Sirach 3

1 Os filhos da sabedoria formam a assembleia dos justos, e o novo que compõem é, todo ele, obediência e amor.

2 Ouvi, meus filhos, os conselhos de vosso pai, segui-os de tal modo que sejais salvos.

3 Pois Deus quis honrar os pais pelos filhos, e cuidadosamente fortaleceu a autoridade da mãe sobre eles.

4 Aquele que ama a Deus o roga pelos seus pecados, acautela-se para não cometê-los no porvir. Ele é ouvido em sua prece cotidiana.

5 Quem honra sua mãe é semelhante àquele que acumula um tesouro.

6 Quem honra seu pai achará alegria em seus filhos, será ouvido no dia da oração.

7 Quem honra seu pai gozará de vida longa; quem lhe obedece dará consolo à sua mãe.

8 Quem teme o Senhor honra pai e mãe. Servirá aqueles que lhe deram a vida como a seus senhores.

9 Honra teu pai por teus atos, tuas palavras, tua paciência,

10 a fim de que ele te dê sua bênção, e que esta permaneça em ti até o teu último dia.

11 A bênção paterna fortalece a casa de seus filhos, a maldição de uma mãe a arrasa até os alicerces.

12 Não te glories do que desonra teu pai, pois a vergonha dele não poderia ser glória para ti,

13 pois um homem adquire glória com a honra de seu pai, e um pai sem honra é a vergonha do filho.

14 Meu filho, ajuda a velhice de teu pai, não o desgostes durante a sua vida.

15 Se seu espírito desfalecer, sê indulgente, não o desprezes porque te sentes forte, pois tua caridade para com teu pai não será esquecida,

16 e, por teres suportado os defeitos de tua mãe, te será dada uma recompensa;

17 tua casa se tornará próspera na justiça. Tu serás lembrado de ti no dia da aflição, e teus pecados se dissolverão como o gelo ao sol forte.

18 Como é infame aquele que abandona seu pai, como é amaldiçoado por Deus aquele que irrita sua mãe!

19 Meu filho, faze o que fazes com doçura, e, mais do que a estima dos homens, ganharás o afeto deles.

20 Quanto mais fores elevado, mais te humilharás em tudo, e perante Deus acharás misericórdia;

21 porque só a Deus pertence a onipotência, e é pelos humildes que ele é verdadeiramente honrado.

22 Não procures o que é elevado demais para ti; não procures penetrar o que está acima de ti. Mas pensa sempre no que Deus te ordenou. Não tenhas a curiosidade de conhecer um número elevado demais de suas obras,

23 pois não é preciso que vejas com teus olhos os seus segredos.

24 Acautela-te de uma busca exagerada de coisas inúteis, e de uma curiosidade excessiva nas numerosas obras de Deus,

25 pois a ti foram reveladas muitas coisas, que ultrapassam o alcance do espírito humano.

26 Muitos foram enganados pelas próprias opiniões. Seu sentido os reteve na vaidade.

27 O coração empedernido acabará por ser infeliz. Quem ama o perigo nele perecerá.

28 O coração de caminhos tortuosos não triunfará, e a alma corrompida neles achará ocasião de queda.

29 O coração perverso ficará acabrunhado de tristeza, e o pecador ajuntará pecado sobre pecado.

30 Não há nenhuma cura para a assembleia dos soberbos, pois, sem que o saibam, o caule do pecado se enraíza neles.

31 O coração do sábio se manifesta pela sua sabedoria; o bom ouvido ouve a sabedoria com ardente avidez.

32 O coração sábio e inteligente abstém-se do pecado. Ele triunfará nas obras de justiça.

33 A água apaga o fogo ardente, a esmola enfrenta o pecado.

34 Deus olha para aquele que pratica a misericórdia; dele se lembrará no porvir, no dia de sua infelicidade este achará apoio.

Καθήκοντα προς τους γονείς

1 Παιδιά μου ακούστε εμένα, τον πατέρα σας· κάντε όπως σας λέω, ώστε να μη σας βρει κακό. 2 Γιατί ο Κύριος τον πατέρα τίμησε με εξουσία πάνω στα παιδιά του, και στη μάνα δικαιώματα έδωσε για τα παιδιά της. 3 Αυτός που τον πατέρα του τιμάει, για κάμποσες από τις αμαρτίες του εξιλεώνεται. 4 Κι όποιος για της μητέρας του φροντίζει την υπόληψη, είναι σαν να συνάζει θησαυρούς. 5 Όποιος τιμάει τον πατέρα του, χαρά θα λάβει απ’ τα παιδιά του· τη μέρα που θα δεηθεί, θα εισακουστεί. 6 Όποιος φροντίζει για τη φήμη του πατέρα του, χρόνια πολλά θα ζει· όποιος στον Κύριο υπακούει, θα ευχαριστήσει τη μητέρα του, 7 και τους γονείς του θα υπηρετεί σαν αφεντάδες του. 8 Με έργα και με λόγια τον πατέρα σου να τιμάς, για να ’ρθει πάνω σου η ευχή του. 9 Των γονιών η ευχή στηρίζει των παιδιών τα σπίτια, ενώ η κατάρα τους τα ξεθεμελιώνει.

10 Μη νιώθεις καύχηση όταν ντροπιάζεται ο πατέρας σου· η καταισχύνη του πατέρα σου δεν μπορεί να ’ναι τιμή για σένα. 11 Του ανθρώπου η υπόληψη απ’ του πατέρα του κρέμεται την τιμή, κι είναι ντροπή για τα παιδιά της μια μάνα καταφρονεμένη. 12 Παιδί μου, φρόντισε για τον πατέρα σου στα γηρατειά του και λύπες μην του δώσεις όσο ζει. 13 Ακόμα κι αν αδυνατίσει το μυαλό του, να ’σαι ανεκτικός και μην τον ταπεινώσεις, εσύ που στην ακμή σου βρίσκεσαι. 14 Γιατί προς τον πατέρα η καλοσύνη δε θα λησμονηθεί, μα θα λογαριαστεί ως εξιλέωση πολλών αμαρτιών σου. 15 Στη μέρα της δοκιμασίας σου ο Κύριος θα σε θυμηθεί· κι οι αμαρτίες σου θα σβήσουν, όπως ο πάγος λιώνει στην καλοκαιριά. 16 Βλάσφημος λογαριάζεται όποιος εγκαταλείπει τον πατέρα του· κι είναι καταραμένος απ’ τον Κύριο αυτός που τη μητέρα του εξοργίζει.

Η ταπεινοφροσύνη

17 Παιδί μου, με πραότητα να κάνεις τις δουλειές σου, κι απ’ τον καλοπροαίρετο τον άνθρωπο θ’ αγαπηθείς. 18 Όσο είσαι μεγαλύτερος τόσο να ταπεινώνεσαι και μπρος στον Κύριο θα ’βρεις χάρη. 19 [Πολλοί είν’ οι υπερόπτες, μα ο Κύριος στους ταπεινούς τα μυστικά του αποκαλύπτει]. 20 Πράγματι, μεγάλη είναι του Κυρίου η δύναμη αλλά αυτός δοξάζεται απ’ τους ταπεινούς. 21 Μη ζητάς πράγματα που είναι για σένα πολύ δύσκολα· κι όσα τη δύναμή σου ξεπερνούν μην τα εξετάζεις. 22 Όσα σου δόθηκαν ως εντολή αυτά να σκέφτεσαι· δεν έχεις χρεία με τ’ απόκρυφα να ασχολείσαι. 23 Μ’ εκείνα που σε ξεπερνούν μη βασανίζεσαι· όσα σου φανερώθηκαν είναι ήδη περισσότερα απ’ όσα το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να καταλάβει. 24 Πολλούς τους εξαπάτησε ο μάταιος στοχασμός τους, κι η σκέψη η πονηρή το νου τους έκανε να πλανηθεί. 25 [Αν δεν έχεις τις κόρες των ματιών σου, στερείσαι το φως· κι όταν σου λείπει η γνώση για κάτι, μην κάνεις πως το ξέρεις].

Η υπερηφάνεια

26 Ο σκληρόκαρδος κακοπαθαίνει στα στερνά· κι όποιος τον κίνδυνο αγαπά μέσα σ’ αυτόν θα πέσει. 27 Ο σκληροτράχηλος με λύπες θα φορτώνεται, και θα σωρεύει ο αμαρτωλός κρίμα πάνω στο κρίμα. 28 Για του περήφανου τα βάσανα δεν βρίσκεται γιατρειά, γιατί το δέντρο της κακίας έχει ριζώσει μέσα του. 29 Του συνετού ανθρώπου η καρδιά την παροιμία θα στοχαστεί, και του σοφού η επιθυμία είν’ ένα αυτί που ξέρει να προσέχει.

Ευσπλαχνία προς τον φτωχό

30 Έτσι όπως σβήνει το νερό φωτιά που λαμπαδιάζει, το ίδιο κι η ελεημοσύνη πλήθος αμαρτιών τις συγχωρεί. 31 Όποιος ανταποδίδει το καλό που του ’γινε, σκέφτεται ότι δε θα πάει χαμένο αυτό που κάνει· όταν κάποτε κλονιστεί θα βρει ένα στήριγμα.