Salmos 35

De David.

1 Batalu, ho Eternulo, kontraŭ tiuj, kiuj batalas kontraŭ mi;

Militu kontraŭ tiuj, kiuj militas kontraŭ mi.

2 Prenu ŝildon kaj armilojn,

Kaj stariĝu, por helpi min.

3 Kaj nudigu ponardegon, kaj stariĝu kontraŭ miaj persekutantoj;

Diru al mia animo: Via helpo Mi estas.

4 Hontigitaj kaj malhonoritaj estu tiuj, kiuj celas kontraŭ mia animo;

Turniĝu reen kaj estu hontigitaj tiuj, kiuj intencas malbonon kontraŭ mi.

5 Ili estu kiel grenventumaĵo antaŭ vento,

Kaj anĝelo de la Eternulo ilin forpelu.

6 Ilia vojo estu malluma kaj glitiga,

Kaj anĝelo de la Eternulo ilin persekutu.

7 Ĉar sen mia kulpo ili submetis por mi sian reton,

Sen mia kulpo ili fosis sub mia animo.

8 Venu sur lin pereo neatendite,

Kaj lia reto, kiun li kaŝis, kaptu lin;

Por pereo li falu en ĝin.

9 Kaj mia animo ĝojos pro la Eternulo,

Triumfos pro Lia helpo.

10 Ĉiuj miaj ostoj diros: Ho Eternulo, kiu egalas Vin,

Kiu liberigas mizerulon de lia perfortanto,

Mizerulon kaj malriĉulon de lia rabanto?

11 Stariĝas kontraŭ mi krimaj atestantoj;

Kion mi ne scias, pri tio ili min demandas.

12 Ili pagas al mi malbonon por bono,

Atencon kontraŭ mia animo.

13 Kaj mi dum ilia malsano metis sur min sakaĵon,

Mi turmentis mian animon per fasto,

Kaj mi preĝis sincere, kiel pri mi mem.

14 Mi kondutis, kvazaŭ ili estus miaj amikoj, miaj fratoj;

Kiel homo, kiu funebras pri sia patrino, mi profunde malĝojis.

15 Sed kiam mi difektiĝis, ili ĝojis, kaj ili kuniĝis;

Kuniĝis kontraŭ mi la senkoruloj, kiam mi ne atendis:

Ili ŝiris kaj ne ĉesis.

16 Laŭ la maniero de malpiaj parazitoj,

Ili kunfrapis kontraŭ mi siajn dentojn.

17 Mia Sinjoro! kiel longe Vi tion rigardos?

Deturnu mian animon de iliaj atakoj,

Mian solan de la leonoj.

18 Mi gloros Vin en granda kunveno,

Meze de multe da popolo mi Vin laŭdos.

19 Ne ĝoju pri mi miaj maljustaj malamikoj;

Kaj tiuj, kiuj malamas min sen mia kulpo, ne moku per la okuloj.

20 Ĉar ne pri paco ili parolas,

Kaj kontraŭ la kvietuloj sur la tero ili pripensas malicajn intencojn.

21 Ili larĝe malfermis kontraŭ mi sian buŝon,

Kaj diris: Ha, ha! nia okulo vidis.

22 Vi vidis, ho Eternulo; ne silentu!

Mia Sinjoro, ne malproksimiĝu de mi.

23 Vekiĝu kaj leviĝu, por fari al mi juĝon,

Mia Dio kaj mia Sinjoro, pri mia disputo.

24 Juĝu min laŭ Via justeco, ho Eternulo, mia Dio;

Kaj ili ne ĝoju pri mi.

25 Ili ne diru en sia koro: Ha, ha! tio estas laŭ nia deziro;

Ili ne diru: Ni lin englutis.

26 Ili estu hontigitaj kaj malhonoritaj ĉiuj, kiuj ĝojas pro mia malfeliĉo;

Vestiĝu per honto kaj malhonoro tiuj, kiuj fanfaronas kontraŭ mi.

27 Triumfu kaj ĝoju tiuj, kiuj deziras justecon por mi;

Kaj ili diru ĉiam: Granda estas la Eternulo,

Kiu deziras bonstaton por Sia sklavo.

28 Kaj mia lango rakontados pri Via justeco

Kaj ĉiutage pri Via gloro.

A oração que pede o socorro de Deus

Salmo de Davi

1 Pleiteia, Senhor, com aqueles que pleiteiam comigo;

peleja contra os

que pelejam

contra mim.

2 Pega do escudo e da rodela,

e levanta-te em minha ajuda.

3 Tira da lança

e obstrui o caminho aos que me perseguem;

dize à minha alma:

Eu sou a

tua salvação.

4 Sejam confundidos e envergonhados os que buscam a minha vida;

voltem atrás

e envergonhem-se

os que

contra mim tentam mal.

5 Sejam como a moinha perante o vento;

o anjo

do Senhor os faça fugir.

6 Seja o seu caminho tenebroso e escorregadio,

e o anjo

do Senhor os persiga.

7 Porque sem causa encobriram de mim a rede na cova,

a qual sem razão cavaram

para a minha

alma.

8 Sobrevenha-lhe destruição sem o saber,

e prenda-o a

rede que ocultou;

caia ele nessa

mesma

destruição.

9 E a minha alma se alegrará no Senhor;

alegrar-se-á na sua

salvação.

10 Todos os meus ossos dirão:

Senhor, quem é como tu,

que livras o pobre daquele

que é mais forte do que ele? Sim,

o pobre

e o necessitado daquele que o rouba.

11 Falsas testemunhas se levantaram;

depuseram contra mim coisas

que eu não sabia.

12 Tornaram-me o mal pelo bem,

roubando a minha

alma.

13 Mas, quanto a mim,

quando estavam enfermos, as minhas vestes eram o saco;

humilhava a minha alma

com o jejum,

e a minha oração voltava

para o meu

seio.

14 Portava-me como se ele fora meu irmão ou amigo;

andava lamentando e muito encurvado,

como quem

chora por sua mãe.

15 Mas eles com a minha adversidade se alegravam e se congregavam;

os abjetos

se congregavam contra mim,

e eu

não o sabia;

rasgavam-me,

e não cessavam.

16 Com hipócritas zombadores nas festas,

rangiam os dentes

contra mim.

17 Senhor, até

quando verás isto? Resgata a minha alma das suas assolações,

e a

minha predileta

dos leões.

18 Louvar-te-ei na grande congregação;

entre

muitíssimo povo te

celebrarei.

19 Não se alegrem os meus inimigos de mim sem razão,

nem acenem com os olhos

aqueles que me odeiam

sem causa.

20 Pois não falam de paz;

antes projetam enganar os quietos

da terra.

21 Abrem a boca de par em par contra mim,

e dizem:

Ah! Ah! Os nossos olhos

o viram.

22 Tu, Senhor, o tens visto, não te cales;

Senhor,

não te alongues de mim:

23 Desperta e acorda para o meu julgamento,

para a minha causa,

Deus meu

e Senhor meu.

24 Julga-me segundo a tua justiça,

Senhor Deus meu,

e não deixes

que se alegrem de mim.

25 Não digam em seus corações:

Ah! Alma nossa! Não digam:

Nós o havemos

devorado.

26 Envergonhem-se e confundam-se à uma os que se alegram com o meu mal;

vistam-se de

vergonha e

de confusão

os que

se engrandecem

contra mim.

27 Cantem e alegrem-se os que amam a minha justiça,

e digam continuamente:

O Senhor seja

engrandecido, o qual

ama a

prosperidade do seu

servo.

28 E assim a minha língua falará

da tua justiça e

do teu louvor todo o dia.