1 Salmo de Asaf. Falou o Senhor Deus e convocou toda a terra, desde o levante até o poente.

2 Do alto de Sião, ideal de beleza, Deus refulgiu:

3 nosso Deus vem vindo e não se calará. Um fogo abrasador o precede; ao seu redor, furiosa tempestade.

4 Do alto ele convoca os céus e a terra para julgar seu povo:

5 "Reuni os meus fiéis, que selaram comigo aliança pelo sacrifício".

6 E os céus proclamam sua justiça, porque é o próprio Deus quem vai julgar.

7 "Escutai, ó meu povo, que eu vou falar: Israel, vou testemunhar contra ti. Deus, o teu Deus, sou eu.

8 Não te repreendo pelos teus sacrifícios, pois teus holocaustos estão sempre diante de mim.

9 Não preciso do novilho do teu estábulo, nem dos cabritos de teus apriscos,

10 pois minhas são todas as feras das matas; há milhares de animais nos meus montes.

11 Conheço todos os pássaros do céu, e tudo o que se move nos campos.

12 Se tivesse fome, não precisava dizer-te, porque minha é a terra e tudo o que ela contém.

13 Porventura preciso comer carne de touros, ou beber sangue de cabrito?

14 Oferece, antes, a Deus um sacrifício de louvor e cumpre teus votos para com o Altíssimo.

15 Invoca-me nos dias de tribulação, e eu te livrarei e me darás glória."

16 Ao pecador, porém, Deus diz: "Por que recitas os meus mandamentos, e tens na boca as palavras da minha aliança?

17 Tu que aborreces meus ensinamentos e rejeitas minhas palavras?

18 Se vês um ladrão, te ajuntas a ele, e com adúlteros te associas.

19 Dás plena licença à tua boca para o mal e tua língua trama fraudes.

20 Tu te assentas para falar contra teu irmão, cobres de calúnias o filho de tua própria mãe.

21 Eis o que fazes, e eu hei de me calar? Pensas que eu sou igual a ti? Não, mas vou te repreender e te lançar em rosto os teus pecados".

22 Compreendei bem isto, vós que vos esqueceis de Deus: não suceda que eu vos arrebate e não haja quem vos salve.

23 Honra-me quem oferece um sacrifício de louvor; ao que procede retamente, a este eu mostrarei a salvação de Deus.

Al la ĥorestro. De la Koraĥidoj. Psalmo.

1 Aŭskultu ĉi tion, ĉiuj popoloj;

Atentu, ĉiuj loĝantoj de la mondo,

2 Kaj altrangulo kaj malaltrangulo,

Riĉulo kaj malriĉulo kune.

3 Mia buŝo diros saĝaĵon,

Kaj la penso de mia koro prudentaĵon.

4 Mi klinos mian orelon al sentenco;

Sur harpo mi esprimos mian enigmon.

5 Kial mi devus timi en tagoj de malbono,

Kiam min ĉirkaŭas la malboneco de miaj persekutantoj,

6 Kiuj fidas sian potencon

Kaj fanfaronas per sia granda riĉeco?

7 Fraton tute ne liberigos homo,

Nek donos al Dio elaĉeton por li

8 (Multekosta estus la elaĉeto de ilia animo,

Kaj neniam tio estos),

9 Ke li restu viva eterne,

Ke li ne vidu la tombon.

10 Oni ja vidas, ke saĝuloj mortas,

Kaj ankaŭ malsaĝulo kaj sensciulo pereas

Kaj lasas al aliaj sian havon.

11 Ilia deziro estas, ke iliaj domoj ekzistu por ĉiam,

Kaj iliaj loĝejoj de generacio al generacio;

Ili nomas siajn bienojn laŭ siaj nomoj.

12 Sed homo ne restas longe en honoro;

Li egaliĝas al bruto buĉota.

13 Tia estas ilia vojo, ilia espero,

Kaj iliaj posteuloj aprobas ilian opinion. Sela.

14 Kiel ŝafoj ili estos metataj en Ŝeolon;

La morto ilin paŝtos;

Kaj matene virtuloj ilin ekposedos,

Kaj ilia bildo pereos en Ŝeol, perdinte loĝejon.

15 Sed Dio liberigos mian animon el la mano de Ŝeol,

Ĉar Li prenos min. Sela.

16 Ne timu, kiam homo riĉiĝas,

Kiam grandiĝas la gloro de lia domo.

17 Ĉar mortante li nenion prenos;

Ne iros post li malsupren lia honoro.

18 Ĉar kvankam li ĝuigas sian animon dum sia vivado,

Kaj oni vin laŭdas por tio, ke vi faras al vi bone,

19 Tamen li iros al la generacio de siaj patroj,

Kiuj neniam vidos lumon.

20 Homo, kiu estas en honoro, sed ne havas prudenton,

Estas egala al bruto buĉota.