Salmos 142

Instruo de David, kiam li estis en la kaverno. Preĝo.

1 Per mia voĉo mi krias al la Eternulo,

Per mia voĉo mi preĝas al la Eternulo.

2 Mi elverŝas antaŭ Li mian peton,

Mian suferon mi al Li rakontas.

3 Kiam senfortiĝis en mi mia spirito, tiam Vi sciis mian vojon:

Sur la vojo, kiun mi iras, ili kaŝis reton por mi.

4 Rigardu dekstren kaj vidu: neniu volas min koni;

Malaperis rifuĝejo por mi, neniu zorgas pri mia animo.

5 Mi krias al Vi, ho Eternulo;

Mi diras: Vi estas mia rifuĝejo,

Mia parto en la lando de la vivantoj.

6 Atentu mian ploron, ĉar mi tre senfortiĝis;

Savu min de miaj persekutantoj, ĉar ili estas pli fortaj ol mi.

7 Eligu mian animon el malliberejo, por ke mi gloru Vian nomon.

Min ĉirkaŭos la virtuloj, kiam Vi bonfaros al mi.

A oração que pede socorro

Salmo didático de Davi. Oração que fez quando estava na caverna

1 Com a minha voz

clamei ao Senhor;

com a minha voz

supliquei ao Senhor.

2 Derramei a minha queixa

perante a sua face;

expus-lhe a minha angústia.

3 Quando o meu espírito

estava angustiado em mim,

então conheceste a minha vereda.

No caminho em que eu andava,

esconderam-me um laço.

4 Olhei para a minha direita, e vi;

mas não havia

quem me conhecesse.

Refúgio me faltou;

ninguém cuidou da minha alma.

5 A ti, ó Senhor, clamei;

eu disse: Tu és o meu refúgio,

e a minha porção

na terra dos viventes.

6 Atende ao meu clamor;

porque estou muito abatido.

Livra-me dos meus perseguidores;

porque são mais fortes do que eu.

7 Tira a minha alma da prisão,

para que louve o teu nome;

os justos me rodearão,

pois me fizeste bem.