1 O firmamento nas alturas é a sua beleza, o aspecto do céu é uma visão de glória.
2 O sol, aparecendo na aurora, anuncia o dia. A obra do Altíssimo é um instrumento admirável.
3 Ao meio-dia queima a terra: quem resiste ao seu ardor? Ele conserva uma fornalha de fogo por efeito de seu calor.
4 O sol queima três vezes mais as montanhas, despedindo raios de fogo, cujo resplendor deslumbra os olhos.
5 Grande é o Senhor que o criou; por sua ordem, ele apressa o seu curso.
6 A lua é, em todas as suas fases regulares, a marca do tempo e o sinal do futuro.
7 É a lua que determina os dias de festa; sua luz diminui a partir da lua cheia.
8 É ela que dá nome ao mês; sua claridade cresce de modo admirável, até ficar cheia.
9 É um sinal para os exércitos do céu que lançam no firmamento um glorioso esplendor.
10 O brilho das estrelas faz a beleza do céu; o Senhor ilumina o mundo nas alturas.
11 À palavra do Santo estão prontas para o julgamento: são indefectivelmente vigilantes.
12 Observa o arco-íris e bendiz aquele que o fez: é muito belo no seu resplendor.
13 Faz a volta do céu num círculo de glória: são as mãos do Altíssimo que o estendem.
14 O Senhor com uma ordem faz cair subitamente a neve, acelera a marcha dos raios de seu juízo.
15 Por essa causa se abrem as suas reservas, e voam as nuvens como pássaros.
16 Por sua grandeza condensa as nuvens, e as pedras de granizo caem em estilhaços.
17 As montanhas são abaladas quando ele aparece; por sua vontade sopra o vento do sul.
18 O estrondo do trovão fere a terra, assim como a tempestade do aquilão e o turbilhão dos ventos.
19 Espalha a neve como pássaros que pousam, como gafanhotos que se abatem sobre a terra;
20 o olhar encanta-se com o brilho de sua alvura, o coração fica atônito ao vê-la cair.
21 Deus espalha a geada sobre a terra como sal; quando as águas se congelam tornam-se como pontas de cardo.
22 Quando sopra o vento frio do aquilão, a água gela como cristal, que repousa sobre toda a massa líquida, e veste as águas como se fosse uma couraça.
23 A geada devora os montes, queima os desertos, resseca como o fogo tudo o que é verde.
24 O remédio para isso é o rápido aparecimento de um aguaceiro. O orvalho após o frio atenua o rigor do gelo.
25 A palavra de Deus faz calar o vento; só com o seu pensar apazigua o abismo, no meio do qual o Senhor plantou as ilhas.
26 Os que navegam sobre o mar contam os seus perigos; ouvindo-os, ficaremos arrebatados de admiração.
27 Ali se encontram grandes obras e maravilhas, animais de toda espécie e criaturas monstruosas.
28 Por ele, tudo tende regularmente para a sua finalidade, tudo foi disposto conforme a sua palavra.
29 Diremos muitas coisas, porém faltarão palavras. Mas o resumo de nosso discurso é este: ele está em tudo.
30 Que podemos nós fazer para glorificá-lo? Pois o Todo-poderoso está acima de todas as suas obras.
31 O Senhor é terrível e soberanamente grande. Seu poder é maravilhoso.
32 Glorificai o Senhor quanto puderdes, que ele ficará sempre acima, porque é admirável a sua grandeza.
33 Bendizei o Senhor, exaltai-o com todas as vossas forças, pois ele está acima de todo louvor.
34 Enaltecendo-o, reuni todas as vossas forças; não desanimeis; jamais chegareis (ao fim).
35 Quem poderá contar o que dele viu? Quem é capaz de louvá-lo, como ele é, desde os primórdios?
36 Muitos segredos são maiores que tudo isso; só vemos um pequeno número de suas obras.
37 O Senhor fez todas as coisas: ele dá sabedoria àqueles que vivem com piedade.
1 Πόσο λαμπρός είναι ο ουρανός σαν τον κοιτάζεις!
Πόση μεγαλοπρέπεια στα ύψη τα διαυγή του στερεώματος!
Τι θέαμα μέσα στη δόξα του ο ουρανός!
2 Ο ήλιος το διακηρύττει καθώς ανατέλλει:
Τι πράγμα θαυμαστό έφτιαξε ο Ύψιστος!
3 Όταν μεσουρανεί, ξηραίνει την επιφάνεια της γης·
και ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί
στη λάβρα της φωτιάς του;
4 Για κείνα τα έργα που χρειάζονται φωτιά
θα πρέπει να πυρώσει το καμίνι·
ο ήλιος όμως καίει τα βουνά
τρεις φορές περισσότερο·
ατμούς εκπνέει πύρινους,
οι φλογερές ακτίνες του τυφλώνουνε τα μάτια.
5 Μεγάλος είναι ο Κύριος που τον έφτιασε,
και με την προσταγή του
τη γοργή κατευθύνει πορεία του.
6 Και το φεγγάρι πάντα στον καιρό του,
σημάδι αιώνιο των εποχών.
7 Απ’ το φεγγάρι ορίζεται των εορτών ο χρόνος·
ουράνιο σώμα είναι, που αφού γίνει πανσέληνος,
έπειτα αρχίζει πάλι και μικραίνει.
8 Ο μήνας παίρνει τ’ όνομά του απ’ αυτό·Στην ανατολή οι Ιουδαίοι και οι Μουσουλμάνοι μετρούν τους μήνες με βάση τη σελήνη.
πόσο είναι ωραίο όταν αλλάζει
κι όταν ξανά γεμίζει απ’ την αρχή!
Στιλπνή σημαία των ουράνιων στρατευμάτων,
που λάμπει στο στερέωμα.
9 Είν’ η ομορφάδα του ουρανού των αστεριών η λάμψη,
στολίδι, που στα ύψη του Κυρίου σκορπίζει φως.
10 Με του Κυρίου την προσταγή στέκουν στις ορισμένες θέσεις τους
και δεν εγκαταλείπουν τις σκοπιές τους.
11 Κοίτα το ουράνιο τόξο και ύμνησε αυτόν που το ’φτιαξε,
θαυμαστά ωραίο μες στο απαύγασμά του.
12 Τον ουρανό κυκλώνει με τη λαμπρή αψίδα του·
τα χέρια του Υψίστου το τεντώσαν.
13 Μ’ ένα του πρόσταγμα, ορμητικά πέφτει το χιόνι,
και ξαμολιούνται οι κεραυνοί
στην κρίση του υπακούοντας.
14 Έτσι ανοίγονται τ’ αμπάρια τ’ ουρανού
και φεύγουν και πετούν σαν τα πουλιά τα σύννεφα.
15 Με τη μεγαλοσύνη του ο Ύψιστος
τα σύννεφα πετρώνει
κι ύστερα τρίβονται σε χαλαζόλιθους.
16,17 Του κεραυνού του η βροντή κάνει τη γη να κοιλοπονάει.
Στην όψη του ταρακουνιούνται τα βουνά.
Με τη δική του θέληση φυσάει ο νότιος άνεμος,
όπως κι η καταιγίδα απ’ το βορρά κι ο ανεμοστρόβιλος.
18 Σαν τα πουλιά που χαμηλοπετούν, το χιόνι πασπαλίζει,
και πέφτουν οι νυφάδες σαν τις ακρίδες
που ορμούν και κάθονται·
το μάτι στέκει και θαυμάζει την ομορφιά που ’χει η ασπράδα του,
και με το αργό του πέσιμο έκπληκτο μένει το μυαλό.
19 Ρίχνει ο Θεός την πάχνη καθώς το αλάτι πάνω στη γη·
κι όταν παγώσει γίνεται σαν άκριες απ’ αγκάθια.
20 Φυσάει άνεμος ψυχρός απ’ το βορρά
και πάνω στο νερό ο πάγος κρουσταλλιάζει·
πάνω σε κάθε ακίνητο νερό απλώνεται,
και τον φοράει σαν θώρακά του το νερό.
21 Θα διαβρώσει τα βουνά, την έρημο θα κάψει,
και θα ξεράνει το χορτάρι σαν φωτιά.
22 Γρήγορα όλα τα γιατρεύει η ομίχλη,
κι ύστερα από τον καύσωνα φέρνει ανακούφιση η δροσιά.
23 Σύμφωνα με το σχέδιό του ο Θεός
υπέταξε την άβυσσο της θάλασσας,
και φύτεψε σ’ αυτήν νησιά.
24 Όσοι διασχίζουνε τη θάλασσα,
για τους κινδύνους της μιλούν,
κι εμείς θαυμάζουμε όταν τους ακούμε.
25 Βρίσκονται εκεί παράξενα πλάσματα, θαυμαστά,
τα ζωντανά κάθε λογής και τα μεγάλα κήτη.
26 Χάρη στον Κύριο ο αγγελιοφόρος του
φέρνει σε πέρας το έργο του·
σύμφωνα με το λόγο του όλα διευθετούνται.
27 Κι άλλα πολλά μπορούσαμε να πούμε δίχως τελειωμό·
και η κατάληξη των όσων είπαμε:
Αυτός είναι το παν.
28 Πού θα βρούμε τη δύναμη να τον δοξολογήσουμε;
Πραγματικά, αυτός είν’ ο Μεγάλος
κι όλα τα έργα του τα ξεπερνά.
29 Ο Κύριος είναι φοβερός, ασύγκριτα μεγάλος,
κι είναι η δύναμή του θαυμαστή.
30 Δοξολογήστε τον Κύριο,
όσο μπορείτε υμνήστε τον!
Αυτός και πάλι θα υπερέχει.
Και για να τον υμνήσετε βάλτε όλη σας τη δύναμη·
αλλά και μην κουράζεστε,
γιατί δεν είναι δυνατό να τον δοξολογήσετε
όσο του πρέπει.
31 Ποιος τον είδε ποτέ για να μπορέσει να τον περιγράψει;
Και ποιος μπορεί επάξια να ψάλει τη μεγαλοσύνη του;
32 Πολλά είν’ ακόμη τ’ άγνωστα, και μεγαλύτερα από τούτα·
γιατί απ’ τα έργα του λίγα έχουμε δει.
33 Πραγματικά, ο Κύριος τα πάντα δημιούργησε,
και σ’ αυτούς που τον σέβονται χάρισε τη σοφία.
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)