1 Aleluia. Celebrai o Senhor, aclamai o seu nome, apregoai entre as nações as suas obras.

2 Cantai-lhe hinos e cânticos, anunciai todas as suas maravilhas.

3 Gloriai-vos do seu santo nome; rejubile o coração dos que procuram o Senhor.

4 Recorrei ao Senhor e ao seu poder, procurai continuamente sua face.

5 Recordai as maravilhas que operou, seus prodígios e julgamentos por seus lábios proferidos,

6 ó descendência de Abraão, seu servidor, ó filhos de Jacó, seus escolhidos!

7 É ele o Senhor, nosso Deus; suas sentenças comandam a terra inteira.

8 Ele se lembra eternamente de sua aliança, da palavra que empenhou a mil gerações,

9 que garantiu a Abraão, e jurou a Isaac,

10 e confirmou a Jacó irrevogavelmente, e a Israel como aliança eterna,

11 quando disse: "Eu te darei a terra de Canaã, como parte de vossa herança".

12 Quando não passavam de um reduzido número, minoria insignificante e estrangeiros na terra,

13 e andavam errantes de nação em nação, de reino em reino,

14 não permitiu que os oprimissem, e castigou a reis por causa deles.

15 "Não ouseis tocar nos que me são consagrados, nem maltratar os meus profetas."

16 E chamou a fome sobre a terra, e os privou do pão que os sustentava.

17 Diante deles enviara um homem: José, que fora vendido como escravo.

18 Apertaram-lhe os pés entre grilhões, com cadeias cingiram-lhe o pescoço,

19 até que se cumpriu a profecia, e o justificou a palavra de Deus.

20 Então o rei ordenou que o soltassem, o soberano de povos o livrou,

21 e o nomeou senhor de sua casa e governador de seus domínios,

22 para, a seu bel-prazer, dar ordens a seus príncipes, e a seus anciãos, lições de sabedoria.

23 Então Israel penetrou no Egito, Jacó foi viver na terra de Cam.

24 Deus multiplicou grandemente o seu povo, e o tornou mais forte que seus inimigos.

25 Depois, de tal modo lhes mudou os corações, que com aversão trataram o seu povo, e com perfídia, os seus servidores.

26 Mas Deus lhes suscitou Moisés, seu servo, e Aarão, seu escolhido.

27 Ambos operaram entre eles prodígios e milagres na terra de Cam.

28 Mandou trevas e se fez noite: resistiram, porém, às suas palavras.

29 Converteu-lhes as águas em sangue, matando-lhes todos os seus peixes.

30 Infestou-lhes a terra de rãs, até nos aposentos reais.

31 A uma palavra sua vieram nuvens de moscas, mosquitos em todo o seu território.

32 Em vez de chuva lhes mandou granizo e chamas devorantes sobre a terra.

33 Devastou-lhes as vinhas e figueiras, e partiu-lhes as árvores de seus campos.

34 A seu mando vieram os gafanhotos, e lagartas em quantidade enorme,

35 que devoraram toda a erva de suas terras e comeram os frutos de seus campos.

36 Depois matou os primogênitos do seu povo, primícias de sua virilidade.

37 E Deus tirou os hebreus carregados de ouro e prata; não houve, nas tribos, nenhum enfermo.

38 Alegraram-se os egípcios com sua partida, pelo temor que os hebreus lhes tinham causado.

39 Para os abrigar Deus estendeu uma nuvem, e para lhes iluminar a noite uma coluna de fogo.

40 A seu pedido, mandou-lhes codornizes, e os fartou com pão vindo do céu.

41 Abriu o rochedo e jorrou água como um rio a correr pelo deserto,

42 pois se lembrava da palavra sagrada, empenhada a seu servo Abraão.

43 E fez sair, com júbilo, o seu povo, e seus eleitos com grande exultação.

44 Deu-lhes a terra dos pagãos e desfrutaram das riquezas desses povos,

45 sob a condição de guardarem seus mandamentos e observarem fielmente suas leis.

1 Benu, ho mia animo, la Eternulon.

Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda,

De majesto kaj beleco Vi estas vestita;

2 Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto,

Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;

3 Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn,

Kiu faras la nubojn Lia veturilo;

Kiu iras sur la flugiloj de la vento;

4 Kiu faras la ventojn Liaj senditoj,

Flamantan fajron Liaj servantoj;

5 Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj,

Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.

6 La abismon Vi kovris kiel per vesto,

Sur la montoj staras akvo;

7 De Via minaco ĝi kuras,

De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.

8 Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn,

Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.

9 Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos,

Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.

10 Vi sendas fontojn al la riveroj,

Kiuj iras inter montoj;

11 Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn;

Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.

12 Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj,

El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.

13 Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj;

Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.

14 Vi kreskigas herbon por la bruto,

Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo,

Por elirigi panon el la tero.

15 Kaj la vino gajigas la koron de la homo,

La vizaĝo brilas de la oleo,

Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.

16 Satiĝas la arboj de la Eternulo,

La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;

17 Kaj tie nestas birdoj;

Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;

18 La altaj montoj estas por la ibeksoj,

La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.

19 Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo;

La suno scias sian subiron.

20 Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto,

Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;

21 La leonidoj krias pri rabakiro,

Por peti de Dio sian manĝaĵon.

22 Kiam leviĝas la suno,

Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.

23 Eliras homo por sia okupiĝo,

Por sia laboro ĝis la vespero.

24 Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo!

Ĉion Vi faris kun saĝo;

La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.

25 Jen la maro, granda kaj vasta:

Tie estas rampaĵoj sennombraj,

Bestoj malgrandaj kaj grandaj;

26 Tie iras ŝipoj;

Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.

27 Ĉiuj ili atendas de Vi,

Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.

28 Vi donas al ili, ili kolektas;

Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.

29 Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas;

Vi forprenas ilian spiriton,

Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.

30 Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas;

Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.

31 Gloro al la Eternulo estu eterne;

La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.

32 Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas;

Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.

33 Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos;

Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.

34 Agrabla estu al Li mia meditado;

Mi ĝojos pri la Eternulo.

35 Malaperu pekuloj de sur la tero,

Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu.

Benu, ho mia animo, la Eternulon.

Haleluja!