1 Tu que habitas sob a proteção do Altíssimo, que moras à sombra do Onipotente,

2 dize ao Senhor: "Sois meu refúgio e minha cidadela, meu Deus, em quem eu confio".

3 É ele quem te livrará do laço do caçador, e da peste perniciosa.

4 Ele te cobrirá com suas plumas, sob suas asas encontrarás refúgio. Sua fidelidade te será um escudo de proteção.

5 Tu não temerás os terrores noturnos, nem a flecha que voa à luz do dia,

6 nem a peste que se propaga nas trevas, nem o mal que grassa ao meio-dia.

7 Caiam mil homens à tua esquerda e dez mil à tua direita: tu não serás atingido.

8 Porém, verás com teus próprios olhos, contemplarás o castigo dos pecadores,

9 porque o Senhor é teu refúgio. Escolheste, por asilo, o Altíssimo.

10 Nenhum mal te atingirá, nenhum flagelo chegará à tua tenda,

11 porque aos seus anjos ele mandou que te guardem em todos os teus caminhos.

12 Eles te sustentarão em suas mãos, para que não tropeces em alguma pedra.

13 Sobre serpente e víbora andarás, calcarás aos pés o leão e o dragão.

14 "Pois que se uniu a mim, eu o livrarei; e o protegerei, pois conhece o meu nome.

15 Quando me invocar, eu o atenderei; na tribulação estarei com ele. Hei de livrá-lo e o cobrirei de glória.

16 Será favorecido de longos dias, e eu lhe mostrarei a minha salvação."

LIBRO KVARA

(Psalmoj 90—106)

Preĝo de Moseo, homo de Dio.

1 Mia Sinjoro, Vi estis por ni loĝejo

De generacio al generacio.

2 Antaŭ ol la montoj naskiĝis

Kaj Vi kreis la teron kaj la mondon,

Kaj de eterne ĝis eterne, Vi estas Dio.

3 Vi venigas homon al polvo;

Kaj Vi diras: Revenu, homidoj.

4 Ĉar mil jaroj estas en Viaj okuloj

Kiel la hieraŭa tago, kiu pasis,

Kaj kiel nokta gardoparto.

5 Vi forfluigas ilin torente, ili estas kiel sonĝo;

Matene ili renoviĝas kiel herbo:

6 Matene ĝi floras kaj ĝermas,

Vespere ĝi dehakiĝas kaj sekiĝas.

7 Jes, ni pereas de Via kolero,

Kaj de Via kolerego ni neniiĝas.

8 Vi metis niajn malbonagojn antaŭ Vin,

Nian kaŝitaĵon antaŭ la lumon de Via vizaĝo.

9 Ĉar ĉiuj niaj tagoj pasis sub Via kolero,

Malaperis niaj jaroj, kiel sono.

10 La daŭro de nia vivo estas sepdek jaroj,

Kaj ĉe forteco okdek jaroj;

Kaj ilia tuta majesto estas penado kaj suferado,

Ĉar ĝi forkuras rapide kaj ni forflugas.

11 Kiu scias la forton de Via kolero,

Vian timindecon kaj Vian indignon?

12 Instruu nin kalkuli niajn tagojn,

Por ke ni akiru saĝan koron.

13 Returnu Vin, ho Eternulo! Kiel longe?

Kaj kompatu Viajn sklavojn.

14 Satigu nin matene per Via boneco;

Kaj ni kantos kaj ĝojos en la daŭro de nia tuta vivo.

15 Ĝojigu nin tiel longe, kiel Vi nin premis,

Tiom da jaroj, kiom ni vidis mizeron.

16 Al Viaj sklavoj aperu Viaj faroj,

Kaj Via beleco al iliaj infanoj.

17 Kaj la favoro de la Eternulo, nia Dio, estu super ni;

Kaj la faron de niaj manoj fortikigu al ni,

Kaj fortikigu la faron de niaj manoj.