees nie! Loof die Here, o my siel! Halleluja!