Sirach 24

1 A sabedoria faz o seu próprio elogio, honra-se em Deus, gloria-se no meio do seu povo.

2 Ela abre a boca na assembleia do Altíssimo, gloria-se diante dos exércitos do Senhor,

3 é exaltada no meio do seu povo, e admirada na assembleia santa.

4 Entre a multidão dos eleitos, recebe louvores, e bênçãos entre os abençoados de Deus.

5 Ela diz: "Saí da boca do Altíssimo; nasci antes de toda criatura.

6 Eu fiz levantar no céu uma luz indefectível, e cobri toda a terra como que de uma nuvem.

7 Habitei nos lugares mais altos: meu trono está numa coluna de nuvens.

8 Sozinha percorri a abóbada celeste, e penetrei nas profundezas dos abismos. Andei sobre as ondas do mar,

9 e percorri toda a terra. Imperei sobre todos os povos

10 e sobre todas as nações.

11 Tive sob os meus pés, com meu poder, os corações de todos os homens, grandes e pequenos. Entre todas as coisas procurei um lugar de repouso, e habitarei na moradia do Senhor.

12 Então, a voz do Criador do universo deu-me suas ordens, e aquele que me criou repousou sob minha tenda.

13 E disse-me: "Habita em Jacó, possui tua herança em Israel, estende tuas raízes entre os eleitos".

14 Desde o início, antes de todos os séculos, ele me criou, e não deixarei de existir até o fim dos séculos; e exerci as minhas funções diante dele na casa santa.

15 Assim fui firmada em Sião; repousei na cidade santa, e em Jerusalém está a sede do meu poder.

16 Lancei raízes no meio de um povo glorioso, cuja herança está na partilha de meu Deus; e fixei minha morada na assembleia dos santos.

17 Elevei-me como o cedro do Líbano, como o cipreste do monte Sião;

18 cresci como a palmeira de Cades, como as roseiras de Jericó.

19 Elevei-me como uma formosa oliveira nos campos, como um plátano no caminho à beira das águas.

20 Exalo um perfume de canela e de bálsamo odorífero, um perfume como de mirra escolhida;

21 como o estoraque, o gálbano, o ônix e a mirra, como a gota de incenso que cai por si própria, perfumei minha morada. Meu perfume é como o de um bálsamo sem mistura.

22 Estendi meus galhos como um terebinto, meus ramos são de honra e de graça.

23 Cresci como a vinha de frutos de agradável odor, e minhas flores são frutos de glória e abundância.

24 Sou a mãe do puro amor, do temor (a Deus), da ciência e da santa esperança,

25 em mim se acha toda a graça do caminho e da verdade, em mim toda a esperança da vida e da virtude.

26 Vinde a mim todos os que me desejais com ardor, e enchei-vos de meus frutos;

27 pois meu espírito é mais doce do que o mel, e minha posse mais suave que o favo de mel.

28 A memória de meu nome durará por toda a série dos séculos.

29 Aqueles que me comem terão ainda fome, e aqueles que me bebem terão ainda sede.

30 Aquele que me ouve não será humilhado, e os que agem por mim não pecarão.

31 Aqueles que me tornam conhecida terão a vida eterna.

32 Tudo isso é o livro da vida, a aliança do Altíssimo, e o conhecimento da verdade.

33 Moisés deu-nos a Lei com os preceitos da justiça, a herança da casa de Jacó e as promessas feitas a Israel.

34 Deus prometeu a seu servo Davi que faria sair dele um rei muito poderoso, o qual se sentaria eternamente num trono de glória.

35 A Lei faz transbordar a sabedoria como o Fison, e como o Tigre na época dos frutos novos;

36 ela espalha a inteligência como o Eufrates, e uma inundação como a do Jordão no tempo da colheita.

37 É ela quem derrama a ciência como o Nilo, soltando as águas como o Geon no tempo da vindima.

38 Foi ele quem primeiro a conheceu perfeitamente, essa sabedoria impenetrável às almas fracas.

39 O seu pensamento é mais vasto do que o mar, e seu conselho, mais profundo do que o grande abismo.

40 Eu, a sabedoria, fiz correr os rios.

41 Sou como o curso de água imensa de um rio, como o canal de uma ribeira, e como um aqueduto saindo do paraíso.

42 Eu disse: "Regarei as plantas do meu jardim, darei de beber aos frutos de meu prado";

43 e eis que meu curso de água tornou-se abundante, e meu rio tornou-se um mar.

44 Pois a luz da ciência que eu derramo sobre todos é como a luz da manhã, e de longe eu a torno conhecida.

45 Penetrarei em todas as profundezas da terra, visitarei todos aqueles que dormem, e alumiarei todos os que confiam no Senhor.

46 Continuarei a espalhar a minha doutrina como uma profecia, e a deixarei aos que buscam a sabedoria, e não abandonarei seus descendentes até o século santo.

47 Considerai que não trabalhei só para mim, mas para todos aqueles que buscam a verdade.

Λόγοι σοφίας

1 Η Σοφία θα πλέξει η ίδια το εγκώμιό της και μες στη μέση του λαού της θα καυχηθεί. 2 Στη σύναξη του Υψίστου θα μιλήσει και μπροστά στη στρατιά του θα παινευτεί:

3 Εγώ βγήκα απ’ το στόμα του Υψίστου

και σαν ομίχλη σκέπασα τη γη.

4 Εγώ κατοίκησα ψηλά στον ουρανό

κι ο θρόνος μου ήταν μες στη στήλη της νεφέλης.

5 Μόνη μου έτρεξα το γύρο του ουρανού,

περπάτησα στα βάθη της αβύσσου.

6 Τα κύματα της θάλασσας κι ολάκερη η γη

κι όλοι οι λαοί και τα έθνη ήταν στην εξουσία μου.

7 Σ’ ετούτα όλα ανάμεσα ζήτησα τόπο ν’ αναπαυτώ·

και γύρεψα σε τίνος γη να κατοικήσω.

8 Τότε ο δημιουργός του σύμπαντος με πρόσταξε

κι αυτός που μ’ έπλασε μ’ έβαλε να κατασκηνώσω

ανάμεσα στους απογόνους του Ιακώβ,

στου Ισραήλ τη χώρα.

9 Πριν απ’ το χρόνο, απ’ την αρχή, με δημιούργησε,

κι αιώνια θα υπάρχω.

10 Μες στην αγία σκηνή λειτούργησα μπροστά του,

κι έτσι εγκαταστάθηκα στη Σιών,

11 κι ασκώ την εξουσία μου στην Ιερουσαλήμ·

στην πόλη την αγαπημένη

βρήκε για μένα κατοικία μόνιμη.

12 Και ρίζωσα σε τιμημένο ένα λαό,

που ήταν μερίδιο και κληρονομία του Κυρίου.

13 Σαν κέδρος ψήλωσα στο Λίβανο,

σαν κυπαρίσσι στα βουνά του Αερμών.

14 Σαν φοίνικας στο Αιγγαδί μεγάλωσα,

και σαν τις τριανταφυλλιές στην Ιεριχώ·

σαν όμορφη ελιά στην πεδιάδα

και σαν πλατάνι ψήλωσα.

15 Σαν την κανέλα και σαν τον ασπάλαθρο

σκόρπισα οσμή ευωδιαστή,

και καθώς σμύρνα διαλεχτή έχυσα το άρωμά μου,

καθώς ο γάλβανος, ο όνυχας κι ο στύρακας

κι όπως η μυρουδιά του λιβανιού

μες στη σκηνή του Μαρτυρίου.*ασπάλαθρος, γάλβανος, όνυχας, στύρακας. Αρωματικές φυτικές ύλες (πρβλ. Εξ 30:34· Ασμ 4:13-14).

16 Εγώ σαν σχίνος τα κλαδιά μου τ’ άπλωσα,

κλαδιά όλο δόξα και κλαδιά χαριτωμένα.

17 Καθώς κλήμα που βλάστησε τη χάρη είμ’ εγώ,

και τ’ άνθη μου έδωσαν λαμπρούς

και πλούσιους καρπούς.

18 [Είμαι μητέρα εγώ της όμορφης αγάπης,

του σεβασμού, της γνώσης

και της ελπίδας της αγνής.

Αφού λοιπόν αιώνια υπάρχω,

σ’ όλα μου τα παιδιά προσφέρομαι,

σ’ αυτά που είναι ορισμένα από το Θεό].

19 Σ’ εμένα ελάτε εσείς που με ποθείτε,

χορτάστε απ’ τους καρπούς μου.

20 Πράγματι, η ανάμνησή μου κι απ’ το μέλι είναι γλυκύτερη·

κι η απόκτησή μου πιο γλυκιά

κι απ’ την κερήθρα.

21 Όσοι με τρών’ θα συνεχίσουν να πεινούν,

κι όσοι με πίνουν δε θα πάψουν να διψάνε.

22 Όποιος σ’ εμένα υπακούει δεν θα ντροπιαστεί,

κι αυτοί που εργάζονται όπως λέω εγώ,

δε θ’ αμαρτήσουν.

Σοφία και νόμος

23 Όλ’ αυτά περιέχονται στο βιβλίο της διαθήκης του Θεού, του Υψίστου· είναι ο νόμος που όρισε για μας ο Μωυσής, να τον έχουν κληρονομιά οι συναθροίσεις του Ιακώβ. 24 [Μην πάψετε να είστε ισχυροί όπως το θέλει ο Κύριος και συνδεθείτε πιο πολύ μ’ αυτόν, για να σας κάνει δυνατούς. Ο Κύριος ο παντοδύναμος είν’ ο μοναδικός Θεός· έξω απ’ αυτόν, άλλος να σώζει δεν υπάρχει]. 25 Αυτός ο νόμος κάνει τη σοφία να ξεχειλίζει σαν τον Φισών και σαν τον Τίγρι την εποχή των νέων καρπών· 26 αυτός τη νοημοσύνη κάνει να πλημμυρίζει σαν τον Ευφράτη και σαν τον Ιορδάνη, τον καιρό του θερισμού. 27 Αυτός τη διδαχή σκορπάει σε κύματα καθώς ο Νείλος,*καθώς ο Νείλος, κατά το συριακό κείμενο. Οι Ο΄ έχουν «καθώς το φως». ως ο Γηών στου τρύγου τον καιρό.

28 Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος εκείνος που να γνωρίσει τη σοφία σε βάθος δεν κατάφερε, ούτε να την εξιχνιάσει. 29 Πράγματι, κι απ’ τη θάλασσα πιο απέραντη είν’ η σκέψη της, τα σχέδιά της πιο βαθιά κι απ’ τον απύθμενο ωκεανό.

30 Κι εγώ που τη σοφία δέχτηκα, μοιάζω κανάλι κάποιου ποταμού και μοιάζω αυλάκι που μπαίνει σε δεντρόκηπο. 31 Είπα: «Το περιβόλι μου θα το ποτίσω και τις πρασιές μου θα τις πλημμυρίσω με νερό». Και να, που το κανάλι μου έγινε ποτάμι και το ποτάμι μου έγινε θάλασσα! 32 Θα συνεχίσω να κάνω τη διδαχή να λάμπει σαν αυγή και να σκορπίζει ως μακριά το φως της. 33 Θα συνεχίσω να σκορπώ τη διδαχή σαν προφητεία, στις μέλλουσες γενιές θα την εμπιστευτώ. 34 Βλέπετε, δεν κουράστηκα μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για όλους εκείνους, που τη σοφία αναζητούν.