1 Is beannaichte esan don do mhaitheadh a easaontas, da bheil a pheacadh air a fhalach.

2 Is beannaichte an duine nach cuir an Tighearna euceart as a leth, agus aig nach eil cealg na spiorad.

3 Nuair a bha mi am thosd, laigh aois air mo chnàmhan lem bhùireadh fad an là.

4 Oir a là agus a dh’oidhche bha do làmh trom orm; tha mo bhrìgh air a h-atharrachadh gu tiormachd an t-samhraidh. Selah.

5 Dh’aidich mi mo pheacadh dhut, agus cha do cheil mi m’euceart. Thubhairt mi, Aidichidh mi m’easaontais don Tighearna, agus mhaith thusa cionta mo pheacaidh. Selah.

6 Air an adhbhar sin nì gach duine diadhaidh ùrnaigh riutsa anns an àm anns am faighear thu: gu cinnteach ann an tuil nan uisgeachan mòra, cha tig iad am fagas dha.

7 Tha thusa ad ionad-falaich dhomh; o theinn gleidhidh tu mi; le òrain shaorsa cuartaichidh tu mi. Selah.

8 Fìor-theagaisgidh mi thu, agus nochdaidh mi dhut an t-slighe air an tigeadh dhut triall; seòlaidh mi dhut lem shùil.

9 Na bi mar each no mar mhuileid aig nach eil ciall, don cuirear sparrag agus srian nam beul, a-chum nach tig iad am fagas dhut.

10 Is lìonmhor doilgheasan don aingidh, ach cuartaichidh tròcair esan a dh’earbas as an Tighearna.

11 Bithibh aoibhneach anns an Tighearna, agus dèanaibh gàirdeachas, sibhse a fhìreanan; agus dèanaibh luathghaire, sibhse uile a tha ceart ann an cridhe.