1 Ao mestre de canto. Com a Gitiena. Salmo dos filhos de Coré.

2 Como são amáveis as vossas moradas, Senhor dos exércitos!

3 Minha alma desfalecida se consome suspirando pelos átrios do Senhor. Meu coração e minha carne exultam pelo Deus vivo.

4 Até o pássaro encontra um abrigo, e a andorinha faz um ninho para pôr seus filhos. Ah, vossos altares, Senhor dos exércitos, meu rei e meu Deus!

5 Felizes os que habitam em vossa casa, Senhor: aí eles vos louvam para sempre.

6 Feliz o homem cujo socorro está em vós, e só pensa em vossa santa peregrinação.

7 Quando atravessam o vale árido, eles o transformam em fontes, e a chuva do outono vem cobri-los de bênçãos.

8 Seu vigor aumenta à medida que avançam, porque logo verão o Deus dos deuses em Sião.

9 Senhor dos exércitos, escutai minha oração, prestai-me ouvidos, ó Deus de Jacó.

10 Ó Deus, nosso escudo, olhai; vede a face daquele que vos é consagrado.

11 Verdadeiramente, um dia em vossos átrios vale mais que milhares fora deles. Prefiro deter-me no limiar da casa de meu Deus a morar nas tendas dos pecadores.

12 Porque o Senhor Deus é nosso sol e nosso escudo, o Senhor dá a graça e a glória. Ele não recusa os seus bens àqueles que caminham na inocência.

13 Ó Senhor dos exércitos, feliz o homem que em vós confia.

Kanto-psalmo de Asaf.

1 Ho Dio, ne silentu;

Ne estu senparola kaj ne restu trankvila, ho Dio!

2 Ĉar jen Viaj malamikoj ekbruis,

Kaj Viaj malamantoj levis la kapon.

3 Kontraŭ Via popolo ili sekrete konspiras,

Kaj ili konsiliĝas kontraŭ Viaj gardatoj.

4 Ili diris: Ni iru, kaj ni ekstermu ilin el inter la popoloj,

Ke oni ne plu rememoru la nomon de Izrael.

5 Ĉar ili unuanime interkonsentis,

Ili faris interligon kontraŭ Vi:

6 La tendoj de Edom kaj la Iŝmaelidoj,

Moab kaj la Hagaridoj,

7 Gebal kaj Amon kaj Amalek,

La Filiŝtoj kun la loĝantoj de Tiro;

8 Ankaŭ Asirio aliĝis al ili

Kaj fariĝis helpo al la idoj de Lot. Sela.

9 Faru al ili, kiel al Midjan,

Kiel al Sisera, kiel al Jabin ĉe la torento Kiŝon,

10 Kiuj estis ekstermitaj en En-Dor

Kaj fariĝis sterko por la tero.

11 Agu kun iliaj princoj kiel kun Oreb kaj Zeeb,

Kaj kun ĉiuj iliaj estroj kiel kun Zebaĥ kaj Calmuna,

12 Kiuj diris: Ni ekposedu la loĝejon de Dio!

13 Ho mia Dio, similigu ilin al turniĝanta polvo,

Al pajlrestaĵo antaŭ vento.

14 Kiel fajro bruligas arbaron,

Kaj kiel flamo bruldezertigas montojn,

15 Tiel pelu ilin per Via ventego,

Kaj per Via fulmotondro ilin timigu.

16 Plenigu ilian vizaĝon per malhonoro,

Por ke ili turniĝu al Via nomo, ho Eternulo.

17 Ili estu hontigitaj kaj timigitaj por ĉiam,

Ili malhonoriĝu kaj pereu.

18 Kaj ili eksciu, ke Vi, kies nomo estas ETERNULO,

Estas sola Plejaltulo super la tuta tero.