Salmos 69

Al la ĥorestro. Por ŝoŝanoj. De David.

1 Savu min, ho Dio;

Ĉar la akvoj venis ĝis mia animo.

2 Mi profundiĝis en profundan marĉon, kaj mi ne havas, sur kio stari;

Mi enfalis en la profundon de la akvo, kaj la fluo min forportas.

3 Mi senfortiĝis de mia kriado, sekiĝis mia gorĝo;

Laciĝis miaj okuloj de la atendado de mia Dio.

4 Pli multaj ol la haroj de mia kapo estas miaj senkaŭzaj malamantoj;

Fortiĝis miaj premantoj, miaj maljustaj malamikoj;

Kion mi ne rabis, tion mi devas fordoni.

5 Ho Dio, Vi scias mian malsaĝecon;

Kaj miaj kulpoj ne estas kaŝitaj por Vi.

6 Ne hontiĝu per mi tiuj, kiuj esperas al Vi, ho mia Sinjoro, Eternulo Cebaot!

Ne hontiĝu per mi tiuj, kiuj Vin serĉas, ho Dio de Izrael!

7 Ĉar pro Vi mi portas malhonoron,

Honto kovras mian vizaĝon.

8 Mi fariĝis fremda por miaj fratoj,

Nekonato por la filoj de mia patrino.

9 Ĉar fervoro pri Via domo min konsumis,

Kaj la insultoj de Viaj insultantoj falis sur min.

10 Kaj mi ploras, mia animo estas en fasto,

Kaj pri tio oni min hontigas.

11 Kiel veston mi metis sur min sakon,

Kaj mi fariĝis moka ekzemplo por ili.

12 Parolas pri mi la sidantoj ĉe la pordego,

Kaj la drinkantoj kantas pri mi.

13 Kaj mi preĝas al Vi, ho Eternulo, en favora tempo;

Ho Dio, pro Via granda boneco respondu al mi per Via vera helpo.

14 Eligu min el la ŝlimo, ke mi ne dronu;

Mi estu savita kontraŭ miaj malamantoj kaj el profunda akvo.

15 Ne fortiru min fluo de la akvo,

Ne englutu min profundo,

Kaj abismo ne fermu super mi sian buŝon.

16 Aŭskultu min, ho Eternulo, ĉar bona estas Via favorkoreco;

Laŭ Via kompatemeco turnu Vin al mi.

17 Kaj ne kaŝu antaŭ Via sklavo Vian vizaĝon, ĉar mi suferas;

Rapidu, aŭskultu min.

18 Alproksimiĝu al mia animo, savu ĝin;

Spite miajn malamikojn liberigu min.

19 Vi scias mian malhonoron kaj mian honton kaj mian mokatecon;

Antaŭ Vi estas ĉiuj miaj premantoj.

20 Honto rompis mian koron, kaj mi senfortiĝis;

Mi atendis kompatantojn, sed ili forestis;

Konsolantojn, sed mi ne trovis.

21 Kaj ili donis al mi por manĝo galon,

Kaj en mia soifo ili trinkigis al mi vinagron.

22 Ilia tablo antaŭ ili fariĝu reto,

Kaj ilia prospero fariĝu kaptilo.

23 Mallumiĝu iliaj okuloj, ke ili ne vidu;

Kaj iliajn lumbojn malfortigu por ĉiam.

24 Verŝu sur ilin Vian furiozon,

Kaj la flamo de Via kolero ilin ataku.

25 Ilia loĝejo dezertiĝu,

En iliaj tendoj ne ekzistu loĝanto.

26 Ĉar tiun, kiun Vi frapis, ili persekutas,

Kaj la suferojn de Viaj batitoj ili rakontas.

27 Aldonu kulpon al ilia kulpo,

Ke ili ne atingu Vian bonecon.

28 Ili estu elstrekitaj el la libro de vivantoj,

Kaj ili ne estu skribitaj kune kun virtuloj.

29 Sed mi estas malriĉa kaj suferanta;

Via helpo min defendu, ho Dio.

30 Mi gloros la nomon de Dio per kanto,

Kaj mi rakontos en danko Lian grandecon.

31 Kaj ĝi estos pli agrabla al la Eternulo,

Ol bovo aŭ bovido kun kornoj kaj fendohavaj hufoj.

32 Vidos humiluloj kaj ĝojos!

Ho serĉantoj de Dio, via koro reviviĝu.

33 Ĉar la Eternulo aŭskultas humilulojn,

Kaj Siajn malliberulojn Li ne malŝatas.

34 Gloru Lin la ĉielo kaj la tero,

La maroj, kaj ĉio, kio en ili moviĝas.

35 Ĉar Dio helpos Cionon kaj konstruos la urbojn de Judujo,

Ke oni tie loĝos kaj ilin heredos.

36 Kaj la idaro de Liaj sklavoj ĝin heredos,

Kaj la amantoj de Lia nomo loĝos en ĝi.

Um clamor de angústia

Ao mestre de canto, segundo a melodia "Os lírios". De Davi

1 Livra-me, ó Deus,

pois as águas entraram

até à minha alma.

2 Atolei-me em profundo lamaçal,

onde se

não pode estar em pé;

entrei na profundeza das águas,

onde a corrente

me leva.

3 Estou cansado de clamar;

a minha garganta se secou;

os meus olhos desfalecem

esperando o meu Deus.

4 Aqueles que me odeiam

sem causa são mais do que os cabelos da minha cabeça;

aqueles que

procuram destruir-me,

sendo injustamente

meus inimigos,

são poderosos;

então restituí

o que

não furtei.

5 Tu, ó Deus, bem conheces a minha estultice;

e os meus pecados

não te são

encobertos.

6 Não sejam envergonhados por minha causa aqueles que esperam em ti,

ó Senhor,

Deus dos Exércitos;

não sejam confundidos

por minha causa

aqueles que te buscam,

ó Deus

de Israel.

7 Porque por amor de ti tenho suportado afrontas;

a confusão

cobriu o meu

rosto.

8 Tenho-me tornado um estranho para com meus irmãos,

e um desconhecido

para com os filhos

de minha mãe.

9 Pois o zelo da tua casa me devorou,

e as afrontas

dos que te afrontam caíram

sobre mim.

10 Quando chorei,

e castiguei com jejum a minha alma,

isto se me tornou em afrontas.

11 Pus por vestido um saco,

e me fiz um provérbio

para eles.

12 Aqueles que se assentam à porta falam contra mim;

e fui o

cântico dos

bebedores de bebida

forte.

13 Eu, porém, faço a minha oração a ti,

Senhor,

num tempo aceitável;

ó Deus,

ouve-me segundo a grandeza da tua misericórdia,

segundo a verdade da tua salvação.

14 Tira-me do lamaçal, e não me deixes atolar;

seja eu livre

dos que me odeiam,

e das profundezas

das águas.

15 Não me leve a corrente das águas,

e não me absorva

ao profundo,

nem o poço

feche a

sua boca

sobre mim.

16 Ouve-me, Senhor,

pois boa é a tua misericórdia.

Olha para mim

segundo a tua

muitíssima piedade.

17 E não escondas o teu rosto

do teu servo,

porque estou angustiado;

ouve-me depressa.

18 Aproxima-te da minha alma, e resgata-a;

livra-me por

causa dos meus

inimigos.

19 Bem tens conhecido a minha afronta,

e a minha vergonha, e a minha confusão;

diante de ti estão

todos os meus adversários.

20 Afrontas me quebrantaram o coração, e estou fraquíssimo;

esperei por alguém

que tivesse compaixão,

mas não

houve nenhum;

e por consoladores,

mas não os achei.

21 Deram-me fel por mantimento,

e na minha sede me

deram a beber vinagre.

22 Torne-se-lhes a sua mesa diante deles em laço,

e a prosperidade

em armadilha.

23 Escureçam-se-lhes os seus olhos,

para que não vejam,

e faze com

que os seus lombos tremam constantemente.

24 Derrama sobre eles a tua indignação,

e prenda-os o ardor

da tua ira.

25 Fique desolado o seu palácio;

e não haja

quem habite nas suas tendas.

26 Pois perseguem àquele a quem feriste,

e conversam

sobre a dor daqueles a

quem chagaste.

27 Acrescenta iniquidade à iniquidade deles,

e não

entrem na tua

justiça.

28 Sejam riscados do livro dos vivos,

e não sejam

inscritos com os

justos.

29 Eu, porém, sou pobre e estou triste;

ponha-me a tua salvação,

ó Deus,

num alto retiro.

30 Louvarei o nome de Deus com um cântico,

e engrandecê-lo-ei

com ação

de graças.

31 Isto será mais agradável

ao Senhor do que boi,

ou bezerro que tem chifres

e unhas.

32 Os mansos verão isto, e se agradarão;

o vosso coração

viverá,

pois que buscais

a Deus.

33 Porque o Senhor ouve os necessitados,

e não despreza

os seus cativos.

34 Louvem-no os céus e a terra,

os mares

e tudo quanto neles se move.

35 Porque Deus salvará a Sião, e edificará as cidades de Judá;

para que habitem

ali e a

possuam.

36 E herdá-la-á a semente de seus servos,

e os

que amam o seu

nome habitarão nela.