1 Ao mestre de canto. Em melodia triste. Hino de Davi.

2 Diz o insensato em seu coração: "Não há Deus". Corromperam-se os homens, seu proceder é abominável, não há um só que pratique o bem.

3 O Senhor, do alto do céu, observa os filhos dos homens para ver se, acaso, existe alguém sensato que busque a Deus.

4 Todos eles, porém, se extraviaram e se perverteram; não há mais ninguém que faça o bem, nem um, nem mesmo um só.

5 Não se emendarão esses obreiros do mal? Eles, que devoram meu povo como quem come pão, não invocarão o Senhor?

6 Foram tomados de terror, não havendo nada para temer. Porque Deus dispersou os ossos dos que te assediam; foram confundidos porque Deus os rejeitou.

7 Ah, que venha de Sião a salvação de Israel! Quando Deus tiver mudado a sorte de seu povo, Jacó exultará e Israel se alegrará.

Al la ĥorestro. Instruo de David, kiam venis Doeg, la Edomido, kaj raportis al Saul, kaj diris al li: David venis en la domon de Aĥimeleĥ.

1 Kial vi fanfaronas pro malbono, ho tirano?

La boneco de Dio estas ĉiama.

2 Pereon intencas via lango,

Kiel akrigita razilo ĝi tranĉas malicon.

3 Vi pli amas malbonon, ol bonon;

Pli mensogi, ol diri veron. Sela.

4 Vi amas ĉian parolon pereigan,

Parolon malican.

5 Tial Dio pereigos vin por ĉiam,

Elŝiros vin el via tendo,

Kaj elĵetos vin el la lando de la vivantoj. Sela.

6 Kaj virtuloj vidos kaj ektimos,

Kaj pri li ili ridos, dirante:

7 Jen estas la viro, kiu ne en Dio vidis sian forton,

Sed fidis sian grandan riĉecon,

Sentis sin forta per sia malbonpovado.

8 Kaj mi, kiel verda olivarbo en la domo de Dio,

Fidas la bonecon de Dio ĉiam kaj eterne.

9 Mi dankos Vin eterne por tio, kion Vi faris,

Kaj mi esperos al Via nomo, ĉar Vi estas bona por Viaj fideluloj.