Sirach 11

1 A sabedoria do humilde levantará a sua cabeça e o fará sentar-se no meio dos grandes.

2 Não avalies um homem pela sua aparência, não desprezes um homem pelo seu aspecto.

3 Pequena é a abelha entre os seres alados: o que produz, entretanto, é o que há de mais doce.

4 Não te glories nunca de tuas vestes, não te engrandeças no dia em que fores homenageado, pois só as obras do Altíssimo são admiráveis, dignas de glória, misteriosas e invisíveis.

5 Muitos príncipes ocuparam o trono, e alguém, em quem se não pensava, usou o diadema.

6 Muitos poderosos foram grandemente oprimidos, e homens ilustres foram entregues às mãos de outrem.

7 Não censures ninguém antes de estares bem informado; e quando te tiveres informado, repreende com equidade;

8 nada respondas antes de ter ouvido, não interrompas ninguém no meio do seu discurso.

9 Não indagues das coisas que não te dizem respeito; não te assentes com os maus para julgar.

10 Meu filho, não empreendas coisas em demasia, porque, se adquirires riquezas, não ficarás isento de culpa; se empreenderes muitos negócios, não poderás abrangê-los; se te antecipares, não te sairás bem deles.

11 Há ímpio que trabalha, se apressa e se queixa, porém só se torna menos rico.

12 Há homem esgotado e em grande necessidade de alívio, pobre de energia e rico em necessidades,

13 que o olhar de Deus considera com benevolência, e ele o tira do desalento para lhe dar ânimo; muitos, ao verem isso, ficam surpreendidos e dão glória a Deus.

14 Bens e males, vida e morte, pobreza e riqueza vêm de Deus.

15 Em Deus se encontram a sabedoria, o conhecimento e a ciência da lei; nele residem a caridade e as boas obras.

16 O erro e as trevas foram criados com os pecadores; aqueles que se comprazem no mal envelhecerão no mal.

17 O dom de Deus permanece nos justos, e seu aproveitamento assegura um triunfo eterno.

18 Há homem que enriquece, vivendo com economia, e a única recompensa que dela usufrui é a

19 de poder dizer: "Achei o repouso, vou agora desfrutar meus haveres sozinho".

20 E ele não considera que o tempo passa, que vem a morte, e que, ao morrer, tudo deixará para os outros.

21 Permanece firme em tua aliança com Deus; que isto seja sempre o assunto de tuas conversas. E envelhece praticando os mandamentos.

22 Não prestes atenção ao que fazem os pecadores; põe tua confiança em Deus, e limita-te ao que fazes.

23 É, com efeito, coisa fácil aos olhos de Deus enriquecer repentinamente o pobre.

24 A bênção divina não se faz esperar para recompensar o justo. Em pouco tempo ele o faz crescer e dar fruto.

25 Não digas: "De que preciso eu? Que tenho a esperar doravante?".

26 Não digas tampouco: "Eu me basto a mim mesmo; que mal posso temer para o futuro?".

27 No dia feliz não percas a recordação dos males, nem a recordação do bem no dia infeliz.

28 Pois no dia da morte é fácil para Deus dar a cada um conforme o seu comportamento.

29 A dor de um instante faz esquecer os maiores prazeres; com a morte do homem, todos os seus atos serão desvendados.

30 Não louves a homem algum antes de sua morte, pois é em seus filhos que se reconhece um homem.

31 Não tragas um homem qualquer à tua casa, pois numerosas são as armadilhas do que engana.

32 Assim como sai um hálito fétido de um estômago estragado, assim como a perdiz atrai para a armadilha, e o cabrito para os laços, assim é o coração dos soberbos, e daquele que está à espreita para ver a ruína do próximo.

33 Transformando o bem em mal, ele arma ciladas, e põe nódoas nas coisas mais puras.

34 Uma centelha basta para acender uma grande fogueira; um só rebanho é causa de múltiplos morticínios, e o pecador procura traiçoeiramente derramar sangue.

35 Acautela-te contra o corruptor que trama a iniquidade, para não acontecer que ele faça de ti um eterno objeto de mofa.

36 Dás entrada em tua casa ao estrangeiro? Ele aí suscitará uma discórdia que te derrubará e te tornará inimigo das pessoas de tua própria casa.

1 Τον ταπεινό η σοφία του θα τον υψώσει και θα τον βάλει να καθίσει στους άρχοντες ανάμεσα.

Η ματαιότητα της εξωτερικής εμφάνισης

2 Μην επαινέσεις άνθρωπο για την ομορφιά του, κι άνθρωπο μην αποστραφείς για την κακή του εμφάνιση. 3 Ανάμεσα στα φτερωτά, μικρή είν’ η μέλισσα, μα απ’ τα γλυκά γλυκύτερο είν’ αυτό που φτιάχνει. 4 Για κείνα που φοράς μην καυχηθείς, κι όταν τιμές σου κάνουν μην περηφανεύεσαι, γιατί είναι τα έργα του Κυρίου θαυμαστά κι ωστόσο ανεξιχνίαστα για τους ανθρώπους. 5 Πολλοί ηγεμόνες ως το χώμα ταπεινώθηκαν, κι εκείνος που κανείς δεν το περίμενε φόρεσε στέμμα. 6 Πολλοί κυρίαρχοι εξευτελίστηκαν, κι άνθρωποι επιφανείς παραδοθήκανε σ’ άλλων την εξουσία.

Σκέψη κι όχι βιασύνη

7 Πριν εξετάσεις μην κατηγορήσεις· πληροφορήσου πρώτα κι ύστερα κάνε επίπληξη. 8 Πριν πρώτα ακούσεις, μη δίνεις απάντηση, κι ενώ κάποιος μιλάει μην παρεμβαίνεις. 9 Για πράγμα που δε σε αφορά μη διαπληκτίζεσαι, και μην ανακατεύεσαι σε αμαρτωλών αντιδικίες.

Εργασία και απολαβές

10 Παιδί μου, με πολλά μην ασχολείσαι πράγματα· αν τις ασχολίες σου αυξήσεις, δε θα μείνεις άβλαβος· ακόμα και αν τρέχεις δε θα προλαβαίνεις, δε θα μπορέσεις να γλιτώσεις δραπετεύοντας. 11 Συμβαίνει κάποιος να δουλεύει όσο γίνεται πιο σκληρά και με ταχύ ρυθμό, κι ωστόσο να στερείται όλο και περισσότερο. 12 Υπάρχει κι άλλος που κάθεται χωρίς δουλειά, με λίγη δύναμη και με περίσσια φτώχεια, και πάντα έχει ανάγκη από βοήθεια. Κι όμως ο Κύριος τον βλέπει με συμπάθεια, τον ανορθώνει απ’ την αθλιότητά του, 13 τον ανυψώνει κι όλοι μένουν έκθαμβοι γι’ αυτόν. 14 Και τα καλά και τα κακά, ζωή και θάνατος, φτώχεια κι άφθονος πλούτος, όλα προέρχονται απ’ τον Κύριο. 15 [Η φρόνηση, η σοφία και του νόμου η γνώση προέρχονται απ’ τον Κύριο· η ευσπλαχνία κι η αγαθοεργία προέρχονται απ’ αυτόν. 16 Η πλάνη και ο σκοτισμός του νου, μαζί με τους αμαρτωλούς γεννήθηκαν· κι όσοι ευχαριστιούνται στο κακό, μέσα σ’ αυτό γερνάνε]. 17 Τα δώρα του Κυρίου πάντοτε παραμένουν στους ευσεβείς, κι η εύνοιά του θα τους συνοδεύει αιώνια. 18 Συμβαίνει κάποιος να πλουτίζει από οικονομία και τσιγκουνιά, αλλά να ποια θα είν’ η ανταμοιβή του: 19 Όταν θα πει, «σταματώ να εργάζομαι, τώρα πια θα τρώω από τ’ αγαθά μου», δε θα ξέρει πόσο θα διαρκέσει αυτό, κι ύστερα σ’ άλλους θα τ’ αφήσει όλα και θα πεθάνει.

20 Μένε πιστός στο έργο σου, σ’ αυτό αφοσιώσου· πάνω στο έργο σου να γερνάς. 21 Του αμαρτωλού τα κατορθώματα να μη σ’ εκπλήττουν· στον Κύριο να εμπιστεύεσαι και να επιμένεις στο έργο σου το κοπιαστικό, γιατί του είναι εύκολο να κάνει ξαφνικά πλούσιο τον φτωχό σε μια στιγμή. 22 Η ευλογία του Κυρίου είναι του ευσεβή ο μισθός, και δε θ’ αργήσει να φανεί αυτή η ευλογία. 23 Μην πεις, «τι ανάγκη έχω; Και τι τα θέλω από ’δω κι εμπρός τα άλλα αγαθά;» 24 Μην πεις, «από τι έχω ανάγκη; Υπάρχει τάχα κάποιο πράγμα όμορφο, που θα μπορούσα ακόμα να γευτώ;» 25 Στης ευτυχίας τον καιρό ξεχνιέται η δυστυχία, κι η ευτυχία λησμονιέται στης δυστυχίας τον καιρό. 26 Ο Κύριος μπορεί να περιμένει ως την ημέρα του θανάτου, για να ανταποδώσει στον καθένα ανάλογα με τα έργα του. 27 Η δυστυχία μιας στιγμής φέρνει τη λησμονιά της καλοπέρασης και στα στερνά του ανθρώπου, τα έργα του όλα έρχονται στο φως. 28 Πριν απ’ το θάνατο κανέναν μην καλοτυχίζεις, γιατί απ’ το θάνατό του*απ’ το θάνατό του, κατά το εβρ. Οι Ο΄ έχουν: «από τα παιδιά του». ο άνθρωπος γνωρίζεται.

Αποφυγή των κακών ανθρώπων

29 Στο σπίτι σου μη βάζεις όποιον να ’ναι, γιατί ο άνθρωπος ο δολερός στήνει πολλές παγίδες. 30 Σαν πέρδικα που σε κλουβί τη βάζουνε για κράχτη, έτσι είναι ο άνθρωπος ο υπεροπτικός· και σαν κατάσκοπος παραφυλάει ποιος θα πέσει. 31 Τα καλά σαν κακά παρουσιάζοντας, στήνει παγίδες· και για τα πράγματα τα πιο εκλεκτά κάτι θα βρει να πει. 32 Από μια σπίθα της φωτιάς μεγάλη ανάβει ανθρακιά, κι ο αμαρτωλός για ένα πράγμα ενδιαφέρεται: Αίμα να χύσει. 33 Φυλάξου από τον άνθρωπο το μοχθηρό, γιατί κακά πράγματα μηχανεύεται· μην τύχει και για πάντα σε στιγματίσει. 34 Βάλε έναν ξένο σπίτι σου και θα σε αναστατώσει, κι απ’ τους δικούς σου τους ανθρώπους θα σε κάνει ν’ αποξενωθείς.