1 Thubhairt an t‑amadan na chridhe, Chan eil Dia ann; tha iad truaillidh, agus rinn iad aingidheachd ghràineil; chan eil neach ann a nì math.

2 Dh’amhairc Dia a‑nuas o nèamh air cloinn nan daoine, a dh’fheuchainn an robh neach ann a bha glic, a bha ag iarraidh Dhè.

3 Chaidh gach aon dhiubh air ais; tha iad gu lèir air fàs salach; chan eil neach ann a nì math, chan eil eadhon aon.

4 Nach eil eòlas acasan a tha a’ dèanamh na h‑eucoir, a tha ag ithe suas mo shluaigh mar a dh’itheadh iad aran, agus nach gairm air Dia?

5 An sin ghabh iad eagal mòr, nuair nach robh adhbhar eagail ann; sgaoil Dia a chnàmhan-san o chèile a champaich ad aghaidh; nàraich thu iad, a chionn gun do rinn Dia tàir orra.

6 O gun tigeadh slàinte Israeil a‑mach à Sion! An uair a bheir Dia air ais braighdeanas a shluaigh, nì Iàcob gàirdeachas, nì Israel aoibhneas.