Sirach 17

1 Deus criou o homem da terra, formou-o segundo a sua própria imagem;

2 e o fez de novo voltar à terra. Revestiu-o de força segundo a sua natureza;

3 determinou-lhe uma época e um número de dias. Deu-lhe domínio sobre tudo o que está na terra.

4 Fê-lo temido por todos os seres vivos, fê-lo senhor dos animais e dos pássaros.

5 De sua própria substância, deu-lhe uma companheira semelhante a ele, com inteligência, língua, olhos, ouvidos e juízo para pensar; cumulou-os de saber e inteligência.

6 Criou neles a ciência do espírito, encheu-lhes o coração de sabedoria, e mostrou-lhes o bem e o mal.

7 Pôs o seu olhar nos seus corações para mostrar-lhes a majestade de suas obras,

8 a fim de que celebrassem a santidade do seu nome, e o glorificassem por suas maravilhas, apregoando a magnificência de suas obras.

9 Deu-lhes, além disso, a instrução, deu-lhes a posse da lei da vida;

10 concluiu com eles um pacto eterno, e revelou-lhes a justiça de seus preceitos.

11 Viram com os próprios olhos as maravilhas da sua glória, seus ouvidos ouviram a majestade de sua voz: "Guardai-vos – disse-lhes ele – de toda a iniquidade".

12 Impôs a cada um deveres para com o próximo.

13 O proceder deles lhe está sempre diante dos olhos, nada lhe escapa.

14 Pôs um príncipe à testa de cada povo;

15 Israel, porém, foi visivelmente o quinhão do próprio Deus.

16 Todas as suas obras lhe são claras como o sol, e seus olhos observam sem cessar o seu proceder.

17 As leis de Deus não são eclipsadas pela iniquidade deles, e todos os pecados que cometem estão diante do Senhor.

18 A esmola do homem é para ele como um selo, e ele conserva a beneficência do homem como a pupila dos olhos.

19 Depois se levantará para dar a cada um o que lhe é devido, e ele os fará voltar às profundezas da terra.

20 Aos penitentes, porém, abre o caminho da justiça: conforta os desfalecidos, e conserva-lhes a verdade como destino.

21 Converte-te ao Senhor, abandona os teus pecados.

22 Ora diante dele e diminui as ocasiões de pecado.

23 Volta para o Senhor, afasta-te de tua injustiça, e detesta o que causa horror a Deus.

24 Conhece a justiça e os juízos de Deus; permanece firme no estado em que ele te colocou, e na oração constante ao Altíssimo.

25 Anda na companhia do povo santo, com os que vivem e proclamam a glória de Deus.

26 Não te detenhas no erro dos ímpios, louva a Deus antes da morte;

27 após a morte nada mais há, o louvor terminou. Glorifica a Deus enquanto viveres; glorifica-o enquanto tiveres vida e saúde; louva a Deus e glorifica-o em suas misericórdias.

28 Quão grande é a misericórdia do Senhor, e o perdão que concede àqueles que para ele se voltam!

29 Pois não se pode encontrar tudo nos homens, porque os homens não são imortais, e se comprazem na vaidade e na malícia.

30 O que há de mais luminoso do que o sol? E, entretanto, ele tem eclipses. O que há de mais criminoso do que os pensamentos da carne e do sangue? Ora, isso será castigado.

31 O sol contempla a multidão dos astros do céu, enquanto que todos os homens são apenas terra e cinza.

1 Ο Κύριος έπλασε τον άνθρωπο από χώμα

και τον έκανε να ξαναγυρνά σ’ αυτό.

2 Έδωσε στους ανθρώπους μέρες μετρημένες

και ορισμένον χρόνο,

μα κι εξουσία τούς χάρισε

πάνω σε καθετί που βρίσκεται στη γη.

3 Τους έντυσε με δύναμη, όπως κι ο ίδιος έχει,

και σύμφωνα με την εικόνα του τους έπλασε.

4 Μέσα σε κάθε ζωντανό οργανισμό

το φόβο έβαλε του ανθρώπου,

ώστε να εξουσιάζει

πάνω στα άγρια θηρία και στα πουλιά.

5 [Τους δόθηκε η γνώση να χρησιμοποιούν

τις πέντε του Κυρίου ενέργειες·

ως έκτη ενέργεια τους μοίρασε το νου

κι ως έβδομη το λογικό,

για να ερμηνεύουν τις ενέργειές του].

6 Κρίση τους έδωσε, γλώσσα, μάτια κι αυτιά,

νου για να σκέφτονται.

7 Τους γέμισε με γνώση και με φρόνηση,

και το καλό τούς έδειξε και το κακό.

8 Το σεβασμό του έβαλε μες στις καρδιές τους,

για να τους δείξει το μεγαλείο των έργων του,

9 [και αφορμή τους έδωσε αιώνια να περηφανεύονται

για τα εκπληκτικά του έργα],

10 για να διηγούνται τη λαμπρότητα των έργων του

και να υμνούν το άγιο όνομά του.

11 Έδωσε ο Κύριος στους ανθρώπους κοντά σ’ αυτά τη γνώση

και το νόμο τούς δώρισε, που τη ζωή τούς δίνει,

έτσι που να στοχάζονται πως τώρα είναι θνητοί.

12 Μαζί τους έκανε αιώνια διαθήκη

και τους φανέρωσε τις εντολές του,

τις δίκαιες αποφάσεις του.

13 Τα μάτια τους ατένισαν το μεγαλείο της δόξας του

και το αφτί τους άκουσε την ένδοξη φωνή του.

14 Τους είπε: «Φυλαχτείτε από την κάθε αδικία»·

και τους παρέδωσε εντολές

σε σχέση του καθένα με τον διπλανό του.

Ο θείος κριτής

15 Τα έργα των ανθρώπων είναι γνωστά στον Κύριο για πάντα· δε γίνεται απ’ τα μάτια του να κρυφτούν. 16 [Από παιδιά ο δρόμος τους τούς φέρνει στο κακό και δεν μπορούν ν’ αλλάξουν την πέτρινή τους την καρδιά με σάρκινη, γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να πράξει το καλό]. 17 Σε κάθε έθνος όρισε έναν αρχηγό, μα ο Ισραήλ είναι του Κυρίου το μερίδιο. 18 [Είναι ο πρωτότοκός του· τον τρέφει με τη διδαχή και της αγάπης του το φως αδιάκοπα του δίνει]. 19 Όλα τα έργα των ανθρώπων είν’ φανερά στον Κύριο λες και ο ήλιος τα φωτίζει· τα βλέμματά του τη ζωή τους συνέχεια την παρακολουθούν. 20 Κανενός οι αδικίες δεν έμειναν κρυφές από τον Κύριο· όλων τις αμαρτίες τις γνωρίζει. 21 [Μα είναι καλός ο Κύριος και γνωρίζει το πλάσμα του· δεν το αφανίζει, δεν το εγκαταλείπει, μα το σπλαχνίζεται]. 22 Η ελεημοσύνη ενός ανθρώπου είναι μπρος στο Θεό πολύτιμη σαν σφραγιδόλιθος· θα διαφυλάξει μιαν ευεργεσία ως κόρην οφθαλμού. 23 Στο τέλος ο Κύριος θα σηκωθεί να ξεπληρώσει στους ανθρώπους τα έργα τους, θα φέρει πάνω στο κεφάλι τους την ανταπόδοσή τους. 24 Όμως σ’ αυτούς που μετανοούν δίνει την ευκαιρία να επιστρέψουν και ενθαρρύνει εκείνους που δεν έχουν άλλη αντοχή.

Πρόσκληση σε μετάνοια

25 Γύρνα ξανά στον Κύριο και τις αμαρτίες παράτησέ τις· μπροστά του προσευχήσου κι ελάττωσε τις παραβάσεις σου. 26 Έλα πάλι στον Ύψιστο κι άσε τις αδικίες, και μίσησε μ’ όλη τη δύναμή σου κάθε πράξη αισχρή. 27 Στον άδη ποιος τον Κύριο θα υμνήσει, τη θέση παίρνοντας των ζωντανών, αυτών που ζουν και τον ευχαριστούνε; 28 Απ’ τον νεκρό, απ’ αυτόν που δεν είναι πια στην ύπαρξη, κάθε δοξολογία χάνεται· μόνον αυτός που ζει κι είναι γερός, μπορεί να υμνεί τον Κύριο. 29 Πόσο το έλεος του Κυρίου είναι μεγάλο και η συγγνώμη του για κείνους που σ’ αυτόν ξαναγυρνούν! 30 Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν όλα να τα πετύχει, γιατί κανείς δεν είναι αθάνατος. 31 Υπάρχει τίποτε απ’ τον ήλιο φωτεινότερο; Κι όμως το φως του χάνεται· έτσι και του ανθρώπου του θνητού ο νους μπορεί απ’ το πονηρό να σκοτεινιάσει. 32 Ο Κύριος επιβλέπει τις δυνάμεις τις ουράνιες, αλλά οι άνθρωποι όλοι χώμα είναι και στάχτη.