1 Salmo de Asaf. Oh, como Deus é bom para os corações retos, e o Senhor para com aqueles que têm o coração puro!

2 Contudo, meus pés iam resvalar, por pouco não escorreguei,

3 porque me indignava contra os ímpios, vendo o bem-estar dos maus:

4 não existe sofrimento para eles, seus corpos são robustos e sadios.

5 Dos sofrimentos dos mortais não participam, não são atormentados como os outros homens.

6 Eles se adornam com um colar de orgulho, e se cobrem com um manto de arrogância.

7 Da gordura que os incha sai a iniquidade, e transborda a temeridade.

8 Zombam e falam com malícia, discursam, altivamente, em tom ameaçador.

9 Com seus propósitos afrontam o céu e suas línguas ferem toda a terra.

10 Por isso, se volta para eles o meu povo, e bebe com avidez das suas águas.

11 E dizem então: "Porventura Deus o sabe? Tem o Altíssimo conhecimento disso?".

12 Assim são os pecadores que, tranquilamente, aumentam suas riquezas.

13 Então, foi em vão que conservei o coração puro e na inocência lavei as minhas mãos?

14 Pois tenho sofrido muito e sido castigado cada dia.

15 Se eu pensasse: "Também vou falar como eles", seria infiel à raça de vossos filhos.

16 Reflito para compreender este problema, mui penosa me pareceu esta tarefa,

17 até o momento em que entrei no vosso santuário e em que me dei conta da sorte que os espera.

18 Sim, vós os colocais num terreno escorregadio, à ruína vós os conduzis.

19 Eis que subitamente se arruinaram, sumiram, destruídos por catástrofe medonha.

20 Como de um sonho ao se despertar, Senhor, levantando-vos, desprezais a sombra deles.

21 Quando eu me exasperava e se me atormentava o coração,

22 eu ignorava, não entendia, como um animal qualquer.

23 Mas estarei sempre convosco, porque vós me tomastes pela mão.

24 Vossos desígnios me conduzirão, e, por fim, na glória me acolhereis.

25 Afora vós, o que há para mim no céu? Se vos possuo, nada mais me atrai na terra.

26 Meu coração e minha carne podem já desfalecer, a rocha de meu coração e minha herança eterna é Deus.

27 Sim, perecem aqueles que de vós se apartam, destruís os que procuram satisfação fora de vós.

28 Mas, para mim, a felicidade é me aproximar de Deus, é pôr minha confiança no Senhor Deus, a fim de narrar as vossas maravilhas diante das portas da filha de Sião.

Pri Salomono.

1 Ho Dio, Vian juĝon donu al la reĝo

Kaj Vian justecon al la reĝido.

2 Li juĝu Vian popolon kun vero

Kaj Viajn prematojn kun justeco.

3 La montoj alportu al la popolo pacon,

Ankaŭ la montetoj, per justeco.

4 Li juĝu la prematojn en la popolo,

Li savu la filojn de senhavulo,

Kaj li dispremu la premanton.

5 Oni timu Vin tiel longe, kiel ekzistos la suno kaj la luno,

De generacioj al generacioj.

6 Li malleviĝu, kiel pluvo sur falĉitan herbejon;

Kiel gutoj, kiuj malsekigas la teron.

7 En liaj tagoj floru virtulo kaj granda paco,

Ĝis ne plu ekzistos la luno.

8 Li regu de maro ĝis maro

Kaj de la Rivero ĝis la finoj de la tero.

9 Kliniĝu antaŭ li la dezertanoj,

Kaj liaj malamikoj leku polvon.

10 La reĝoj de Tarŝiŝ kaj de la insuloj alportu donacojn;

La reĝoj de Ŝeba kaj Seba venigu donojn.

11 Kliniĝu antaŭ li ĉiuj reĝoj;

Ĉiuj popoloj lin servu.

12 Ĉar li savos ploregantan malriĉulon

Kaj senhelpan mizerulon.

13 Li estos favorkora por malriĉulo kaj senhavulo,

Kaj li savos la animojn de mizeruloj.

14 De malico kaj krimo li savos iliajn animojn;

Kaj kara estos ilia sango en liaj okuloj.

15 Kaj li vivu, kaj oni donu al li el la oro de Ŝeba;

Kaj oni ĉiam preĝu por li, kaj ĉiutage oni lin benu.

16 Estu multe da greno en la lando;

Sur la supro de la montoj ĝiaj spikoj ondiĝu kiel Lebanon;

Kaj en la urboj ĉio floru, kiel herbo sur la tero.

17 Lia nomo estu eterna;

Tiel longe, kiel ekzistas la suno, kresku lia nomo;

Ĉiuj popoloj sin benu per li kaj gloru lin.

18 Glorata estu Dio la Eternulo, Dio de Izrael,

Kiu sola faras miraklojn.

19 Kaj laŭdata estu Lia glora nomo eterne;

Kaj Lia gloro plenigu la tutan teron.

Amen, kaj amen! 20 Finiĝis la preĝoj de David, filo de Jiŝaj.