1 Ao mestre de canto. De Davi, servo do Senhor.

2 A iniquidade fala ao ímpio no seu coração; não existe o temor a Deus ante os seus olhos,

3 porque ele se gloria de que sua culpa não será descoberta nem detestada por ninguém.

4 Suas palavras são más e enganosas; renunciou a proceder sabiamente e a fazer o bem.

5 Em seu leito ele medita o crime, anda pelo mau caminho, não detesta o mal.

6 Senhor, vossa bondade chega até os céus, vossa fidelidade se eleva até as nuvens.

7 Vossa justiça é semelhante às montanhas de Deus, vossos juízos são profundos como o mar. Vós protegeis, Senhor, os homens como os animais.

8 Como é preciosa a vossa bondade, ó Deus! À sombra de vossas asas se refugiam os filhos dos homens.

9 Eles se saciam da abundância de vossa casa, e lhes dais de beber das torrentes de vossas delícias,

10 porque em vós está a fonte da vida, e é na vossa luz que vemos a luz.

11 Continuai a dar vossa bondade aos que vos honram, e a vossa justiça aos retos de coração.

12 Não me calque o pé do orgulhoso, não me faça fugir a mão do pecador.

13 Eis que caíram os defensores da iniquidade, foram prostrados para não mais se erguer.

De David.

1 Batalu, ho Eternulo, kontraŭ tiuj, kiuj batalas kontraŭ mi;

Militu kontraŭ tiuj, kiuj militas kontraŭ mi.

2 Prenu ŝildon kaj armilojn,

Kaj stariĝu, por helpi min.

3 Kaj nudigu ponardegon, kaj stariĝu kontraŭ miaj persekutantoj;

Diru al mia animo: Via helpo Mi estas.

4 Hontigitaj kaj malhonoritaj estu tiuj, kiuj celas kontraŭ mia animo;

Turniĝu reen kaj estu hontigitaj tiuj, kiuj intencas malbonon kontraŭ mi.

5 Ili estu kiel grenventumaĵo antaŭ vento,

Kaj anĝelo de la Eternulo ilin forpelu.

6 Ilia vojo estu malluma kaj glitiga,

Kaj anĝelo de la Eternulo ilin persekutu.

7 Ĉar sen mia kulpo ili submetis por mi sian reton,

Sen mia kulpo ili fosis sub mia animo.

8 Venu sur lin pereo neatendite,

Kaj lia reto, kiun li kaŝis, kaptu lin;

Por pereo li falu en ĝin.

9 Kaj mia animo ĝojos pro la Eternulo,

Triumfos pro Lia helpo.

10 Ĉiuj miaj ostoj diros: Ho Eternulo, kiu egalas Vin,

Kiu liberigas mizerulon de lia perfortanto,

Mizerulon kaj malriĉulon de lia rabanto?

11 Stariĝas kontraŭ mi krimaj atestantoj;

Kion mi ne scias, pri tio ili min demandas.

12 Ili pagas al mi malbonon por bono,

Atencon kontraŭ mia animo.

13 Kaj mi dum ilia malsano metis sur min sakaĵon,

Mi turmentis mian animon per fasto,

Kaj mi preĝis sincere, kiel pri mi mem.

14 Mi kondutis, kvazaŭ ili estus miaj amikoj, miaj fratoj;

Kiel homo, kiu funebras pri sia patrino, mi profunde malĝojis.

15 Sed kiam mi difektiĝis, ili ĝojis, kaj ili kuniĝis;

Kuniĝis kontraŭ mi la senkoruloj, kiam mi ne atendis:

Ili ŝiris kaj ne ĉesis.

16 Laŭ la maniero de malpiaj parazitoj,

Ili kunfrapis kontraŭ mi siajn dentojn.

17 Mia Sinjoro! kiel longe Vi tion rigardos?

Deturnu mian animon de iliaj atakoj,

Mian solan de la leonoj.

18 Mi gloros Vin en granda kunveno,

Meze de multe da popolo mi Vin laŭdos.

19 Ne ĝoju pri mi miaj maljustaj malamikoj;

Kaj tiuj, kiuj malamas min sen mia kulpo, ne moku per la okuloj.

20 Ĉar ne pri paco ili parolas,

Kaj kontraŭ la kvietuloj sur la tero ili pripensas malicajn intencojn.

21 Ili larĝe malfermis kontraŭ mi sian buŝon,

Kaj diris: Ha, ha! nia okulo vidis.

22 Vi vidis, ho Eternulo; ne silentu!

Mia Sinjoro, ne malproksimiĝu de mi.

23 Vekiĝu kaj leviĝu, por fari al mi juĝon,

Mia Dio kaj mia Sinjoro, pri mia disputo.

24 Juĝu min laŭ Via justeco, ho Eternulo, mia Dio;

Kaj ili ne ĝoju pri mi.

25 Ili ne diru en sia koro: Ha, ha! tio estas laŭ nia deziro;

Ili ne diru: Ni lin englutis.

26 Ili estu hontigitaj kaj malhonoritaj ĉiuj, kiuj ĝojas pro mia malfeliĉo;

Vestiĝu per honto kaj malhonoro tiuj, kiuj fanfaronas kontraŭ mi.

27 Triumfu kaj ĝoju tiuj, kiuj deziras justecon por mi;

Kaj ili diru ĉiam: Granda estas la Eternulo,

Kiu deziras bonstaton por Sia sklavo.

28 Kaj mia lango rakontados pri Via justeco

Kaj ĉiutage pri Via gloro.