Salmos 77

Al la ĥorestro. Por Jedutun. Psalmo de Asaf.

1 Mia voĉo iras al Dio, kaj mi krias;

Mia voĉo iras al Dio, ke Li aŭskultu min.

2 En la tago de mia suferado mi serĉas mian Sinjoron;

En la nokto mia mano estas etendita kaj ne malleviĝas;

Mia animo ne volas konsoliĝi.

3 Mi rememoras Dion, kaj mi ĝemas;

Mi meditas, kaj mia spirito malĝojas. Sela.

4 Vi retenas la palpebrojn de miaj okuloj;

Mi estas frapita, mi ne povas paroli.

5 Mi meditas pri la tagoj antikvaj,

Pri la jaroj antaŭlonge pasintaj.

6 Mi rememoras en la nokto mian kanton;

Mi parolas kun mia koro,

Kaj mia spirito esploras.

7 Ĉu por eterne mia Sinjoro forpuŝis?

Kaj ĉu Li ne plu favoros?

8 Ĉu por eterne ĉesiĝis Lia boneco?

Ĉu Lia promeso ne plenumiĝos por ĉiuj generacioj?

9 Ĉu Dio forgesis indulgi?

Ĉu Li fermis en kolero Sian favorkorecon? Sela.

10 Kaj mi diris: Tio estas mia aflikto,

Ke aliiĝis la dekstra mano de la Plejaltulo.

11 Mi rememoros la farojn de la Eternulo;

Jes, mi rememoros Viajn antikvajn miraklojn.

12 Mi meditos pri ĉiuj Viaj faroj,

Kaj pri Viaj agoj mi parolos.

13 Ho Dio, en sankteco estas Via vojo;

Kiu estas tiel granda dio, kiel nia Dio?

14 Vi estas tiu Dio, kiu faras miraklojn;

Vi montris Vian forton inter la popoloj.

15 Vi liberigis per Via brako Vian popolon,

La filojn de Jakob kaj Jozef. Sela.

16 Vidis Vin akvoj, ho Dio,

Vidis Vin akvoj, kaj ili ektremis,

Kaj abismoj skuiĝis.

17 Nubegoj verŝis akvon,

La ĉielo eligis bruon,

Kaj Viaj sagoj ekflugis.

18 La voĉo de Via tondro estis en la turnovento,

Fulmoj lumigis la mondon;

Tremis kaj ŝanceliĝis la tero.

19 Sur la maro estis Via vojo,

Kaj Via irejo sur grandaj akvoj,

Sed Viaj paŝosignoj ne estis videblaj.

20 Vi kondukis Vian popolon kiel ŝafojn,

Per la mano de Moseo kaj Aaron.

Consolo no tempo da angústia

Ao mestre de canto, Jedutum. Salmo de Asafe

1 Clamei a Deus com a minha voz,

a Deus levantei a minha voz,

e

ele inclinou para mim os ouvidos.

2 No dia

da minha angústia busquei ao Senhor;

a minha mão

se estendeu de noite,

e não cessava;

a minha

alma recusava ser consolada.

3 Lembrava-me de Deus, e me perturbei;

queixava-me,

e o meu espírito desfalecia. (Selá.)

4 Sustentaste os meus olhos acordados;

estou tão perturbado

que não posso falar.

5 Considerava os dias da antiguidade,

os anos

dos tempos antigos.

6 De noite chamei à lembrança o meu cântico;

meditei em meu coração, e o meu espírito esquadrinhou.

7 Rejeitará o Senhor

para sempre e

não tornará a ser favorável?

8 Cessou para sempre

a sua benignidade?

Acabou-se já a promessa

de geração em geração?

9 Esqueceu-se Deus de ter misericórdia?

Ou encerrou

ele

as suas misericórdias na sua ira?

(Selá.)

10 E eu disse:

Isto é enfermidade minha;

mas eu me lembrarei dos anos

da destra do Altíssimo.

11 Eu me lembrarei

das obras do Senhor;

certamente que eu me lembrarei

das tuas maravilhas da antiguidade.

12 Meditarei também em todas

as tuas obras,

e falarei dos teus feitos.

13 O teu caminho,

ó Deus, está no santuário.

Quem é Deus tão grande

como o nosso Deus?

14 Tu és o Deus

que fazes maravilhas;

tu fizeste notória

a tua força entre os povos.

15 Com o teu braço remiste o teu povo,

os filhos

de Jacó e de José. (Selá.)

16 As águas te viram, ó Deus,

as águas te viram, e tremeram;

os abismos também se abalaram.

17 As nuvens lançaram água,

os céus deram um som;

as

tuas flechas correram

de uma para outra parte.

18 A voz

do teu trovão estava no céu;

os relâmpagos iluminaram o mundo;

a terra

se abalou e tremeu.

19 O teu caminho é no mar,

e

as tuas veredas nas águas grandes,

e os teus passos

não são conhecidos.

20 Guiaste o teu povo,

como a um rebanho, pela mão de Moisés e de Arão.