1 Ao mestre de canto. Com a Gitiena. Salmo de Asaf.

2 Exultai em Deus, nosso protetor, aclamai o Deus de Jacó.

3 Tocai o saltério, vibrai os tímbales, tangei a melodiosa harpa e a lira.

4 Ressoai a trombeta na lua nova, na lua cheia, dia de grande festa,

5 porque é uma instituição para Israel, um preceito do Deus de Jacó;

6 uma lei que foi imposta a José, quando ele entrou em luta com o Egito. Eis que ouviu uma língua desconhecida:

7 "Aliviei os seus ombros de fardos, já não carregam cestos as suas mãos,

8 na tribulação gritaste para mim e te livrei; da nuvem que troveja eu respondi, junto às águas de Meriba eu te provei.

9 Escuta, ó povo, a minha advertência: Possas tu me ouvir, ó Israel!

10 Não haja em teu meio um deus estranho; nem adores jamais o deus de outro povo.

11 Sou eu, o Senhor, teu Deus, eu que te retirei do Egito; basta abrires a boca e te satisfarei.

12 No entanto, meu povo não ouviu a minha voz, Israel não me quis obedecer.

13 Por isso, os abandonei à dureza de seus corações. Deixei-os que seguissem seus caprichos.

14 Oh, se meu povo me tivesse ouvido, se Israel andasse em meus caminhos!

15 Eu teria logo derrotado seus inimigos, e desceria minha mão contra seus adversários.

16 Os inimigos do Senhor lhes renderiam homenagens, estaria assegurado, para sempre, o destino do meu povo.

17 Eu o teria alimentado com a flor do trigo, e com o mel do rochedo o fartaria".

Al la ĥorestro. Por ŝoŝanoj. Atesto de Asaf. Psalmo.

1 Ho Paŝtisto de Izrael, aŭskultu;

Vi, kiu kondukas Jozefon, kiel ŝafojn,

Vi, kiu sidas sur keruboj, aperu!

2 Antaŭ Efraim kaj Benjamen kaj Manase veku Vian forton,

Kaj venu, por savi nin.

3 Ho Dio, revenigu nin kaj lumigu Vian vizaĝon,

Por ke ni estu savitaj.

4 Ho Eternulo, Dio Cebaot,

Ĝis kiam Vi kolere repuŝos la preĝon de Via popolo?

5 Vi manĝigis al ili panon larman,

Kaj Vi trinkigis al ili larmojn per granda mezuro.

6 Vi faris nin objekto de disputo por niaj najbaroj;

Kaj niaj malamikoj nin mokas.

7 Ho Dio Cebaot! revenigu nin kaj lumigu Vian vizaĝon,

Por ke ni estu savitaj.

8 Vinberbranĉon el Egiptujo Vi elportis,

Vi forpelis popolojn kaj ĝin plantis;

9 Vi purigis lokon por ĝi;

Kaj ĝi profundigis siajn radikojn kaj plenigis la tutan landon;

10 Montojn kovris ĝia ombro,

Kaj ĝiaj branĉoj fariĝis kiel cedroj de Dio.

11 Ĝi etendis siajn branĉojn ĝis la maro

Kaj siajn branĉetojn ĝis la Rivero.

12 Kial Vi detruis ĝiajn barilojn,

Ke ĉiuj pasantoj ĝin ŝiras?

13 Subfosas ĝin arbara apro,

Kaj kampa besto ĝin mordas.

14 Ho Dio Cebaot, returniĝu;

Rigardu el la ĉielo kaj vidu, kaj rememoru tiun vinbertrunkon,

15 Kaj ŝirmu tion, kion plantis Via dekstra mano,

Kaj la kreskaĵidon, kiun Vi fortikigis por Vi.

16 Ĝi estas bruligita de fajro, krevinta;

De Via minaca vizaĝo ili pereis.

17 Via brako estu super la viro de Via dekstra mano,

Super la homido, kiun Vi fortikigis por Vi.

18 Kaj ni ne foriros de Vi;

Vivigu nin, kaj ni vokos Vian nomon.

19 Ho Eternulo, Dio Cebaot! revenigu nin, lumigu Vian vizaĝon,

Por ke ni estu savitaj.