Sirach 21

1 Filho, pecaste? Não o faças mais. Mas ora pelas tuas faltas passadas, para que te sejam perdoadas.

2 Foge do pecado como se foge de uma serpente, porque, se dela te aproximares, ela te morderá.

3 Os seus dentes são dentes de leão, que matam as almas dos homens.

4 Todo pecado é como uma espada de dois gumes: a chaga que ele produz é incurável.

5 O ultraje e a violência destroem as riquezas. A mais rica mansão se arruína pelo orgulho; assim será desenraizada a riqueza do orgulhoso.

6 A oração do pobre eleva-se de sua boca até os ouvidos (de Deus), (e Deus) se apressará em lhe fazer justiça.

7 Aquele que odeia a correção segue os passos do pecador, aquele que teme a Deus volta ao seu próprio coração.

8 De longe é conhecido o poderoso de linguagem insolente, mas o homem sábio sabe como se descartar dele.

9 Quem constrói a sua casa à custa de outrem, é como aquele que amontoa pedras para (construir) no inverno.

10 A reunião dos pecadores é como um amontoado de estopas: seu fim será a fogueira.

11 O caminho dos pecadores é calçado de pedras unidas, mas ele conduz à região dos mortos, às trevas e aos suplícios.

12 Aquele que guarda a justiça penetrará o espírito dela.

13 A sabedoria e o bom senso são a consumação do temor a Deus.

14 Jamais se tornará hábil aquele que não é sábio no bem,

15 pois há uma sabedoria que produz muito mal. E o bom senso não está onde está a amargura.

16 A ciência do sábio espalha-se como a água que transborda, e o conselho que ele dá permanece como fonte de vida.

17 O coração do insensato é como um cântaro lascado, nada retém da sabedoria.

18 Qualquer palavra sábia que ouça o homem sensato, ele a louvará e dela se aproveitará. Que a ouça um voluptuoso, e ela lhe desagradará, e ele a arremessará para trás de si.

19 A conversa do insensato é como um fardo para carregar, mas o encanto se acha nos lábios do homem sensato.

20 A conversação do homem prudente é procurada na sociedade; todos relembrarão suas palavras em seus corações.

21 A sabedoria é para o insensato como uma casa arruinada; a ciência do insensato é feita de palavras incoerentes.

22 A instrução é para o insensato como peias nos pés e como algemas nas mãos.

23 O insensato eleva a voz quando ri, mas o homem sábio sorri discretamente.

24 Para o homem prudente a ciência é um ornato de ouro, uma pulseira que traz no braço direito.

25 O insensato põe facilmente os pés na casa do vizinho, mas aquele que tem educação hesita em visitar um poderoso.

26 O insensato olha dentro de uma casa pela janela; o homem bem-educado permanece fora.

27 É sinal de loucura escutar a uma porta; o homem prudente indigna-se com tal grosseria.

28 Os lábios dos imprudentes só proferem tolices, mas as palavras do sábio têm peso na balança.

29 O coração dos insensatos está na boca, a boca dos sábios está no coração.

30 Quando o ímpio amaldiçoa o adversário, amaldiçoa-se a si mesmo.

31 O delator macula-se a si próprio, e é odiado por todos; o que mora com ele será odioso, mas o homem sensato que se cala será honrado.

Αμαρτίες

1 Παιδί μου, αμάρτησες; Μην αμαρτήσεις πάλι, και για τις περασμένες σου αμαρτίες προσευχήσου. 2 Απόφευγε την αμαρτία όπως φεύγεις μπροστά από το φίδι, γιατί θα σε δαγκώσει άμα την πλησιάσεις· τα δόντια της είναι σαν δόντια λιονταριού, που τη ζωή αφαιρούνε των ανθρώπων. 3 Κάθε ανομία είναι σαν σπάθα δίκοπη· μένει αθεράπευτη η πληγή που ανοίγει.

4 Ο τρόμος κι η βία τα πλούτη τα ρημάζουνε· έτσι θ’ αφανιστεί το σπίτι του υπερόπτη.

5 Η δέηση του φτωχού πάει απ’ το στόμα του ως του Θεού τ’ αυτί, κι εκείνου η απόκριση αμέσως φτάνει.

6 Όποιος τον έλεγχο μισεί, ακολουθεί του αμαρτωλού τ’ αχνάρια· μα όποιος τον Κύριο σέβεται, θα νιώθει τη μετάνοια στην καρδιά.

7 Αυτός που ξέρει ωραία να μιλάει, είναι γνωστός παντού· μα ο μυαλωμένος άνθρωπος βρίσκει τα λάθη του.

8 Εκείνος που χτίζει το σπίτι του με ξένα χρήματα, είναι σαν να μαζεύει πέτρες για τον τάφο του.*για τον τάφο του. Άλλη γραφή: «για το χειμώνα».

9 Η σύναξη των παρανόμων είν’ ένα μάτσο από στουπιά, που μες στη φλόγα της φωτιάς θα καταλήξει. 10 Ο δρόμος των αμαρτωλών είναι ομαλός και λιθαροστρωμένος, αλλά του άδη ο λάκκος βρίσκεται στο τέρμα του.

Ο γνωστικός και ο ανόητος

11 Όποιος τηρεί το νόμο, κυριαρχεί στη σκέψη του, κι ο σεβασμός στον Κύριο έχει τελείωσή του τη σοφία. 12 Δε θα μπορέσει τίποτα να μάθει αυτός που δεν είν’ έξυπνος· υπάρχει όμως κι εξυπνάδα που πίκρα περισσή γεννάει. 13 Η γνώση του σοφού καθώς νερά κατακλυσμού θ’ αυξαίνει κι η συμβουλή του σαν πηγή που δίνει τη ζωή.

14 Ο νους του ανόητου ανθρώπου είναι λαγήνι ραγισμένο· δεν μπορεί να συγκρατήσει γνώση καμιά.

15 Αν ένας άνθρωπος με μάθηση ακούσει μια σοφή κουβέντα, θα την παινέψει και θα προσθέσει πάνω σ’ αυτήν· την ακούει κι ο άσωτος μα δεν του αρέσει και την πετάει πίσω του. 16 Του ανόητου τα λόγια είναι βαριά καθώς φορτίο σε οδοιπορία, ενώ τα λόγια ενός ανθρώπου συνετού είναι γεμάτα χάρη. 17 Σε μια συνάθροιση όλοι ζητούν ν’ ακούσουν εκείνον που έχει φρόνηση, κι αυτά που λέει θα τα σκέφτεται καθένας μέσα στην καρδιά του.

18 Σαν γκρεμισμένο σπίτι η σοφία του ανόητου και λόγια ασυνάρτητα του άφρονα η γνώση. 19 Δεσμά στα πόδια του είναι η παιδαγωγία για τον ανόητο και χειροπέδες στο δεξί του χέρι. 20 Ο ανόητος στο γέλιο του υψώνει τη φωνή του, μα ο γνωστικός μόλις που σκάει ένα χαμόγελο, κι εκείνο διακριτικό. 21 Για κείνον που έχει φρόνηση, η παιδαγωγία είναι ένα κόσμημα χρυσό και σαν βραχιόλι στο δεξί του χέρι. 22 Ο ανόητος μπαίνει βιαστικά μέσα στο ξένο σπίτι, μα ο έμπειρος ο άνθρωπος παρουσιάζεται σεμνά. 23 Ο ανάγωγος σκύβει απ’ την πόρτα και βλέπει μες στο σπίτι εξεταστικά· ο άνθρωπος που ’χει αγωγή, απ’ έξω περιμένει. 24 Δείχνει έλλειψη ανατροφής να κρυφακούει κανείς στην πόρτα, κι εκείνος που ’χει φρόνηση θα το θεωρούσε για ντροπή.

25 Των φλύαρων τα χείλη λένε και ξαναλέν’ των άλλων τις κουβέντες, μα καλοζυγισμένα είναι τα λόγια των σοφών. 26 Οι ανόητοι μιλάνε πριν σκεφτούν, ενώ οι σοφοί σκέφτονται πρώτα κι ύστερα μιλάνε.

27 Σαν καταριέται ο ασεβής το σατανά, τον εαυτό του καταριέται. 28 Όποιος κακολογεί, σπιλώνει την υπόληψή του· όλοι στο περιβάλλον του τον μισούν.