Salmos 102

Preĝo de mizerulo, kiam li perdas la fortojn kaj elverŝas antaŭ la Eternulo sian malĝojon.

1 Ho Eternulo, aŭskultu mian preĝon;

Kaj mia krio venu al Vi.

2 Ne kaŝu antaŭ mi Vian vizaĝon en la tago de mia suferado;

Klinu al mi Vian orelon;

En la tago, kiam mi vokas, rapide aŭskultu min.

3 Ĉar pasis kiel fumo miaj tagoj,

Kaj miaj ostoj ĉirkaŭbrulis kiel en forno.

4 Falĉiĝis kiel herbo kaj sekiĝis mia koro,

Ĉar mi forgesis manĝi mian panon.

5 De la voĉo de mia plorado

Algluiĝis miaj ostoj al mia karno.

6 Mi similiĝis al pelikano en la dezerto,

Mi fariĝis kiel noktuo en ruinoj.

7 Mi ne dormas,

Kaj mi estas kiel birdo solulo sur tegmento.

8 Ĉiutage insultas min miaj malamikoj,

Miaj mokantoj ĵuras per mi.

9 Ĉar cindron mi manĝis kiel panon,

Kaj mian trinkaĵon mi miksis kun larmoj,

10 Kaŭze de Via kolero kaj indigno;

Ĉar Vi min levis kaj ĵetis.

11 Miaj tagoj malaperas kiel ombro,

Kaj mi sekiĝas kiel herbo.

12 Sed Vi, ho Eternulo, restas eterne;

Kaj la memoro pri Vi restas de generacio al generacio.

13 Vi leviĝos, Vi korfavoros Cionon;

Ĉar estas tempo por ĝin kompati, ĉar venis la tempo.

14 Ĉar Viaj sklavoj ekamis ĝiajn ŝtonojn,

Ĉarma estas por ili ĝia polvo.

15 Kaj ektimos popoloj la nomon de la Eternulo,

Kaj ĉiuj reĝoj de la tero Vian gloron.

16 Ĉar la Eternulo rekonstruis Cionon,

Kaj aperis en Sia gloro.

17 Li Sin turnis al la preĝo de la forlasitoj,

Kaj ne forpuŝis ilian petegon.

18 Ĉi tio estos skribita por estontaj generacioj;

Kaj rekreita popolo gloros la Eternulon.

19 Ĉar Li rigardis malsupren el Sia sankta altaĵo,

El la ĉielo la Eternulo direktis rigardon al la tero,

20 Por aŭdi la ĝemon de malliberulo,

Por liberigi la kondamnitajn al morto;

21 Por ke oni rakontu en Cion pri la nomo de la Eternulo

Kaj en Jerusalem pri Lia gloro,

22 Kiam kolektiĝos kune la popoloj kaj regnoj,

Por servi al la Eternulo.

23 Li lacigis en la vojo miajn fortojn,

Li mallongigis miajn tagojn.

24 Mi diras: Ho mia Dio, ne forprenu min en la mezo de miaj tagoj,

Vi, kies jaroj estas de generacio al generacio.

25 En antikveco Vi fondis la teron;

Kaj la ĉielo estas la faro de Viaj manoj.

26 Ili pereos, sed Vi restos;

Kaj ĉiuj ili eluziĝos kiel vesto,

Kiel veston Vi ilin ŝanĝos, kaj ili ŝanĝiĝos.

27 Sed Vi restas la sama,

Kaj Viaj jaroj ne finiĝos.

28 La filoj de Viaj sklavoj restos,

Kaj ilia semo fortikiĝos antaŭ Vi.

A oração do aflito

Oração do aflito que, desfalecido, derrama a sua queixa diante do Senhor

1 Senhor, ouve a minha oração,

e chegue a ti o meu clamor.

2 Não escondas de mim

o teu rosto no dia da minha angústia,

inclina para mim os teus ouvidos;

no dia

em que eu clamar, ouve-me depressa.

3 Porque os meus dias

se consomem como a fumaça,

e

os meus ossos ardem como lenha.

4 O meu coração está ferido

e seco como a erva,

por isso me esqueço

de comer o meu pão.

5 Por causa da voz

do meu gemido os meus ossos

se apegam à minha pele.

6 Sou semelhante ao pelicano no deserto;

sou como um mocho nas solidões.

7 Vigio,

sou como o pardal solitário

no telhado.

8 Os meus inimigos me afrontam todo

o dia;

os que se enfurecem contra

mim têm jurado contra mim.

9 Pois tenho comido cinza como pão,

e misturado

com lágrimas a minha bebida,

10 Por causa da tua ira

e da tua indignação,

pois tu me levantaste

e me arremessaste.

11 Os meus dias são como

a sombra que declina,

e como a erva me vou secando.

12 Mas tu, Senhor,

permanecerás para sempre,

a tua memória

de geração em geração.

13 Tu te levantarás e terás piedade de Sião;

pois

o tempo de te compadeceres dela,

o tempo determinado, já chegou.

14 Porque os teus servos têm prazer

nas suas pedras,

e se compadecem do seu pó.

15 Então os gentios temerão

o nome do Senhor,

e todos os reis

da terra a tua glória.

16 Quando o Senhor edificar a Sião,

aparecerá na sua glória.

17 Ele atenderá à oração do desamparado,

e

não desprezará a sua oração.

18 Isto se escreverá para

a geração futura;

e o povo que

se criar louvará ao Senhor.

19 Pois olhou desde o alto do seu santuário,

desde

os céus o Senhor contemplou a terra,

20 Para ouvir o gemido dos presos,

para soltar

os sentenciados à morte;

21 Para anunciarem o nome

do Senhor em Sião,

e o seu louvor em Jerusalém,

22 Quando os povos se ajuntarem,

e os reinos,

para servirem ao Senhor.

23 Abateu a minha força

no caminho;

abreviou os meus dias.

24 Dizia eu: Meu Deus,

não me leves no meio dos meus dias,

os teus anos são

por todas as gerações.

25 Desde a antiguidade fundaste a terra,

e

os céus são obra das tuas mãos.

26 Eles perecerão, mas tu permanecerás;

todos eles

se envelhecerão

como um vestido;

como roupa os mudarás,

e ficarão mudados.

27 Porém tu és o mesmo,

e os teus anos nunca terão fim.

28 Os filhos dos teus servos continuarão,

e

a sua semente ficará firmada perante ti.