Salmos 88

Kanto-psalmo de la Koraĥidoj. Al la ĥorestro. Por maĥalat-leanoto. Instruo de Heman, la Ezraĥido.

1 Ho Eternulo, Dio de mia savo!

Tage kaj nokte mi krias antaŭ Vi.

2 Mia preĝo venu antaŭ Vian vizaĝon;

Klinu Vian orelon al mia ploro.

3 Ĉar mia animo trosatiĝis de malbonoj

Kaj mia vivo atingis Ŝeolon.

4 Mi similiĝis al la forirantoj en la tombon;

Mi fariĝis kiel viro sen fortoj,

5 Etendita inter mortintoj;

Kiel mortigitoj, kuŝantaj en la tombo,

Kiujn Vi jam ne rememoras

Kaj kiuj estas forigitaj for de Via mano.

6 Vi metis min en la plej profundan foson,

En mallumon, en abismon.

7 Pezas sur mi Via furiozo,

Kaj per ĉiuj Viaj ondoj Vi min premas. Sela.

8 Vi malproksimigis de mi miajn konatojn,

Vi faris min abomenaĵo por ili;

Mi estas enŝlosita, kaj mi ne povas eliri.

9 Mia okulo mallumiĝis de malĝojo;

Mi vokas Vin, ho Eternulo, ĉiutage,

Mi etendas al Vi miajn manojn.

10 Ĉu por mortintoj Vi faros miraklojn?

Ĉu malvivuloj leviĝos kaj gloros Vin? Sela.

11 Ĉu en la tombo estos rakontata Via boneco,

Kaj fidindeco en la abismo?

12 Ĉu en la mallumo estos konataj Viaj mirakloj,

Kaj Via justeco en la lando de forgeso?

13 Sed mi vokas al Vi, ho Eternulo,

Kaj matene mia preĝo Vin renkontas.

14 Kial, ho Eternulo, Vi forpuŝas mian animon?

Kial Vi kaŝas Vian vizaĝon de mi?

15 Mi estas mizera kaj senforta detempe de la juneco;

Mi portas Viajn terurojn, mi konsumiĝas.

16 Venis sur min Via furiozo,

Viaj timigoj min dispremas.

17 Ili ĉirkaŭas min, kiel akvo, ĉiutage;

Ili tute min ĉirkaŭsieĝas.

18 Vi malproksimigis de mi amanton kaj amikon;

Miaj konatoj estas en mallumo.

A oração do que padece

Cântico. Salmo dos filhos de Corá. Ao mestre de canto. Para ser cantado com cítara. Salmo didático de Hemã, ezraíta

1 Senhor Deus da minha salvação,

diante de ti tenho clamado

de dia e de noite.

2 Chegue

a minha oração perante a tua face,

inclina os teus ouvidos

ao meu clamor;

3 Porque a minha alma está cheia

de angústia,

e a minha vida

se aproxima da sepultura.

4 Estou contado com aqueles

que descem ao abismo;

estou como homem sem forças,

5 Livre entre os mortos,

como os feridos

de morte que jazem na sepultura,

dos quais te

não lembras mais,

e estão cortados da tua mão.

6 Puseste-me

no abismo mais profundo,

em trevas

e nas profundezas.

7 Sobre mim pesa o teu furor;

tu me afligiste

com todas as tuas ondas. (Selá.)

8 Alongaste de mim

os meus conhecidos,

puseste-me em extrema abominação para com eles.

Estou fechado,

e não posso sair.

9 A minha vista desmaia

por causa da aflição.

Senhor, tenho clamado a ti todo

o dia,

tenho estendido para ti as minhas mãos.

10 Mostrarás, tu, maravilhas aos mortos,

ou

os mortos se levantarão

e te louvarão? (Selá.)

11 Será anunciada a tua benignidade

na sepultura,

ou a tua fidelidade na perdição?

12 Saber-se-ão as tuas maravilhas

nas trevas,

e a tua justiça

na terra do esquecimento?

13 Eu, porém, Senhor,

tenho clamado a ti,

e de madrugada te esperará

a minha oração.

14 Senhor, por que rejeitas a minha alma?

Por que escondes

de mim a tua face?

15 Estou aflito,

e prestes tenho estado a morrer desde a minha mocidade;

enquanto sofro

os teus terrores, estou perturbado.

16 A tua ardente indignação sobre mim vai passando;

os teus terrores me têm retalhado.

17 Eles me rodeiam todo

o dia como água;

eles juntos me sitiam.

18 Desviaste para longe de mim amigos e companheiros,

e

os meus conhecidos estão em trevas.