Sirach 16

1 Não te regozijes de ter muitos filhos se são maus, nem ponhas neles a tua alegria, se não tiverem o temor de Deus.

2 Não confies na sua vida, nem voltes os teus olhares para os seus trabalhos;

3 pois um único filho temente a Deus vale mais do que mil filhos ímpios.

4 Há mais vantagens em morrer sem filhos, que em deixar após si filhos ímpios.

5 Um único homem sensato fará povoar a pátria, enquanto que um país de maus se tornará deserto.

6 Vi com meus olhos inúmeros exemplos, e meus ouvidos ouviram alguns ainda mais graves.

7 O fogo se acenderá na assembleia dos maus, e a cólera se inflamará sobre um povo incrédulo.

8 Os gigantes não imploraram o perdão de seus pecados, e foram destruídos, apesar de terem confiado na própria força.

9 Deus não poupou a terra onde residia Ló, mas abominou os seus habitantes por causa de sua insolência.

10 Não teve pena deles, exterminou a nação inteira, que se engrandecia com o orgulho, apesar de seus pecados.

11 Assim aconteceu com os seiscentos mil homens vivos que se haviam reunido na dureza de coração; ainda que um único se tivesse mostrado obstinado, seria para admirar que não tivesse sido castigado,

12 pois misericórdia e ira estão sempre em Deus, grandemente misereclodioso, porém capaz de cólera.

13 Os seus castigos igualam sua misericórdia; ele julga o homem conforme as suas obras.

14 O pecador não escapará em suas rapinas, e não será postergada a espera daquele que exerce a misericórdia;

15 toda a misericórdia colocará cada um em seu lugar, conforme o mérito de suas obras e a sabedoria de seu comportamento.

16 Não digas: "Eu me furtarei aos olhos de Deus; quem se lembrará de mim no alto do céu?

17 Não serei reconhecido no meio da multidão; quem sou eu no meio de uma tal multidão de criaturas?".

18 Eis que o céu e o céu dos céus, o abismo, a terra inteira e tudo o que encerram se abalarão quando ele aparecer.

19 As montanhas, as colinas e os alicerces da terra tremerão de pavor quando Deus os olhar.

20 No meio de tudo isso, o coração do homem é insensato; Deus, porém, conhece todos os corações.

21 Quem é aquele que compreende os caminhos de Deus, e a tempestade que escapa aos olhos do homem?

22 Com efeito, a maior parte de suas obras está oculta; quem anunciará, quem poderá suportar os efeitos de sua justiça? Pois as sentenças divinas estão longe do pensamento de muitos, e o exame geral só se realizará no último dia.

23 O homem de coração mesquinho só pensa em vaidades; o imprudente e extraviado só se ocupa de loucuras.

24 Meu filho, ouve-me, adquire uma instrução sadia, torna o teu coração atento às minhas palavras.

25 Eu te darei um ensino muito exato, vou tentar explicar-te o que é a sabedoria; torna o teu coração atento às minhas palavras, pois vou descrever-te com exatidão as maravilhas que Deus, desde o início, fez brilhar nas suas obras, e vou expor, com toda a veracidade, o conhecimento de Deus.

26 Por decreto de Deus suas obras existem desde o começo; desde a criação distinguiu-as em partes. Colocou as principais em suas épocas,

27 adornou-as para sempre; elas não sentiram necessidade nem fadiga, e nunca interromperam o seu trabalho.

28 Nunca nenhuma delas embaraçou a vizinha.

29 Não sejas incrédulo à palavra do Senhor.

30 Depois disso, olhou Deus para a terra, e encheu-a de benefícios.

31 É o que revela sobre a terra a alma de todo ser vivo, e é ao seu seio que todos eles voltam.

Το κακό τέλος των ανόμων

1 Μη λαχταράς παιδιά πολλά και να ’ναι άχρηστα ούτε να χαίρεσαι για γιους που ’ναι ασεβείς. 2 Μη χαίρεσαι για τα παιδιά σου όταν πληθαίνουν, εάν τον Κύριο δεν σέβονται. 3 Σ’ αυτά τη διαιώνισή σου μη στηρίξεις και μη βασίζεσαι στο πλήθος τους. Γιατί καλύτερα ένα παρά χίλια· καλύτερα άτεκνος να πεθάνεις, παρά να ’χεις παιδιά ασεβή.

4 Ένας μονάχα άνθρωπος με φρόνηση αρκεί, παρά μια στρατιά ασεβών· γιατί μ’ έναν σοφό ο πληθυσμός της πολιτείας αυξαίνει, ενώ ερημώνεται με τη στρατιά των ασεβών.*της πολιτείας...ερημώνεται, κατά το εβρ. Οι Ο΄ έχουν «η φυλή των ανόμων ερημώνεται».5 Τέτοια πολλά έχουν δει τα μάτια μου, κι άλλα πιο καταπληκτικά έχουν τ’ αυτιά μου ακούσει. 6 Μες στων αμαρτωλών τη σύναξη η φωτιά φουντώνει και μέσα σ’ έθνος ανυπάκουο ξεσπάει η οργή. 7 Ο Κύριος δεν συγχώρησε τους γίγαντες τους παλαιούς, που στηριγμένοι στη δική τους δύναμη αποστάτησαν. 8 Δε γλίτωσε του Λωτ τους συμπολίτες, που τους σιχάθηκε για την υπερηφάνεια τους. 9 Τα έθνη δεν σπλαχνίστηκε τα ξεγραμμένα της Χαναάν, που για τις αμαρτίες τους καταστραφήκαν. 10 Το ίδιο δεν σπλαχνίστηκε τους πεζοπόρους που ήτανε χιλιάδες εξακόσιες, και τους συνένωνε η σκληροκαρδία τους.

11 Ακόμα κι ένας μόνο αν ήταν πεισματάρης, θα ’ταν απίθανο να είχε αθωωθεί. Πράγματι, η ευσπλαχνία κι η οργή στον Κύριο ανήκουν· αυτός είν’ ικανός να συγχωρεί και να σκορπάει οργή. 12 Καθώς είναι μεγάλη η ευσπλαχνία του, έτσι κι η αυστηρότητά του είναι μεγάλη· κρίνει τον άνθρωπο σύμφωνα με τις πράξεις του. 13 Δε θα ξεφύγει ο αμαρτωλός μ’ εκείνα που άρπαξε, και δε θ’ αργήσει του ασεβή η καρτερία ν’ αμειφθεί. 14 Ο Κύριος είναι πάντα έτοιμος την ευσπλαχνία του να δείξει, αλλά καθένας σύμφωνα με τα έργα του θ’ ανταμειφθεί. 15 [Ο Κύριος ενίσχυσε την άκαμπτη διάθεση του Φαραώ για να μην τον γνωρίσει, κι έτσι τα έργα του Κυρίου να μαθευτούν στη γη. 16 Σ’ όλη την πλάση είναι γνωστή η ευσπλαχνία του Θεού· μοίρασε στους ανθρώπους και το φως του και το σκοτάδι του].

Η βεβαιότητα της ανταπόδοσης

17 Μην πεις: «Θα κρυφτώ από τον Κύριο· ποιος τάχα θα με θυμηθεί από ’κει ψηλά; Μέσ’ στο μεγάλο πλήθος δε θα μ’ αναγνωρίσει· τι είμ’ εγώ μες στη δημιουργία την απέραντη;» 18 Κοίτα! Ο ουρανός, ακόμη κι ο υπέρτατος ο ουρανός, η άβυσσος και η γη θα σαλευτούν με την επίσκεψή του. 19 Ακόμη και τα όρη και τ’ ακροθέμελα της γης τραντάζονται κάτω απ’ το βλέμμα του. 20 Όλα αυτά ο νους να τα συλλάβει δεν μπορεί· και ποιος τον τρόπο που ενεργεί ο Κύριος θα νιώσει; 21 Τα περισσότερα έργα του είναι μες στο μυστήριο κρυμμένα, σαν καταιγίδα ξαφνική, που δεν τη βλέπει ο άνθρωπος. 22 «Ποιος τα έργα της δικαιοκρισίας του θα τ’ αναγγείλει; ή ποιος θα περιμένει να τα δει; Η εκπλήρωση της υπόσχεσής του αργεί πολύ να ’ρθεί». 23 Έτσι σκέφτεται ο άνθρωπος ο μικρόμυαλος· κι ο ασύνετος και παραπλανημένος σκέφτεται μόνο ανόητα.

Ο άνθρωπος μέσα στη δημιουργία

24 Παιδί μου, άκουσέ με κι απόκτησε τη γνώση και πρόσεχε στα λόγια μου με την καρδιά σου. 25 Με μέτρο τη διδασκαλία θα φανερώσω και θα διακηρύξω τη γνώση με ακρίβεια.

26 Ο Κύριος δημιούργησε απ’ την αρχή τα έργα του,

κι απ’ τον καιρό που τα ’φτιαξε,

του καθενός ξεχώρισε τη θέση.

27 Έβαλε τάξη στα έργα του ως την αιωνιότητα

και όρισε τους νόμους τους

για όλες τις γενιές τους·

ούτε πεινάσαν’ ούτε κουραστήκανε

ούτε ποτέ εγκατέλειψαν το έργο τους.

28 Ποτέ κανένα με το άλλο δεν συγκρούστηκε,

ποτέ το λόγο του δεν θα τον παρακούσουν.

29 Κατόπι ο Κύριος έριξε πάνω στη γη το βλέμμα του

και την εγέμισε με τ’ αγαθά του.

30 Της σκέπασε την επιφάνεια μ’ όλα τα είδη των ζωντανών,

κι αυτά στη γη και πάλι θα επιστρέψουν.